SA EDAD NA 18, NAHULI KONG MAY INAAYOS SIYANG BRA NG ISANG BABAE SA CR—LIMANG TAON ANG LUMIPAS, SIYA PALA ANG IRETO SA AKIN NG NANAY KO! AKALA KO MAY LIHIM SIYANG RELASYON, PERO MAS NAKAKAGULAT ANG TUNAY NIYANG DAHILAN…
Ang Lalaking Ayaw Kong Makasama sa Isang Blind Date
Noong labing-walong taong gulang ako, nakita ko ang pinakasikat na lalaki sa aming paaralan sa loob ng CR ng mga babae.
Hindi siya nag-iisa.
May kasama siyang isang estudyanteng babae, at kitang-kita kong tinutulungan niya itong ayusin ang pagkakakabit ng bra sa likod ng damit.
Limang taon ang lumipas, siya ang lalaking ipinakilala sa akin ng nanay ko bilang magiging asawa ko.
At ang pinakanakakagulat? Nang sabihin kong ayaw ko sa kanya, ngumiti lang siya at sinabing, “Matagal na kitang hinihintay, Mara.”
Ang pangalan ko ay Mara Villanueva, dalawampu’t tatlong taong gulang, isang graphic designer sa Makati.
Hindi ako naniniwala sa arranged marriage. Para sa akin, ang pag-aasawa ay hindi dapat desisyon ng mga magulang, gaano man kayaman o kaguwapo ang lalaking ipinapakilala nila.
Pero iba ang pananaw ng nanay ko.
“Mara, isang dinner lang naman! Hindi naman kita pinipilit magpakasal agad,” sabi niya habang inaayos ang buhok ko.
“Ma, ilang beses ko bang sasabihin na hindi pa ako naghahanap ng boyfriend?”
“Eh paano kung siya na talaga?”
Napabuntong-hininga ako.
Hindi ko alam na ang simpleng dinner na iyon ang magbubukas ng isang lihim na limang taon kong dala.
Pagdating ko sa isang eleganteng restaurant sa Bonifacio Global City, nakita ko agad ang lalaking nakaupo malapit sa bintana.
Naka-white long sleeves siya, maayos ang buhok, at tahimik na nagbabasa ng menu.
Nang marinig niya ang mga yabag ko, dahan-dahan siyang tumingala.
At halos tumigil ang tibok ng puso ko.
“Adrian?”
Ngumiti siya nang bahagya.
“Long time no see, Mara.”
Si Adrian Monteverde.
Ang dating campus heartthrob ng aming senior high school sa Quezon City.
Valedictorian. Varsity captain. Anak ng isang kilalang negosyante. At ngayon, isa nang matagumpay na arkitekto na may sariling design firm.
Noong high school kami, halos lahat ng babae ay may crush sa kanya.
Kasama na ako.
Pero may isang pangyayaring tuluyang nagpabago sa tingin ko sa kanya.
Isang hapon, noong Grade 12 kami, pumasok ako sa girls’ restroom para kunin ang naiwan kong cellphone.
Pagbukas ko ng pinto, nakita ko si Adrian.
Nakatayo siya sa likod ng isang babaeng estudyante.
Bahagyang nakayuko ang babae habang inaayos ni Adrian ang clasp ng bra nito sa likod ng uniporme.
Namumula ang kanyang mukha.
Halatang kinakabahan siya.
Hindi nila ako napansin.
Agad akong umatras at tahimik na umalis.
Hindi ko alam kung ano ang relasyon nila. Hindi rin ako nagtanong.
Pero mula noon, tuwing naririnig ko ang pangalan ni Adrian, iyon ang unang pumapasok sa isip ko.
Kaya ngayong nakaupo siya sa harap ko, isa lang ang gusto kong gawin.
Umalis.
“Okay ka lang?” tanong niya.
“Oo. Nagulat lang ako.”
“Hindi sinabi sa’yo ng mama mo kung sino ang makikita mo?”
“Hindi.”
“Good thing na dumating ka pa rin.”
Napatingin ako sa kanya.
Bakit parang masaya siya?
Umorder kami ng pagkain.
Habang hinihintay ang order, tinanong niya ang tungkol sa trabaho ko, pamilya, at mga plano ko sa buhay.
Sumasagot naman ako, pero maikli lang.
Nang dumating ang pagkain, napansin kong walang cilantro ang order ko.
“Paano mo nalaman na ayaw ko ng cilantro?”
“Naalala ko.”
“Limang taon na tayong hindi nagkikita.”
“May mga bagay na hindi madaling makalimutan.”
Hindi ko alam kung bakit, pero parang may kakaiba sa paraan ng pagkakasabi niya.
Sa wakas, nagpasya akong maging diretso.
“Adrian, puwede ba tayong maging honest?”
“Sige.”
“Hindi ako interesado sa arranged marriage. At sa tingin ko, hindi tayo bagay.”
Tahimik siyang tumingin sa akin.
“Hindi mo ako gusto?”
“Hindi sa ganoon. Hindi lang tayo close.”
“Then we can get to know each other.”
Napakunot ang noo ko.
“Adrian, seryoso ako.”
“Ako rin.”
“Maraming babae ang magkakagusto sa’yo. Bakit ako pa?”
Sandali siyang natahimik.
Pagkatapos, sinabi niya ang isang bagay na hindi ko inaasahan.
“Dahil hindi naman ibang babae ang gusto kong makilala.”
Hindi ako nakasagot.
Pagkatapos ng dinner, nagpaalam ako at umuwi.
Akala ko roon na matatapos ang lahat.
Pero kinabukasan, tumawag ang nanay ko.
“Anak! Sobrang saya ng mama ni Adrian!”
“Bakit naman?”
“Sabi niya, gustong-gusto ka raw ni Adrian. Gusto ka pa niyang makita ulit!”
“Mama!”
“Ano?”
“Sinabi ko nang hindi kami bagay!”
“Eh bakit parang seryoso siya sa’yo?”
Hindi ko rin alam ang sagot.
Kaya nag-message ako kay Adrian.
Mara: Adrian, salamat sa dinner. Pero mas mabuting huwag na tayong magkita ulit.
Mabilis ang sagot niya.
Adrian: May nagawa ba akong mali?
Mara: Wala. Hindi lang talaga tayo close.
Adrian: Kung iyon lang ang problema, puwede naman nating baguhin.
Mara: Bakit ba ang kulit mo?
Ilang minuto bago siya sumagot.
Adrian: Dahil may pagkakataong pinalampas ako noon. Ayokong maulit.
Napahinto ako.
Anong pagkakataon?
Bago pa ako makapagtanong, may sumunod na mensahe.
Adrian: Mara, may gusto sana akong sabihin sa’yo tungkol sa nangyari noong senior high tayo.
Biglang bumilis ang tibok ng puso ko.
Mara: Anong nangyari?
Adrian: Noong araw na nakita mo ako sa girls’ restroom.
Nanlamig ang mga daliri ko.
Alam niya?
Limang taon kong inakalang hindi niya ako napansin.
Pero bago ko pa ma-type ang sagot ko, tumunog ang cellphone ko.
Si Adrian ang tumatawag.
Nanginginig ang kamay kong sinagot iyon.
“Hello?”
Narinig ko ang malalim niyang boses.
“Mara, alam kong nakita mo kami noon.”
Hindi ako nakapagsalita.
Pagkatapos, mahina niyang idinagdag:
“Pero ang hindi mo alam… ikaw ang dahilan kung bakit ako nandoon.”
At nang sabihin niya kung sino talaga ang babaeng kasama niya, halos mabitawan ko ang cellphone ko….
“Ang babaeng kasama ko noon ay si Bianca. Kapatid ko siya sa ama, Mara.”
Natahimik ako.
“Your sister?”
“Half-sister ko. Mas bata siya sa akin ng dalawang taon.”
Hindi ko alam kung ano ang isasagot.
“Pero bakit nasa girls’ restroom kayo? At bakit mo inaayos ang bra niya?”
Huminga nang malalim si Adrian.
“Dahil umiiyak siya. Naputol ang strap ng bra niya habang nasa school program kami. May mga lalaking estudyanteng nakakita at pinagtatawanan siya. Hindi niya alam ang gagawin dahil malapit na siyang umakyat sa stage.”
“Pero bakit ikaw ang tumulong?”
“Dahil wala siyang ibang mapagkakatiwalaan noon.”
Sandali siyang tumigil bago nagpatuloy.
“May isa pa akong gustong sabihin. Hindi mo alam kung gaano ako nagulat nang makita kitang nakatayo sa may pinto.”
Napahawak ako sa noo ko.
“Kung nakita mo ako, bakit hindi ka man lang nagsalita?”
“Dahil nakita ko ang mukha mo. Alam kong mali ang pagkakaintindi mo. Pero hindi ko puwedeng iwan si Bianca sa ganoong sitwasyon para lang habulin ka at magpaliwanag.”
“Then why didn’t you explain the next day?”
“Sinubukan ko.”
Napakunot ang noo ko.
“Ano?”
“Kinabukasan, hinanap kita sa classroom. Pero sinabi ng kaibigan mo na galit ka raw sa akin at ayaw mo akong makausap.”
Napaisip ako.
Walang ganitong sinabi sa akin ang kaibigan ko.
“Sinong kaibigan?”
“Si Patricia.”
Napamulat ako.
Si Patricia ang pinakamalapit kong kaibigan noong senior high. Siya rin ang unang nakapansin na may crush ako kay Adrian.
“Hindi ko alam iyan,” bulong ko.
“Alam ko.”
“Bakit hindi mo na lang ako kinausap ulit?”
“Dahil ilang linggo pagkatapos noon, lumipat ako ng school.”
Tama siya.
Bigla kong naalala ang balitang kumalat noon. Umalis daw si Adrian dahil sa isang family problem. Hindi na siya bumalik para sa graduation.
Pero may mas malaking tanong sa isip ko.
“Adrian, kung ganoon pala ang nangyari, bakit ngayon mo lang sinasabi?”
“Dahil ngayon lang ulit kita nakita.”
“Limang taon, Adrian.”
“Limang taon akong naghintay ng pagkakataong ito.”
Hindi ako nakapagsalita.
Hindi ko alam kung dapat ba akong maawa, magalit, o matuwa.
“Pero may isa pa akong gustong malaman,” sabi ko. “Bakit pumayag kang ipakilala sa akin ng mama ko? Alam mo bang ako ang makakaharap mo?”
“Alam ko.”
“Since when?”
“Bago pa niya ako tawagan.”
Parang may malamig na tubig na ibinuhos sa akin.
“Paano mo nalaman?”
“Dahil ang nanay mo ang unang lumapit sa pamilya namin.”
Napahawak ako sa cellphone.
“Wait. Ibig mong sabihin, planado ang lahat?”
“Hindi lahat.”
“Pero alam mong ako iyon.”
“Oo.”
“Adrian, hindi ito nakakatawa.”
“Hindi ako tumatawa, Mara.”
Naputol ang tawag namin makalipas ang ilang minuto.
Pero hindi na ako nakatulog nang gabing iyon.
Kinabukasan, kinausap ko ang mama ko.
Nasa kusina siya at naghahanda ng almusal nang dumating ako.
“Ma, kailangan nating mag-usap.”
Tumingin siya sa akin.
“Bakit? May problema ba kay Adrian?”
“Bakit siya ang pinili mong ipakilala sa akin?”
Ngumiti siya.
“Dahil mabait siyang bata. Kilala ko ang pamilya niya.”
“Ma, huwag mo akong lokohin. Alam mo ba ang nangyari sa amin noong high school?”
Biglang nawala ang ngiti niya.
“Anong nangyari?”
Ikinuwento ko ang nakita ko sa restroom at ang sinabi ni Adrian tungkol kay Bianca.
Tahimik na nakinig ang mama ko.
Nang matapos ako, inilapag niya ang hawak niyang kutsara.
“Anak, may isang bagay na matagal ko nang gustong sabihin sa iyo.”
“Ano iyon?”
“Hindi aksidente na si Adrian ang ipinakilala ko sa iyo.”
Napatingin ako sa kanya.
“Alam ko naman. Pero bakit?”
Umupo siya sa harap ko.
“Dahil limang taon na ang nakalipas, may isang taong pumunta sa bahay natin para humingi ng tulong.”
“Sino?”
“Si Adrian.”
Parang tumigil ang paligid.
“Bakit siya pupunta rito?”
“Hindi niya sinabi sa akin ang buong dahilan noong una. Ang sabi lang niya, gusto niyang malaman kung ligtas ka at kung maayos ang kalagayan mo.”
“Ma, hindi ko maintindihan.”
Kinuha niya ang isang lumang kahon mula sa aparador.
Inilapag niya iyon sa mesa.
Sa loob ay may ilang litrato, lumang sobre, at isang maliit na piraso ng papel na nakatiklop nang maraming beses.
Binuksan ko iyon.
Nakasulat ang pangalan ko.
Mara.
Sa ilalim nito ay may isang pangungusap.
I hope one day she’ll understand why I couldn’t tell her the truth.
Nanginginig ang mga daliri ko.
“Kanino galing ito?”
“Kay Adrian.”
Napatingin ako sa mama ko.
“Bakit nasa iyo ito?”
“Dahil hiniling niya sa akin na itago muna. Sinabi niyang ayaw niyang guluhin ang buhay mo habang hindi pa niya kayang ipaliwanag ang lahat.”
“Pero bakit ngayon?”
Huminga nang malalim ang mama ko.
“Dahil may nangyari sa pamilya niya. At may kinalaman iyon sa iyo.”
Hindi ko na napigilang magtanong.
“Ma, ano ba talaga ang alam mo?”
Bago siya makasagot, tumunog ang doorbell.
Nang buksan ko ang pinto, nakita ko si Adrian.
May dala siyang isang makapal na brown envelope.
“Mara,” mahinahon niyang bati.
Hindi ako ngumiti.
“Bakit ka nandito?”
Tumingin siya sa mama ko, pagkatapos ay sa akin.
“Dahil sa tingin ko, panahon na para malaman mo ang buong katotohanan.”
Pumasok siya at inilapag ang envelope sa mesa.
“Bago ka magalit, gusto kong malaman mo na wala akong intensiyong pilitin kang maging asawa ko.”
“Then what’s all this about?”
Binuksan niya ang envelope.
May mga lumang litrato sa loob.
Isa sa mga iyon ay kuha sa school auditorium noong Grade 12 kami.
Ako ang nasa litrato.
Nakatayo ako sa stage habang tumatanggap ng award.
Sa likod ko, malapit sa pintuan, may isang lalaking nakatingin sa akin.
Si Adrian.
“Kinunan mo ito?”
“Oo.”
“Bakit?”
“Dahil iyon ang araw na una kitang gustong kausapin.”
Napakunot ang noo ko.
“Hindi ba tayo nagkakilala na noon?”
“Hindi ganoon.”
Kinuha niya ang isa pang litrato.
Ako naman ang nasa likod nito, nakangiti habang may hawak na certificate.
“Hindi mo naaalala, pero noong Grade 11, ikaw ang tumulong sa akin.”
Napaisip ako.
“Paano?”
“May nangyari sa akin sa school library. May mga estudyanteng nagkalat ng maling balita tungkol sa akin. Ikaw ang nag-iisang taong tumayo at nagsabing hindi dapat husgahan ang isang tao nang walang ebidensiya.”
Unti-unti kong naalala.
May isang estudyanteng inakusahan noon na nangopya sa isang major examination. Maraming tao ang umiwas sa kanya. Isa ako sa mga nagsabing dapat munang alamin ang katotohanan.
Hindi ko alam na si Adrian pala iyon.
“Hindi ko ginawa iyon para sa iyo,” sabi ko.
“Alam ko. At iyon mismo ang dahilan kung bakit hindi kita nakalimutan.”
Tahimik akong nakatingin sa kanya.
Pagkatapos ay inilabas niya ang huling papel mula sa envelope.
Isang lumang liham.
Nakita ko ang petsa.
Limang taon na ang nakalipas.
“Basahin mo,” sabi niya.
Binuksan ko iyon.
Hindi mahaba ang sulat.
Pero sa unang dalawang linya pa lang, naramdaman kong may kakaibang bigat ang bawat salita.
Dear Mara,
Kung sakaling hindi ako makabalik sa paaralan, gusto kong malaman mong hindi ko sinadyang mawala nang walang paliwanag.
May isang bagay akong kailangang protektahan. At kung malalaman ng mga taong kinatatakutan ko ang tungkol sa iyo, baka madamay ka rin.
Napatingin ako kay Adrian.
“Anong ibig sabihin nito?”
Hindi siya agad sumagot.
Sa halip, inilabas niya ang isang litrato ng isang babaeng nakatayo sa tabi niya.
Si Bianca.
Pero hindi na siya mukhang estudyanteng nakita ko noon.
Isa na siyang ganap na dalaga.
“Si Bianca,” sabi ko.
Tumango siya.
“May sakit siya noon. Hindi lang dahil sa nangyari sa school.”
“Anong sakit?”
“May problema sa dugo. At kailangan niyang sumailalim sa isang serye ng mga pagsusuri at gamutan.”
Napahawak ako sa bibig ko.
“I’m sorry. Pero ano ang kinalaman ko rito?”
Tumingin siya sa akin nang diretso.
“Dahil noong gabing iyon, bago ko siya tulungan sa restroom, may tinanggap akong tawag mula sa ospital.”
Sandali siyang natahimik.
“Ang taong tumawag ay ang doktor na gumagamot sa kanya. May sinabi siya sa akin tungkol sa isang donor na matagal na nilang hinahanap.”
“Donor?”
“Oo.”
“Adrian, saan ka papunta?”
Hindi siya sumagot agad.
Kinuha niya ang huling dokumento sa envelope at itinulak iyon palapit sa akin.
Nakita ko ang pangalan ni Bianca.
At sa ibaba nito, may pangalan ng isang taong hindi ko inaasahang makikita sa dokumentong iyon.
Ang pangalan ko.
Mara Villanueva.
“Hindi maaari,” bulong ko.
“Hindi kita nilapitan noon dahil gusto kitang gamitin, Mara. At hindi rin iyon ang dahilan kung bakit gusto kitang makasama ngayon.”
“Kung ganoon, bakit nasa dokumentong ito ang pangalan ko?”
Napayuko si Adrian.
“Dahil may isang bagay na hindi mo alam tungkol sa sarili mong pamilya.”
Biglang tumayo ang mama ko.
“Adrian, sa tingin ko, hindi pa niya kailangang malaman iyan ngayon.”
Napalingon ako sa kanya.
“Ma?”
Namumutla siya.
At sa unang pagkakataon sa buong buhay ko, nakita kong natatakot ang sarili kong ina.
“Ma, anong tinatago mo sa akin?”
Hindi siya sumagot.
Sa halip, tumingin siya kay Adrian.
“Akala ko nangako kang hindi mo sasabihin sa kanya.”
Dahan-dahang isinara ni Adrian ang envelope.
“Hindi ko na kayang itago, Tita.”
Pagkatapos ay tumingin siya sa akin.
“Mara, may dahilan kung bakit limang taon akong hindi nakipag-ugnayan sa iyo. May dahilan kung bakit ang mama mo ang unang nagmungkahi na magkita tayo. At higit sa lahat, may dahilan kung bakit hindi ako tumigil sa paghahanap ng pagkakataong makausap ka ulit.”
Kinuha niya ang isang lumang hospital record mula sa envelope.
“Pero bago mo ako husgahan, kailangan mong marinig ang tungkol sa araw na ipinanganak ka.”
Nanlamig ang buong katawan ko.
Dahil ang petsa sa dokumento ay eksaktong araw ng kapanganakan ko.
At sa tabi ng pangalan ko ay may nakasulat na isang salitang tuluyang nagpabago sa lahat ng pinaniniwalaan ko tungkol sa aming pamilya.
ADOPTION.
Tumingin ako sa mama ko.
“Ma… ampon ba ako?”
Pumikit siya at napaluha.
Hindi siya sumagot.
At doon ko naisip na baka ang lalaking limang taon kong inakalang may itinatagong masamang lihim ay siya palang may hawak ng sagot sa tanong na matagal nang hindi ko alam na kailangan kong itanong.
Pero may isang bagay pang hindi ko maintindihan.
Kung ampon ako, bakit ganoon na lamang ang takot ng mama ko sa pagbubunyag ng katotohanan?
At bakit tila may kaugnayan ang pangalan ni Adrian sa pamilya kong hindi ko pala lubos na kilala?
Hindi pa ako handang marinig ang susunod niyang sasabihin.
Dahil nang buksan niya ang ikalawang pahina ng hospital record, nakita ko ang pangalan ng babaeng kasama niya noon sa girls’ restroom.
Si Bianca.
At sa tabi ng pangalan nito, may nakasulat na relasyon na hindi ko kailanman naisip na posible.
TWIN SISTER.
