Bahagi 1
Malamig ang hanging pumapasok sa bintana nang gabing iyon, ngunit punong-puno ng mabangong singaw mula sa bagong lutong alimango ang aming bahay sa Quezon City. Nakasuot pa ako ng apron habang inilalapag sa hapag ang huling malaking plato ng mga alimangong kulay pula na matapos maluto.
Isa-isa kong binilang ang mga iyon. Eksaktong apatnapu’t lima ang lahat.
Espesyal na mga alimangong may balahibo ang mga iyon, na ipinakuha ng biyenan kong lalaki sa isang kakilala niyang nag-aangkat ng mamahaling seafood mula sa China. Ayon sa kaniya, bihira raw makakuha ng ganoong kalidad, kaya dapat sulitin ng buong pamilya ang pagkakataong makakain nito.
Halos wala nang bakanteng lugar sa aming hapag-kainan. Naroon ang mga biyenan ko, ang asawa ko, ako, at ang lima pang pamangkin ng mister ko. Maingay ang lahat, nagtatawanan at nag-aagawan sa pinakamalalaking alimango.
Sa pinakadulo ng mesa nakaupo ang anim na taong gulang kong anak na babae.
Tahimik siyang nakatingin sa mga alimango habang mahigpit na hawak ang kaniyang kutsara. Paminsan-minsan, sumusulyap siya sa akin, ngunit hindi siya nangangahas kumuha ng kahit isa.
Napansin ko iyon kaya ngumiti ako sa kaniya.
Pinili ko ang pinakamaliit na alimango sa plato at sinimulang tanggalin ang matigas nitong balat. Maingat kong binuksan ang isang paa at inilapit ang laman sa bibig ng anak ko.
“Dahan-dahan lang, anak. Baka may matulis na balat na makasugat sa bibig mo,” malambing kong paalala.
Ngumiti siya at kumagat ng kaunting laman.
Ngunit bago pa man niya iyon malunok—
BAGSAK!
Malakas na ibinagsak ng biyenan kong lalaki ang kaniyang mga chopstick sa mesa.
Nayanig ang mga plato at baso sa lakas ng tunog. Napahinto ang lahat sa pagkain.
“Wala ka bang alam sa paggalang sa matatanda?” galit niyang sigaw habang nakatitig sa akin.
Natigilan ako, hawak pa rin ang paa ng alimango.
“Ang daming bata rito, pero ang sarili mong anak agad ang inuuna mo! Para sa mga bata ang mga alimangong iyan. Babae lang naman ang anak mo! Isang tikim, sapat na sa kaniya. Bakit kailangan mo pang kumuha ng isang buong alimango?”
Hindi agad ako nakapagsalita.
Tiningnan ko ang hapag.
Apatnapu’t limang alimango ang naroon.
Ang limang pamangkin ng asawa ko ay mayroon nang tigdalawa o tigta-tatlong alimango sa kani-kanilang plato. Ang apat na pinakamalaki naman ay nakalaan para sa mga biyenan ko.
Samantalang ang anak ko, mula nang magsimula ang hapunan, ay nakatingin lamang sa kanilang lahat.
Wala siyang kinuhang kahit ano.
Ang ginawa ko lang ay piliin ang pinakamaliit na alimango at bigyan siya ng isang paa.
Ngunit para sa biyenan ko, isa na iyong napakalaking kasalanan.
Dahan-dahan akong napalingon sa asawa ko.
Umaasa akong ipagtatanggol niya kami. Kahit isang simpleng pangungusap lamang, sapat na sana upang malaman ng anak namin na hindi siya nag-iisa.
Ngunit nakayuko lamang ang mister ko habang patuloy na kumakain.
Para bang wala siyang narinig.
Makalipas ang ilang sandali, bahagya niyang hinila ang laylayan ng damit ko at bumulong.
“Huwag mo nang palakihin. May nasabi lang si Papa dahil naiinis siya. Hayaan mo na munang kumain nang mas marami ang ibang bata. Kaunti lang naman ang kailangan ng anak natin.”
Hindi ako makapaniwala sa narinig ko.
Hindi ba bata rin ang sarili naming anak?
Hindi ba apo rin siya ng mga magulang niya?
Bakit kailangang siya ang laging magparaya?
Bago pa ako makasagot, sumingit naman ang biyenan kong babae.
“Tama ang asawa mo. Babae lang naman iyan. Hindi kailangang sanayin sa mamahaling pagkain. Paglaki niyan, mag-aasawa rin at mapupunta sa ibang pamilya.”
Bahagya pa siyang umiling habang tinitingnan ang anak ko.
“Mas mabuting ibigay na lang ang mga alimango sa iba niyang mga pinsan. Mas kailangan nilang lumakas at lumaki nang malusog. Hindi naman dapat maging makasarili.”
Parang may malamig na tubig na ibinuhos sa buong katawan ko.
Hindi lamang pala simpleng pagkain ang pinag-uusapan.
Sa mga mata nila, hindi mahalaga ang anak ko dahil babae siya.
At ang mas masakit, naririnig niya ang bawat salitang iyon.
Napansin kong nanginginig ang maliliit niyang daliri.
Dahan-dahan niyang inilabas sa bibig ang laman ng alimangong hindi pa niya nalulunok.
Namumula na ang kaniyang mga mata.
Hinila niya ang damit ko at halos pabulong na nagsalita.
“Mommy, ayoko na po.”
Napatingin ako sa kaniya.
“Hindi na po ako kakain ng alimango. Ibigay na lang po natin sa kanila.”
Pinipilit niyang huwag umiyak, ngunit nanginginig ang kaniyang labi.
Sa sandaling iyon, parang may humigpit sa dibdib ko.
Anim na taong gulang pa lamang ang anak ko.
Dapat sa edad niyang iyon, masaya siyang kumakain kasama ang pamilya. Dapat hindi niya kailangang matakot dahil lamang gusto niyang tumikim ng masarap na pagkain.
Ngunit heto siya, humihingi ng paumanhin para sa isang bagay na hindi naman niya kasalanan.
Anim na taon na akong kasal sa pamilya ng asawa ko.
Sa loob ng anim na taong iyon, ginawa ko ang lahat upang maging mabuting asawa at manugang.
Ako ang nag-aasikaso ng bahay, naghahanda ng pagkain, at nag-aalala sa kalusugan ng mga biyenan ko.
Kahit may mga pagkakataong nasasaktan ako sa kanilang pananalita, pinipili kong manahimik.
Lagi kong iniisip na mas mahalaga ang katahimikan ng pamilya kaysa sa sarili kong sama ng loob.
Maging ang bahay na tinitirhan namin ay isinuko ko sa kagustuhan nilang magsama-sama.
Bago ako ikasal, binigyan ako ng sarili kong mga magulang ng isang bahay bilang bahagi ng kanilang regalo sa pag-aasawa.
Nasa magandang subdivision iyon sa Quezon City at nagkakahalaga ng humigit-kumulang labing-anim na milyong piso.
Sa pangalan ko nakarehistro ang ari-arian.
Iyon ang pinakamahalagang regalong ibinigay sa akin ng aking mga magulang.
Hindi dahil sa presyo nito, kundi dahil iyon ang kanilang paraan upang matiyak na mayroon akong sariling matatakbuhan kapag dumating ang panahon na mangailangan ako ng tulong.
Ngunit nang sabihin ng mister ko na gusto niyang makasama sa bahay ang kaniyang mga magulang, hindi ako tumutol.
Malugod ko pa silang tinanggap.
Inakala kong kapag magkakasama kami sa iisang bubong, mas magiging malapit at mapagmahal ang aming pamilya.
Ngayon, napagtanto kong mali ang akala ko.
Hindi pala nasusukat sa dami ng taong nakatira sa isang bahay ang tunay na pagmamahalan.
Sa loob ng anim na taon, tiniis ko ang kanilang pagpuna, ang hindi patas na pagtrato, at ang paulit-ulit na pagpaparaya.
Ngunit hindi ko kayang hayaang maranasan din iyon ng anak ko.
Maaari nila akong maliitin.
Maaari nila akong pagsalitaan nang masakit.
Ngunit wala silang karapatang iparamdam sa anak kong hindi siya karapat-dapat mahalin.
Hindi ako nakipagtalo sa biyenan kong lalaki.
Hindi ko rin sinagot ang kaniyang asawa.
Ni hindi ko na muling tiningnan ang mister kong patuloy lamang sa pagkain.
Kumuha ako ng tissue at marahang pinunasan ang bibig ng anak ko.
Pagkatapos, binuhat ko siya.
“Tama na, anak. Hindi na tayo kakain dito. Tara, maglaro na lang tayo sa kuwarto.”
Tahimik akong tumalikod at umalis sa hapag.
Sa likuran ko, narinig ko pang bumubulong-bulong ang biyenan kong babae.
“Napakasensitibo naman. Isang alimango lang, ginagawa pang malaking problema.”
May ilan pang nagpatuloy sa pagtatawanan.
Para bang walang nangyari.
Pagdating namin sa kuwarto, marahan kong isinara ang pinto.
Nang makasiguro ang anak kong wala nang ibang nakakarinig, doon siya tuluyang napaiyak.
Mahigpit siyang yumakap sa akin.
“Mommy, hindi po ba ako gusto ni Lolo?”
Napapikit ako.
“Bakit po ayaw nila akong pakainin ng alimango? Masama po ba akong bata?”
Halos madurog ang puso ko.
Niyakap ko siya nang mahigpit at hinaplos ang kaniyang buhok.
“Hindi, anak. Wala kang ginawang masama. Mabait kang bata, at karapatan mong kumain tulad ng iba.”
Tumingala siya sa akin.
“Pero galit po si Lolo.”
“Hindi ibig sabihin na galit siya ay mali ka na. Hindi mo kailangang magutom o magparaya palagi para lang matuwa ang ibang tao.”
Muli siyang yumakap sa akin.
Matagal ko siyang niyakap hanggang unti-unti siyang kumalma.
Ngunit habang pinapahiran ko ang kaniyang mga luha, may isang desisyong nabuo sa isip ko.
Hindi ko na hahayaang lumaki ang anak ko sa isang tahanang kailangan niyang humingi ng pahintulot para lamang makaramdam na kabilang siya sa pamilya.
Nang gabing iyon, hindi ako nakatulog.
Ilang beses kumatok ang asawa ko sa pinto.
“Gusto lang kitang makausap. Huwag ka nang magtampo.”
Hindi ko siya pinapasok.
Pagod na akong marinig ang parehong mga dahilan.
Pagod na akong intindihin ang lahat habang walang sinumang sumusubok umintindi sa amin ng anak ko.
Bandang hatinggabi, kinuha ko ang cellphone ko.
Hinanap ko ang contact number ng isang real estate agent na dati nang nakipag-ugnayan sa akin tungkol sa halaga ng bahay.
Tinawagan ko siya.
“Magandang gabi. Gusto ko nang ibenta ang bahay ko sa Quezon City.”
Tinanong niya kung sigurado na ako.
“Oo. Pakisimulan na ang paghahanap ng buyer. Gusto kong maibenta ito sa makatarungang presyo sa lalong madaling panahon.”
Pagkababa ng telepono, matagal kong tiningnan ang anak kong mahimbing nang natutulog.
Ang bahay na iyon ay regalong ibinigay ng mga magulang ko bago ako ikasal.
Dati, inakala kong iyon ang magiging pundasyon ng masayang pamilyang bubuuin ko.
Ngunit ngayon, iyon ang magiging daan upang makalayo kami sa mga taong hindi marunong gumalang sa amin.
Kinabukasan, maagang tumawag ang agent.
May interesado na raw na buyer na gustong makita ang bahay.
Tahimik kong inihanda ang ilang damit, mahahalagang gamit, at mga kailangan ng anak ko.
Inilagay ko ang lahat sa isang maleta.
Hindi ako nagpaalam sa mga biyenan ko.
Wala rin akong sinabi sa asawa ko.
Hinawakan ko ang kamay ng anak ko at sabay kaming lumabas ng kuwarto.
Pagdating namin sa sala, nakita kong nakaupo ang mga biyenan ko sa sofa.
Kumakain pa rin sila ng mga natirang alimango mula kagabi.
Nang mapansin ng biyenan kong lalaki ang maleta, agad siyang sumimangot.
“Saan mo naman dadalhin ang batang iyan? Hindi pa kayo nag-aalmusal, aalis na agad kayo?”
Huminto ako sa paglalakad.
Dahan-dahan akong lumingon sa kaniya.
At sa unang pagkakataon matapos ang anim na taong pananahimik, bahagya akong napangiti nang may malamig na panunuya sa aking mga labi.
Bahagi 2
“Hindi na po kami rito mag-aalmusal,” mahinahon kong sagot habang mahigpit na hawak ang kamay ng anak ko. “May pupuntahan kami, at may mga taong darating mamaya para tingnan ang bahay.” Napahinto sa pagbabalat ng alimango ang biyenan kong lalaki. “Anong sinasabi mong titingin sa bahay?”
“Ipinabebenta ko na po ang bahay na ito,” sagot ko. Agad na tumayo ang biyenan kong babae at inilapag ang kaniyang plato. “Ano? Nababaliw ka na ba? Bahay natin ito!” Tiningnan ko siya at malinaw na sinabi, “Bahay ko po ito. Regalo ito ng mga magulang ko bago ako ikasal.”
Namula sa galit ang mukha ng biyenan kong lalaki. “Anim na taon na kaming nakatira rito! Hindi mo kami basta-bastang mapapaalis!” Hindi ko itinaas ang boses ko. “Hindi ko po kayo papaalisin ngayong umaga, pero hindi na rin ako papayag na ituring ninyong wala kaming halaga ng anak ko sa sarili kong bahay.”
Lumabas mula sa kuwarto ang asawa ko nang marinig ang pagtatalo. Nang makita niya ang maleta, agad niyang hinawakan ang braso ko. “Ano ba itong ginagawa mo? Dahil lang sa alimango, ibebenta mo ang bahay?” Dahan-dahan kong inalis ang kaniyang kamay. “Hindi dahil sa alimango. Dahil anim na taon mo kaming hinayaang maliitin.”
Natahimik siya nang ilang segundo bago bumuntong-hininga. “Alam mo namang matatanda na sina Mama at Papa. Hindi mo ba kayang pagbigyan na lang sila?” Tumingin ako sa anak naming nakatago sa likuran ko. “Kaya kong magparaya para sa sarili ko, pero hindi ko obligasyong turuan ang anak nating tanggapin ang pangmamaliit.”
Biglang sumingit ang biyenan kong babae. “Kung aalis ka, umalis ka! Pero huwag mong idadamay ang bahay!” Doon ko napagtantong mas nababahala sila sa pagkawala ng kanilang tirahan kaysa sa sakit na naramdaman ng apo nila. “May sapat kayong panahon para maghanap ng malilipatan,” sagot ko. “Ipapaalam ko sa inyo ang petsa kapag malinaw na ang kasunduan sa pagbebenta.”
Hinila ako ng mister ko papunta sa gilid ng sala. “Saan kami titira kung itutuloy mo iyan?” tanong niya. “May trabaho ka, at kaya mong maghanap ng tirahan,” sagot ko. “Sa loob ng maraming taon, ako ang nag-adjust para sa lahat. Ngayon, responsibilidad mo namang ayusin ang sarili mong buhay.”
Lumapit ang anak ko at marahang hinawakan ang palad ko. “Mommy, galit na naman po ba sila sa atin?” Yumuko ako at niyakap siya. “Hindi mo kailangang matakot, anak. Wala kang ginawang mali.” Sa unang pagkakataon, hindi niya kailangang maghintay kung may papayag bang ipagtanggol siya.
Paglabas namin ng bahay, tumawag muli ang real estate agent upang kumpirmahin ang oras ng pagbisita ng buyer. Sinabi kong maaaring ituloy ang pagtingin habang kasama ko siya, basta maayos ang pag-uusap tungkol sa ari-arian. Pagkatapos, tumawag ako sa aking mga magulang at sinabing pansamantala muna kaming makikituloy ng anak ko. Bago ko ibaba ang telepono, sinabi ko sa agent ang desisyong wala na akong balak bawiin: “Ituloy natin ang pagbebenta.”
Bahagi 3
Pagdating namin sa bahay ng mga magulang ko, agad kaming sinalubong ni Mama. Nang makita niya ang pagod kong mukha at ang mahigpit na pagkakahawak sa kamay ng anak ko, hindi na muna siya nagtanong. Pinapasok niya kami at naghanda ng mainit na pagkain. Habang kumakain ang apo niya, tahimik kong ikinuwento ang lahat ng nangyari.
Matagal na hindi nagsalita si Papa pagkatapos kong matapos. Pagkatapos ay tumingin siya sa akin at nagtanong, “Anak, alam mo ba kung bakit namin ibinigay sa iyo ang bahay na iyon?” Umiling ako habang pinipigilang maiyak. “Para hindi mo kailangang magtiis sa lugar na hindi ka nirerespeto,” mahinahon niyang sagot.
Nang hapong iyon, sinamahan ako ng agent upang ipakita ang bahay sa interesadong buyer. Maayos na nakausap ang buyer, ngunit kailangan pa niyang pag-isipan ang presyo at kondisyon ng pagbili. Sa buong pagbisita, nakasimangot ang mga biyenan ko sa sala. Hindi sila nakialam habang naroon ang bisita, ngunit nang makaalis ito, agad na lumapit sa akin ang asawa ko.
“Talagang seryoso ka?” tanong niya habang nakaturo sa pintong dinaanan ng buyer. “Hindi ba puwedeng pag-usapan muna natin ito bilang mag-asawa?” Tumingin ako sa kaniya. “Anim na taon tayong mag-asawa. Kailan mo ba ako tinanong kung masaya pa kami rito ng anak mo?”
Nababa ang kaniyang tingin, ngunit agad namang nagsalita ang kaniyang ama. “Hindi ko akalaing ganito ka kawalang-galang. Pinakain ka namin, tinanggap sa pamilya, tapos ngayon palalayasin mo kami!” Huminga ako nang malalim. “Sa bahay na ibinigay ng mga magulang ko kayo nakatira. Hindi ko po ipinagkakait ang mga taon ng pagsasama natin, pero hindi rin ninyo maaaring gamitin iyon para maliitin kami.”
“Napakaliit na bagay ng pinag-awayan natin!” sigaw ng biyenan kong babae. “Kung gusto ng bata ng alimango, bakit hindi na lang siya naghintay?” Hindi ko napigilang mapailing. “Hindi isang pirasong alimango ang hinihingi ko. Ang hinihingi ko ay respeto. Kahit isang beses, hindi ninyo naisip na nasaktan ninyo ang sarili ninyong apo.”
Napatingin ang asawa ko sa sahig nang marinig iyon. “Hindi ko alam na ganoon kalalim ang sama ng loob mo,” mahina niyang sabi. “Dahil hindi ka nakikinig,” sagot ko. “Noong umiyak ang anak natin, ang inalala mo ay kung paano hindi magagalit ang mga magulang mo. Hindi mo man lang siya tinanong kung ayos lang siya.”
Bago ako umalis, dumating ang anak ko na kasama ni Mama, na sumundo sa kaniya mula sa kanilang bahay para makasama ko pauwi. Nakita niya ang kaniyang ama at saglit na tumigil. “Daddy, kung uuwi po ako rito, papagalitan na naman po ba ako kapag kumain ako?” Walang naisagot ang asawa ko. Lumuhod siya sa harap ng anak namin, ngunit umatras ang bata at mahigpit na kumapit sa kamay ko.
Nang gabing iyon, kinausap ko ang mister ko sa telepono at sinabi ang susunod kong hakbang. “Kailangan muna nating mamuhay nang magkahiwalay at pag-usapan nang maayos ang kinabukasan ng pagsasama natin. Hindi sapat ang sabihing pababayaan na lang ang nangyari.” Sinabi ko ring kailangan niyang panagutan ang kaniyang tungkulin bilang ama kahit hindi na kami nakatira sa iisang bahay. Kinabukasan, nagtakda ako ng konsultasyon sa isang abogado upang maayos ang pagbebenta ng bahay at ang aming paghihiwalay.
Bahagi 4
Sa araw ng konsultasyon, dala ko ang mga papeles ng bahay na matagal ko nang itinago kasama ng mahahalagang dokumento ko. Ipinaliwanag ko sa abogado kung paano ito ibinigay sa akin ng mga magulang ko bago ang kasal at kung bakit ko gustong ibenta. Sinuri niya ang mga dokumento at ipinaliwanag na kailangang tiyaking maayos ang mga kinakailangan sa paglilipat ng pagmamay-ari. Hindi ko minadali ang proseso dahil ayokong magkaroon pa ng panibagong problema.
Ilang araw pagkatapos, muling nakipag-ugnayan ang buyer at nagbigay ng alok na malapit sa halagang inaasahan ko. Matapos ang pag-uusap, napagkasunduan namin ang presyong labing-anim na milyong piso, na sasailalim pa sa kinakailangang dokumentasyon at bayaran. Ipinaalam ko ito sa mister ko at sa mga biyenan ko. Binigyan ko sila ng makatwirang panahon upang makalipat bago ang napagkasunduang pag-turnover ng bahay.
Hindi iyon tinanggap nang mahinahon ng biyenan kong lalaki. “Kung hindi dahil sa anak ko, hindi ka naman magiging bahagi ng pamilyang ito!” galit niyang sabi. Tumayo ako sa harap niya at sumagot nang malinaw. “Totoo po, dahil sa asawa ko naging bahagi ako ng pamilya ninyo. Pero hindi ibig sabihin noon na kailangan kong tiisin ang pananakit sa damdamin ng sarili kong anak.”
Sumubok namang makiusap ang biyenan kong babae. “Sige na, mali na kami. Huwag mo nang ibenta ang bahay. Paano na kami?” Tiningnan ko siya nang diretso. “Kung tunay po kayong nagsisisi, magsimula kayo sa paghingi ng tawad sa apo ninyo. Pero hindi na magbabago ang desisyon kong ibenta ang bahay.”
Sa pagkakataong iyon, nagsalita ang asawa ko bago pa muling makasagot ang kaniyang mga magulang. “Papa, Mama, tama na. Mali tayo sa ginawa natin sa bata.” Tahimik ang buong sala nang ipagpatuloy niya ang pagsasalita. “Hindi ko ipinagtanggol ang sarili kong anak. Ako ang ama niya, pero hinayaan kong matakot siya sa hapag natin.”
Hindi agad nagsalita ang mga biyenan ko. Makalipas ang ilang sandali, mahina lamang na sinabi ng biyenan kong lalaki, “Hindi ko sinasadyang saktan siya.” Umiling ako. “Maaaring hindi ninyo iyon sinasadya, pero nasaktan siya. At hindi nawawala ang sakit dahil lamang sinabi ninyong hindi iyon ang intensiyon ninyo.”
Pagkatapos ng ilang linggo, natapos ang mga kailangang hakbang para sa pagbebenta at maayos na naibigay ang bahay sa bagong may-ari. Lumipat ang mga biyenan ko sa isang mas maliit na inuupahang bahay, habang ang asawa ko ang tumulong sa kanilang pag-aayos. Hindi na ako nagkaroon ng obligasyong akuin ang kanilang tirahan. Ang perang natanggap ko mula sa pagbebenta ay inilaan ko sa panibagong bahay at sa kinabukasan ng anak ko.
Nagpatuloy ang pansamantala naming paghihiwalay ng mister ko habang inaayos namin ang aming mga responsibilidad bilang mga magulang. Sinunod niya ang napag-usapan naming suporta para sa anak namin at nagsimulang maglaan ng regular na oras upang makasama ito. Hindi ko ipinagbawal ang kanilang pagkikita, ngunit nilinaw kong hindi maaaring pilitin ang bata na makihalubilo sa sinumang kinatatakutan niya. Hindi rin ako nangakong babalik sa aming pagsasama dahil lamang humingi siya ng tawad.
Isang Sabado, dinala ko ang anak ko sa isang restaurant na naghahain ng sariwang seafood. Nang dumating ang isang buong alimango, maingat kong binuksan ang balat at inilagay ang laman sa kaniyang plato. “Mommy, puwede ko po bang kainin lahat ng ito?” tanong niya habang nakatingin sa akin. Ngumiti ako at sinabi, “Oo, anak. Hindi mo kailangang humingi ng tawad dahil gusto mong kumain.”
Tumawa siya at masayang kumain habang ikinukuwento ang nangyari sa paaralan. Sa unang pagkakataon matapos ang mahabang panahon, wala akong kaba na may biglang sisigaw o maninisi sa kaniya. Sa aming bagong tahanan, natutuhan kong ang tunay na pamilya ay hindi nasusukat sa dami ng taong magkakasama, kundi sa pagmamahal, paggalang, at kaligtasang ibinibigay sa isa’t isa. At habang pinagmamasdan ko ang anak kong nakangiting walang takot, alam kong sa wakas ay nagsimula na ang mas payapa at mas magandang buhay naming dalawa.
Maraming salamat sa pagsama at pagbabasa ng kuwento hanggang sa dulo 🙏 Ibahagi sa comments ang inyong opinyon, reaksyon, o mungkahi. Malaking tulong ito para mapaganda pa namin ang mga susunod na kuwento. Huwag kalimutang i-follow ang page para hindi ma-miss ang mga bagong kuwento araw-araw 📖✨
