Sa Harap ng Lahat, Mas Pinili ng Nobyo Ko ang Kanyang Assistant, Pero Isang Hula sa Kasal ang Nagbago sa Lahat

Bahagi 1

Sa midyear party ng aming kumpanya, inimbitahan ng matalik kong kaibigang si Camille ang kanyang lola, na kilala sa pambihirang kakayahang manghula ng kapalaran. Sampung taon na siyang hindi nagbibigay ng hula, kaya nang ngumiti siya sa amin ng nobyo kong si Adrian, agad na nag-ingay ang buong banquet hall.

“Petsa ng kasal! Petsa ng kasal!” sabay-sabay na sigaw ng mga kasamahan namin.

Mabilis ang tibok ng puso ko. Pitong taon na kaming magkasintahan ni Adrian, at matagal ko nang hinihintay ang araw na mapag-uusapan namin ang kasal. Napangiti ako habang nakatingin sa lalaking katabi ko.

Pero sa halip na lumapit sa akin, biglang tumalikod si Adrian at inakay ang kanyang babaeng assistant papunta sa harap ni Lola Carmen.

“Lola, kung maaari po, pakitingnan ninyo kung kailan tuluyang gagaling ang nanay ni Nicole,” magalang niyang sinabi. “Mahalaga po kasi sa amin ang kalusugan ng kanyang ina.”

Biglang tumahimik ang buong bulwagan.

Namula ang magkabilang pisngi ni Nicole, ang personal assistant ni Adrian. Tumingala siya sa kanyang boss, at kitang-kita sa mga mata niya ang tuwa at labis na pasasalamat.

Lumapit si Camille sa aking tainga. Halos magngitngit siya sa galit.

“Ano bang problema ni Adrian? Ang lola ko, isang beses lang nanghuhula kada sampung taon. Espesyal siyang pumunta rito para sa inyong dalawa!”

Pinilit kong lunukin ang pait sa aking lalamunan. Ngumiti ako kay Camille at marahang tinapik ang kamay niya.

Pagkatapos, hinubad ko ang lumang tansong barya na sampung taon ko nang suot bilang kuwintas. Lumapit ako kay Lola Carmen at lumuhod sa harapan niya.

“Lola, nangako po kayo noon na puwede kong ipalit ang baryang ito sa isang hula.”

Tumingala ako sa kanya.

“Gusto ko pong malaman ang petsa ng aking kasal.”

Natigilan si Adrian. Agad siyang lumapit at inalalayan akong tumayo. Nananatili ang mahinahon niyang ngiti, pero may bahid na ng pagkainis ang kanyang boses.

“Sam, ano ba ang ginagawa mo? Company party ito. Inimbitahan natin si Lola para magbigay ng magandang kapalaran sa kumpanya. Bakit mo kailangang pag-usapan ang personal nating buhay sa harap ng lahat?”

Tiningnan ko siya, saka ibinaling ang tingin kay Nicole na nakayuko at halos nagtatago sa likuran niya.

“Kung ganoon, hindi ba personal na bagay ang kalusugan ng nanay ng assistant mo?”

Umiling si Adrian na parang wala siyang nakikitang problema.

“Siyempre hindi. Malapit nang ilipat si Nicole sa Australia para tulungan akong itayo ang overseas branch ng kumpanya. Napakahalaga ng proyektong iyon. Kung patuloy siyang mag-aalala sa kanyang ina, hindi siya makakapag-concentrate sa trabaho. Kapag nagkamali siya, malaking pagkalugi ang maaaring abutin ng kumpanya.”

Napakagandang dahilan.

Lahat ng ginagawa niya, para raw sa kumpanya. Para bang wala siyang ibang iniisip kundi ang negosyo.

Saglit akong nawalan ng masabi.

Hinawakan niya ang kamay ko at muling ngumiti.

“Isa pa, matagal nang sinabi ni Lola na isang hula lang ang ibibigay niya. Pinipilit mo siyang gumawa ng isa pa. Hindi mo ba naiisip na mahihirapan siya? Mabait ka naman, Sam. Huwag ka nang magmatigas.”

“Adrian, sobra ka na!” galit na singhal ni Camille.

Ngunit bago pa siya makapagsalita ulit, itinaas ni Lola Carmen ang kanyang kamay.

“Hindi ako nahihirapan,” mahinahon niyang sinabi. “Ang hulang ito ay para kay Samantha.”

Bahagyang kumunot ang noo ni Adrian.

“Pero Lola, hindi po ba labag iyon sa inyong patakaran?”

“Adrian,” putol ni Lola Carmen, “may tatlong bagay na hindi ko hinuhulaan. Ang buhay, sakit, pagtanda at kamatayan; ang kapalarang pilit na binabago laban sa sariling kilos; at ang kahilingan ng taong walang tunay na paniniwala.”

Tumingin siya kay Nicole.

“Kung may sakit ang isang tao, sa doktor siya dapat lumapit. Hindi sa manghuhula.”

Lalong namula si Nicole. Marahan niyang hinila ang laylayan ng amerikana ni Adrian.

“Sir, okay lang po. Sobrang na-appreciate ko na po ang concern ninyo. Babalik na lang po muna ako sa upuan.”

Malambing ang kanyang boses.

Sinundan ni Adrian ng tingin ang papalayong assistant. May kakaibang damdaming dumaan sa mukha niya bago siya muling humarap sa amin.

Samantala, napabuntong-hininga si Camille at masamang tiningnan si Adrian.

Hinawakan ni Lola Carmen ang aking kamay at muling isinabit sa leeg ko ang tansong barya.

“Samantha, noong bagong silang ka pa lang, ako mismo ang naglagay ng baryang ito sa iyo. Sinabi kong maaari itong maging sagisag ng proteksiyon mo sa isang malaking pagsubok, at maaari mo itong ipalit sa isang kahilingan.”

Marahan niyang hinaplos ang barya.

“Sinabi ko ring itago mo ito hanggang sa dumating ang araw na talagang hindi mo na alam kung paano malalampasan ang isang problema.”

Tumingin siya nang diretso sa aking mga mata.

“Pero kailangan mong pag-isipang mabuti. Kapag nagsimula na ang paghuhula, hindi mo maaaring balewalain ang pasyang gagawin mo. Kung ibibigay ko ang petsa ng kasal, dapat kang magpakasal sa araw na iyon.”

“Sigurado ka ba?”

Nakatutok sa akin ang lahat ng tao.

Muling hinawakan ni Adrian ang braso ko. Sa pagkakataong iyon, may naramdaman akong kakaibang pagkataranta sa kanyang tinig.

“Sam, tama na. Sumama ka na sa akin.”

Inalis ko ang kanyang kamay.

“Sigurado po ako, Lola.”

Matagal akong tinitigan ni Lola Carmen bago siya tumango.

Inilagay niya ang tansong barya sa loob ng isang lumang sisidlang hugis bao ng pagong. Pinaglapit niya ang kanyang mga palad at pabulong na binigkas ang tradisyonal na panalangin para sa paghuhula.

Maya-maya, bumagsak ang barya sa ibabaw ng pulang mesang kahoy.

Malinaw ang tunog nito sa tahimik na bulwagan.

Pinagmasdan ni Lola Carmen ang pagkakalapag ng barya. Bahagyang tumaas ang kanyang kilay, bago siya ngumiti.

“Samantha, makinig kang mabuti.”

“Sa susunod na buwan, sa ikalabing-anim na araw ayon sa lunar calendar, magiging napakaganda ng pagkakataon para sa pag-aasawa. Ayon sa hulang ito, ang kasal sa araw na iyon ay sumasagisag sa pagbitaw sa mga sugat ng nakaraan at sa pagsisimula ng isang payapa at masayang pagsasama.”

Muling tumugtog ang musika.

Inakay ako ni Adrian pabalik sa aming mesa.

“Ikalabing-anim na araw ng susunod na lunar month,” bulong niya. “Labingwalong araw na lang.”

Ngumiti siya sa akin.

“Mukhang sabik na sabik na si Lola na maikasal ka.”

Pagkatapos ay nagbago ang kanyang tono.

“Pero alam mo namang nasa pinakamahalagang yugto na tayo ng pagtatayo ng branch sa Australia. Imposibleng makapaghanda tayo ng kasal sa loob lang ng labingwalong araw.”

Hinawakan niya ang balikat ko.

“Ayaw mo rin namang magpakasal sa akin nang minamadali ang lahat, hindi ba?”

“Pero sabi ni Lola—”

“Lahat na lang ba ng sinasabi ni Lola, paniniwalaan mo?” natatawang putol niya.

“Pang-good luck lang naman ang panghuhula. Sam, pareho tayong nakapag-aral. Hindi natin kailangang seryosohin ang mga bagay na ganiyan.”

Napakunot ang noo ko.

Si Lola Carmen ang lola ni Camille, pero itinuring ko na rin siyang sarili kong lola. Siya ang isa sa mga nakatatandang nag-alaga at gumabay sa amin habang lumalaki kami.

Mula pa noong unang pagkikita nila, napakagalang ni Adrian sa kanya.

Hindi ko akalaing ganito pala ang tunay niyang pananaw.

Nang matapos ang party, pumunta si Adrian sa parking area para kunin ang sasakyan.

Hinila ako ni Lola Carmen sa isang tahimik na sulok. May ilang bagay siyang ibinulong sa akin.

Tumango ako.

“Huwag po kayong mag-alala, Lola. Alam ko po ang ginagawa ko.”

Ngumiti siya at marahang tinapik ang kamay ko bago sumakay sa kotse ni Camille.

Bago umalis, ibinaba ni Camille ang bintana.

“Sam! Tawagan mo ako bukas! Sasamahan kitang pumili ng wedding gown!”

Kumaway ako.

“Sige!”

Madaling-araw na nang makauwi kami.

Pagpasok namin sa condo, dumiretso si Adrian sa banyo.

“Sam, pagod na pagod ako. Maliligo muna ako.”

Inilapag niya ang cellphone sa coffee table.

Biglang umilaw ang screen.

Hindi pa naka-lock ang telepono, at lumitaw ang isang bagong mensahe.

Galing iyon sa contact na may pangalang “Nicole Baby,” na may dilaw na puso sa unahan.

Parang may humigpit sa dibdib ko.

Sa pitong taong pagkakakilala ko kay Adrian, palagi niyang sine-save ang mga contact ayon sa department at buong pangalan. Kahit ako, ganoon din ang pangalan sa kanyang phone.

Walang espesyal na palayaw. Walang puso.

Hindi ko napigilan ang sarili kong buksan ang conversation.

Ang pinakabagong mensahe ay isang larawan.

Nakasuot si Nicole ng champagne-colored silk nightdress na manipis ang mga strap. May hawak siyang kalahating baso ng red wine.

Kasunod nito ang mensahe.

“Sir Adrian, ang ganda ng buwan ngayong gabi. Naalala ko kung paano ninyo ako ipinagtanggol sa party. Salamat po. Dahil sa inyo, pakiramdam ko may masasandalan na ako sa lungsod na ito.”

Nag-scroll ako pataas.

Marami pang mga mensaheng tila pangkaraniwan lamang.

May larawan ng maliit na sugat sa daliri ni Nicole.

“Ang sakit naman. Sana nandito si Sir Adrian.”

Ang sagot ni Adrian: “Lagyan mo ng bandage. Magpahinga ka nang maaga.”

May larawan din ng kape habang nagtatrabaho si Nicole nang hatinggabi.

“Para hindi ko mabigo ang expectations ni Sir Adrian, laban lang!”

Sumagot si Adrian: “Alagaan mo ang katawan mo. Health comes first.”

Maiikli at maingat ang mga sagot niya. Pero sa dami ng palitan nila, malinaw ang isang uri ng pagiging malapit na hindi ko kailanman naranasan mula sa kanya.

Tumigil ang tubig sa banyo.

Lumabas si Adrian habang pinupunasan ang basang buhok.

Nang makita niyang hawak ko ang telepono niya, natural niya itong kinuha at sumilip sa screen.

“Ah, si Nicole pala.”

Tumawa siya.

“Alam mo naman ang mga kabataan ngayon. Nahilig siya sa MBTI personality test. Sabi niya, compatible daw kami bilang business partners. Kaya pinilit niyang lagyan ko ng yellow heart ang pangalan niya. Symbol daw iyon ng friendship at positive energy.”

Umiling siya.

“Parang bata talaga.”

Pinilit kong ngumiti.

“Talaga? Nakakatuwa naman.”

Pagkatapos ay nagtanong ako.

“By the way, ano ba ang sakit ng nanay ni Nicole? Malubha ba?”

Saglit na huminto ang kanyang kamay sa pagpupunas ng buhok.

“Ah, nadulas lang habang kumukuha ng delivery sa ibaba ng building. May maliit na bitak sa buto ng binti. Sabi ng doktor, ilang buwan lang na pahinga, gagaling din.”

“Ganoon pala.”

Tumango ako habang mahigpit na nakatikom ang aking mga daliri.

Iyon pala ang tinatawag niyang napakahalagang problema para sa kumpanya. Iyon pala ang dahilan kung bakit maaaring hindi makapag-concentrate si Nicole at magdulot ng malaking pagkalugi.

Isang hindi malubhang pinsala lamang.

At dahil doon, handa niyang agawin ang pagkakataong sampung taon kong iningatan.

Lumapit si Adrian para yakapin ako.

“Bakit mo naman biglang naitanong?”

Bahagya akong umiwas.

Natigilan ang kanyang kamay sa ere. Pagkatapos ay tumawa siya at sa halip ay ginulo ang aking buhok.

“Sige na. Huwag ka nang mag-isip ng kung anu-ano. Matulog na tayo.”

Kinabukasan, maaga kaming pumunta ni Camille sa isang bridal boutique sa Makati.

Nagsukat ako ng puting wedding gown at tumayo sa harap ng malaking salamin.

Kinuhanan ako ni Camille ng litrato.

Ipinadala ko iyon kay Adrian.

Makalipas ang kalahating oras, lumipat kami sa katabing jewelry store.

Pumili ako ng simpleng pares ng diamond wedding rings. Kinuhaan ko rin iyon ng litrato at ipinadala sa kanya.

Wala pa ring sagot.

Nakasandal si Camille sa counter habang nakakunot ang noo.

“Sam, seryoso ka ba talagang magpapakasal sa ikalabing-anim na araw ng susunod na lunar month?”

“Oo.”

“Paano naman si Adrian? Nag-usap na ba kayo kagabi?”

Tumingin ako sa singsing na nakasuot sa aking daliri.

“Hindi na mahalaga kung ano ang iniisip niya.”

Huminga ako nang malalim.

“Pitong taon kaming magkasama. Kung pagkatapos ng lahat ay sasabihin niyang ayaw pala niyang magpakasal, hindi ko na kailangang maghintay.”

Bago pa makasagot si Camille, bumukas ang salaming pinto ng jewelry store.

Pumasok si Nicole.

Masigla siyang kumaway.

“Ate Sam! Nalaman ni Sir Adrian na namimili kayo ng wedding rings. May biglaang meeting lang po siya kaya hindi siya makakapunta. Sinabihan niya akong samahan muna kayo.”

Nagkatinginan kami ni Camille.

“Hindi na kailangan,” magalang kong sagot. “Kaya ko namang pumili.”

Pero hindi siya umalis.

Lumapit siya sa counter at pinagmasdan ang simpleng singsing na hawak ko.

“Sabagay, hindi ko naman talaga kayang palitan si Sir Adrian sa pagpili.”

Ngumiti siya.

“Napakaganda kasi ng taste niya. Iyong pearl earrings na niregalo niya sa akin noong nakaraang buwan, sobrang bagay sa akin.”

Pagkasabi noon, diretso niya akong tiningnan at ngumiti.

Para bang may ibinahagi lamang siyang isang inosenteng kuwento.

Nanigas ako sa kinatatayuan.

Hindi ko akalaing mangyayari sa akin ang ganitong eksena na karaniwan ko lang nakikita sa mga melodramang palabas.

Bago pa ako makabawi, biglang lumapit si Camille.

Isang malakas na sampal ang dumapo sa pisngi ni Nicole.

“Kapag nangangaliwa ang isang lalaki, lalaki ang pangunahing may kasalanan!” galit na sigaw ni Camille. “Pero ang isang babaeng sadyang pumupunta sa harap ng nobya para ipagyabang ang mga regalong natanggap niya, wala talagang kahihiyan!”

Matagal nang nagsanay ng martial arts si Camille.

Kaya nang tumama ang kanyang palad, napalingon si Nicole sa lakas ng sampal.

 

Bahagi 2

Napahawak si Nicole sa kanyang pisngi habang umatras nang dalawang hakbang. Napatingin sa amin ang mga empleyado at mamimili sa jewelry store. “Bakit mo ako sinampal?” nanginginig niyang tanong. “Wala naman akong ginagawang masama!”
“Wala kang ginagawang masama?” mariing tanong ni Camille. “Alam mong pitong taon nang may nobya si Adrian, pero ipinagyayabang mo pa ang mga regalong ibinibigay niya sa iyo.” Lumapit ako at hinawakan ang braso ni Camille. “Tama na. Huwag na nating palakihin dito.”
Tumingin sa akin si Nicole habang pinipigilan ang pagluha. “Ate Sam, mali ang iniisip ninyo. Appreciation gift lang ang earrings dahil sa trabaho ko.” Napatingin siya sa wedding rings sa counter. “Hindi ko naman sinabing may espesyal na relasyon kami ni Sir Adrian.”
“Wala akong sinabing ganoon,” mahinahon kong sagot. “Ikaw ang unang nagbanggit ng espesyal na relasyon.” Bigla siyang natahimik. Marahan kong ibinalik ang singsing sa velvet tray.
Kinuha ni Nicole ang kanyang cellphone at tumawag kay Adrian. “Sir, nandito po ako sa jewelry store. May nangyari pong hindi maganda.” Tahimik siyang nakinig bago tumingin sa akin. “Paparating daw po siya.”
Hindi nagtagal, pumasok si Adrian sa tindahan. Una niyang nilapitan si Nicole at tiningnan ang namumulang pisngi nito. “Ano’ng nangyari sa iyo?” Nang makita niya si Camille, agad na nagbago ang kanyang mukha. “Ikaw ang gumawa nito?”
“Oo,” sagot ni Camille. “At kung gusto mong malaman kung bakit, tanungin mo kung ano ang pinagsasabi niya sa nobya mo.” Pero hindi man lang tumingin sa akin si Adrian. “Anuman ang sinabi niya, wala kang karapatang manakit ng tao.”
Napangiti ako nang mapait. “Adrian, bakit mo siya pinapunta rito?” Sa wakas ay humarap siya sa akin. “May meeting ako. Gusto ko lang may tumulong sa iyo.” “Pitong taon mo akong kasama, pero hindi mo alam na mas gugustuhin kong ikaw ang pumili ng singsing kasama ko kaysa ipadala mo ang assistant mo?”
Napabuntong-hininga si Adrian. “Sam, huwag mong gawing problema ang lahat. Hindi ba sinabi ko nang hindi pa puwedeng magpakasal ngayong buwan?” Itinaas ko ang kamay kong may singsing. “Kung ganoon, bakit mo ako hinayaang maghintay nang pitong taon?” Walang lumabas na sagot sa kanyang bibig.
Hinubad ko ang singsing at marahang inilapag sa counter. “Adrian, hindi ko na kailangan ng tulong ng assistant mo. At hindi ko na rin kailangang maghintay na magkaroon ka ng oras para sa akin.” Kinuha ko ang aking bag at humarap sa empleyado. “Pakiusap, itabi ninyo muna ang pares na pinili ko. Babalikan ko ito kapag nakapagpasya na ako.”
Paglabas namin, hinabol ako ni Adrian. “Sam, ano ba talaga ang gusto mong mangyari?” Huminto ako at tiningnan siya. “Gusto kong sabihin mo nang malinaw kung pakakasalan mo ako sa araw na sinabi ni Lola Carmen.” Matagal siyang natahimik bago sumagot. “Hindi ko kayang ipangako iyon.”

 

Bahagi 3

Hindi ako sumagot agad. Nakatayo si Adrian sa harap ko habang nakapamulsa, tila naghihintay na ako ang unang umatras. “May labingwalong araw pa,” sabi ko. “Hindi kita pinipilit na maghanda ng marangyang kasal. Ang tinatanong ko, gusto mo pa ba akong pakasalan?”
“Bakit kailangan nating magmadali?” sagot niya. “Pagkatapos ng proyekto sa Australia, saka natin pag-usapan.” Napatingin ako sa kanya. “Ganiyan din ang sinabi mo noong nakaraang taon, noong lumipat tayo sa condo, at noong natapos ang huli mong proyekto.”
Bahagyang nagbago ang kanyang ekspresyon. “Hindi pare-pareho ang sitwasyon.” “Pero pare-pareho ang hinihingi mo,” sagot ko. “Palagi akong maghihintay, habang ikaw ang nagpapasya kung kailan ako magiging mahalaga.” Hindi siya nakasagot.
Lumabas si Nicole mula sa jewelry store at lumapit sa amin. Namumula pa rin ang pisngi niya. “Sir, kung ako ang dahilan ng away ninyo, puwede naman akong hindi sumama sa Australia.” Agad siyang tiningnan ni Adrian. “Huwag mong isipin iyon. Kailangan ka ng proyekto.”
Napabuntong-hininga si Camille sa aking tabi. Hindi ko na kinailangang tanungin kung ano ang iniisip niya. Nang marinig ko ang sagot ni Adrian, naging malinaw ang isang bagay. Kaya niyang magbigay ng katiyakan kay Nicole tungkol sa trabaho, pero hindi niya maibigay sa akin ang isang pangako tungkol sa aming kinabukasan.
“Adrian, hindi ko hinihiling na tanggalin mo si Nicole,” sabi ko. “Ang hinihiling ko ay igalang mo ang relasyon natin.” Tumingin siya sa akin nang pagod. “Ginagawa mo nang malaking isyu ang isang bagay na hindi naman dapat.” Doon ko naramdaman na wala nang saysay ang pakikipagtalo.
Kasama si Camille, bumalik ako sa condo upang kunin ang ilan sa aking gamit. Hindi ko ginalaw ang mga pag-aari ni Adrian. Inimpake ko lamang ang aking damit, personal na dokumento, at ilang bagay na mahalaga sa akin. Nang makita ko ang lumang litrato namin sa unang taon ng relasyon, matagal ko itong hinawakan bago ibinalik sa drawer.
Tumawag sa akin si Lola Carmen nang gabing iyon. “Samantha, kumusta ka?” tanong niya. “Masakit po, Lola,” tapat kong sagot. “Pero sa unang pagkakataon, pakiramdam ko ay malinaw na ang dapat kong gawin.” Tahimik siyang nakinig.
“Alalahanin mo ang sinabi ko tungkol sa araw ng kasal,” mahinahon niyang tugon. “Ang panghuhula ay hindi dahilan para pilitin ang isang taong ayaw tumupad sa pangako. Nasa iyo pa rin ang pagpili kung sino ang makakasama mo sa buhay.” Hinawakan ko ang tansong barya sa aking leeg. “Opo, Lola. Hindi ko na ipagpipilitan ang sarili ko.”
Kinabukasan, tinawagan ko ang bridal boutique at ipinaalam na hindi muna ako magpapatuloy sa gown na sinukat ko. Pinakiusapan ko rin ang jewelry store na huwag munang iproseso ang mga singsing. Hindi ko itinago kay Camille ang lungkot ko. Ngunit malinaw sa akin na ayaw kong magpakasal dahil lamang sa takot na masayang ang pitong taon.
Makalipas ang ilang araw, hiniling ni Adrian na magkita kami sa condo. Pumayag ako, ngunit sinabi kong si Camille ang maghahatid at susundo sa akin. Pagdating ko, naghihintay siya sa sala at nakapatong sa mesa ang dating litrato naming dalawa. Umupo ako sa tapat niya at nagsalita. “Adrian, ngayong gabi, kailangan na nating magpasya kung may kinabukasan pa ang relasyon natin.”

Bahagi 4

Matagal akong tinitigan ni Adrian. “Sam, hindi ko naman sinabing ayaw kitang pakasalan,” panimula niya. “Sinasabi ko lang na hindi ngayon ang tamang panahon.” Umiling ako. “Pitong taon nang walang tamang panahon para sa atin. Hanggang kailan mo ako balak paghintayin?”
Napayuko siya sa mga kamay niya. “Napakarami kong responsibilidad sa kumpanya.” “Alam ko,” sagot ko. “Pero nakahanap ka ng oras para samahan si Nicole, alalahanin ang kanyang mga problema, at bigyan siya ng mga regalong hindi ko man lang alam.” Tumingin siya sa akin ngunit hindi agad nakapagsalita.
“Wala kaming relasyon ni Nicole,” mariin niyang sinabi. “Hindi ko sinasabing may nangyari sa inyong dalawa,” sagot ko. “Ang sinasabi ko, hinayaan mong maging malapit siya sa iyo sa paraang nakasakit sa akin. At nang makita mong nasasaktan ako, ako pa ang pinaramdam mong mali.”
Napahawak si Adrian sa kanyang noo. “Hindi ko naisip na ganoon kalalim ang epekto nito.” “Dahil hindi mo kailanman tinanong kung ano ang nararamdaman ko.” Inalis ko ang tansong barya sa ilalim ng aking damit at hinawakan ito. “Noong party, hindi mo man lang napansin na iyon ang unang pagkakataong humingi ako kay Lola ng isang bagay para sa sarili ko.”
Ilang sandali kaming walang imikan. Sa wakas, mahina niyang sinabi, “Patawad, Sam.” Tumango ako, ngunit hindi ko iniabot ang aking kamay. “Narinig ko ang paghingi mo ng tawad. Pero hindi sapat ang isang salita para maibalik ang tiwalang unti-unti kong nawala.”
“Kung gusto mo, magpapakasal tayo sa araw na sinabi ni Lola,” bigla niyang alok. Napatingin ako sa kanya. “Gagawin mo iyon dahil gusto mong maging asawa mo ako, o dahil natatakot kang mawala ako?” Nanatiling tahimik si Adrian. Ang katahimikang iyon ang naging pinakamalinaw niyang sagot.
“Hindi ko na itutuloy ang kasal natin,” sinabi ko. Napataas ang ulo niya. “Sam, seryoso ka ba?” “Oo. Hindi ako papasok sa isang kasal na kailangan ko pang ipilit ang aking lugar sa buhay ng magiging asawa ko.”
Hindi ako pinigilan ni Adrian nang tumayo ako. Sinabi niyang kakausapin niya si Nicole tungkol sa mga hangganan sa trabaho at hindi na niya hahayaang maulit ang ganitong sitwasyon. Ngunit hindi ko na ginawang kondisyon ng aking pag-alis ang anumang gagawin niya. Ang desisyon ko ay hindi tungkol sa pagpaparusa sa kanya, kundi sa pagprotekta sa sarili ko.
Nang gabing iyon, sinalubong ako ni Camille sa labas ng building. Niyakap niya ako nang mahigpit, at doon ko tuluyang nailabas ang mga luhang matagal kong pinipigilan. Sa mga sumunod na linggo, inayos ko ang aking mga gamit at ang mga praktikal na usaping naiwan sa aming pagsasama. Unti-unti kong binuo ang buhay na hindi na umiikot sa paghihintay kay Adrian.
Dumating ang ikalabing-anim na araw ng lunar month. Hindi ako nakasuot ng wedding gown, at walang seremonyang naganap. Sa halip, kasama ko sina Camille at Lola Carmen sa isang tahimik na hapunan, habang ang tansong barya ay nakasabit pa rin sa aking leeg. Ngumiti ako sa kanila at naunawaang hindi nasayang ang araw na iyon, dahil iyon ang araw na pinili kong mahalin ang sarili ko at magsimula ng mas payapang buhay.

Maraming salamat sa pagsama at pagbabasa ng kuwento hanggang sa dulo 🙏 Ibahagi sa comments ang inyong opinyon, reaksyon, o mungkahi. Malaking tulong ito para mapaganda pa namin ang mga susunod na kuwento. Huwag kalimutang i-follow ang page para hindi ma-miss ang mga bagong kuwento araw-araw 📖✨