Sa mismong araw ng kasal namin, iniwan ako ni Carlo sa City Hall para alagaan ang buntis niyang ampon na kapatid.

Bahagi 3
Nang ipakita ko ang ultrasound na sampung linggo na, biglang natigilan si Carlo at si Vina, at doon ko nalaman na matagal na nila akong niloloko.

Hawak ko pa rin ang papel ng ultrasound nang humarap ako sa kanilang dalawa. Nanginginig ang mga kamay ko, pero hindi dahil sa takot. Nanginginig ako dahil sa galit na matagal ko nang pinipigilan. Tinitigan ko si Carlo nang diretso at itinaas ko ang papel para makita niya.

“Sampung linggo,” sabi ko. Maikli lang, pero parang sumabog sa buong condo sa BGC.

Agad na inagaw ni Carlo ang papel sa kamay ko. Tinitigan niya ito na parang ngayon lang niya ito nakita. Namutla ang mukha niya. Sa tabi niya, si Vina ay biglang tumigil sa pag-iyak at napakapit sa mesa.

“Carlo, ipaliwanag mo,” sabi ko. “Tatlong linggo pa lang ang nakalipas mula sa party para sa promotion mo. Paano naging sampung linggo ang bata?”

Sinubukan ni Carlo na tumawa, pero pilit na pilit. “Liza, minsan nagkakamali ang doktor. Hindi naman eksakto ang ultrasound. Baka mali ang bilang.”

Umiling ako. “Hindi ito hula, Carlo. Ikaw ang doktor. Alam mo kung paano sinusukat ang edad ng bata. Alam mo na hindi puwedeng magkamali ng pitong linggo.”

Napatingin si Vina kay Carlo na parang humihingi ng tulong. “Kuya Carlo, sabihin mo sa kanya. Sabihin mo na nalito lang ako sa pagbilang. Hindi ko naman sinasadya.”

“Hindi ka nalito,” sabi ko. “Sinabi mo mismo sa akin, isang gabi lang. Isang gabi ng party. Ngayon, sampung linggo na. Alin ang totoo?”

Tahimik ang condo. Naririnig ko lang ang paghinga naming tatlo. Naramdaman ko ang sakit sa likod ng ulo ko kung saan tumama ang baso. Dumudugo pa rin ito nang kaunti, pero hindi ko ito pinansin. Mas mahalaga ang katotohanan na nasa harap ko.

Biglang nagsalita si Vina, mahina pero nanginginig. “Hindi lang isang gabi…”

Natigilan si Carlo. “Vina, tumahimik ka!”

Pero huli na. Tumingin sa akin si Vina, may luha pa rin pero may tapang na ngayon sa mga mata niya. “Pagod na akong magtago, Ate Liza. Matagal na kami ni Kuya Carlo. Hindi lang sa party. Matagal na.”

Parang may bumagsak na mabigat sa dibdib ko. Lahat ng mga gabing sinabi ni Carlo na may conference siya, lahat ng mga gabing sinabi niyang may emergency sa ospital, lahat ng mga gabing hindi siya sumasagot sa mga tawag ko, biglang nagkaroon ng kahulugan. Hindi ako naging manhid. Naging mapagtiwala lang ako.

“Bakit mo ipinadala ang ultrasound sa araw mismo ng kasal namin?” tanong ko kay Vina.

Dahil hindi na niya kayang maghintay, sabi niya. Ayaw na niyang maging lihim. Gusto na niyang piliin siya ni Carlo sa harap ko. Gusto niyang makita akong iwan sa City Hall.

“At bakit ka nag-post ng larawan sa kwarto namin?” tanong ko ulit.

“Dahil gusto kong malaman mo na doon din ako natutulog,” sagot ni Vina. “Gusto kong malaman mo na hindi lang ikaw ang babae sa buhay niya.”

Sinubukan ni Carlo na pigilan si Vina. “Vina, bata ka pa. Nalilito ka lang. Huwag kang makinig sa kanya, Liza. Hindi niya alam ang sinasabi niya.”

“Hindi ako nalilito,” sigaw ni Vina. “Ikaw ang nalilito. Sabi mo, ako ang mahal mo. Sabi mo, pagkatapos manganak, ikaw ang bahala sa akin. Pero bakit si Ate Liza pa rin ang gusto mong pakasalan?”

Doon ko nakita ang tunay na mukha ni Carlo. Hindi siya biktima. Hindi siya nalasing lang at nagkamali. Pinili niya ito. Pinili niyang itago si Vina habang ginagamit niya ang pamilya ko. Pinili niyang magkaroon ng dalawang buhay.

Naalala ko ang limang taon namin. Naalala ko kung paano niya sinasabi na ang mga kamay niya ay pang-opera kaya hindi siya puwedeng maghugas ng pinggan. Naalala ko kung paano niya sinasabi na pagod siya kaya ako na ang magluto. Naalala ko kung paano niya sinasabi na mahal niya ako, pero ni minsan hindi niya ako dinala sa ospital nang may sakit ako. Ako ang laging nag-aalaga. Ako ang laging nag-aayos.

Samantala, kay Vina, siya mismo ang nagluto. Siya mismo ang nagsubo. Siya mismo ang nag-alaga. Hindi dahil sa pagbubuntis lang. Dahil doon siya nagkukunwari na mabait na lalaki.

Nang mga sandaling iyon, may kumatok nang malakas sa pinto ng condo. Si Lucas. Nasa labas siya kanina pa, naghihintay sa akin dahil hindi ako sumasagot sa mga tawag niya. Pagbukas ng pinto, nakita niya ang dugo sa buhok ko at ang namamaga kong palad.

“Liza, anong nangyari sa’yo?” Agad siyang lumapit at hinawakan ang mukha ko nang maingat. “Sino ang gumawa nito sa’yo?”

Tumingin si Carlo kay Lucas na parang may karibal. “Anong ginagawa mo dito? Hindi ka invited dito.”

“Ako ang mister niya,” sabi ni Lucas nang kalmado pero matigas. “At ikaw ang nanakit sa asawa ko.”

Natigilan si Carlo. “Asawa? Anong asawa? Kaka-break lang namin.”

“Hindi kami nag-break,” sabi ko. “Nagpakasal kami ni Lucas sa City Hall kanina. Hawak ko ang marriage certificate namin.”

Tumawa si Vina nang mapait. “Rebound lang yan, Ate Liza. Gusto mo lang ipakita na may lalaki ka rin.”

Hindi sumagot si Lucas. Tumingin lang siya sa akin at sinabi, “Liza, dalhin kita sa ospital. Kailangan gamutin ang sugat mo.”

Gusto kong tumanggi. Gusto kong sabihin na kaya ko. Pero sa unang pagkakataon sa araw na iyon, may nag-alala sa akin nang totoo. Tumango ako.

Sa ospital sa Makati, nilinis ng doktor ang sugat sa likod ng ulo ko. Hindi ito malalim, pero kailangan ng gamot at pahinga. Habang ginagamot ako, hawak ni Lucas ang kamay ko. Hindi siya bumitaw. Bumili siya ng tubig para sa akin. Inabutan niya ako ng panyo. Mga simpleng bagay na hindi kailanman ginawa ni Carlo sa loob ng limang taon.

Doon ako umiyak, pero hindi para kay Carlo. Umiyak ako para sa sarili ko. Para sa babaeng naghintay ng limang taon sa isang lalaking hindi kailanman natutong mag-alaga. Para sa babaeng naniwala sa mga matatamis na salita habang ang mga gawa ay kabaligtaran.

“Pasensya ka na,” sabi ni Lucas. “Hindi kita minadali. Nagpakasal tayo dahil ikaw ang humingi. Hindi kita pipilitin. Kung kailangan mo ng oras, maghihintay ako. Walong taon na akong naghihintay. Kaya kong maghintay pa.”

“Lucas,” sabi ko. “Bakit mo ako hinintay ng ganoon katagal?”

“Dahil alam kong ikaw ang gusto kong makasama,” sagot niya. “Hindi kita hinintay para baguhin ka. Hinintay kita dahil gusto kong alagaan ka kung papayag ka.”

Pagkatapos sa ospital, dinala ako ni Lucas sa bahay ng mga magulang ko sa Makati. Doon, niyakap ako ni Mama nang mahigpit. Hindi siya nagtanong ng marami. Nagluto siya ng mainit na sabaw para sa akin at pinainom ako ng gamot. Sinabi niya na matagal na niyang napapansin na iba si Carlo.

“Anak, matagal ko nang sinasabi sa papa mo,” sabi ni Mama. “Ang pamilya natin ang nagbigay ng ₱2.5 million para sa research ni Carlo. Ang pamilya natin ang tumulong para makuha niya ang posisyon niya bilang propesor. Pero ni minsan, hindi siya nagpasalamat nang totoo. Laging parang kami pa ang may utang sa kanya.”

Doon ko mas naintindihan. Hindi lang puso ko ang ginamit ni Carlo. Pati ang pera at pangalan ng pamilya Ramos. Ang condo sa BGC, ang down payment noon ay galing sa pamilya ko. Ang titulo ay nakapangalan sa akin. Pero hinayaan ko siyang manirahan doon na parang kanya. Hinayaan ko siyang isipin na sa kanya ang lahat.

Kinagabihan, sunod-sunod ang mga message ni Carlo. Una, galit. Sinabi niyang sinira ko ang buhay niya. Sinabi niyang ako ang nagtaksil dahil nagpakasal ako kay Lucas. Pagkatapos, nakiusap siya. Sinabi niyang mahal pa rin niya ako. Sinabi niyang aalis na si Vina pagkatapos manganak. Sinabi niyang kaya niya akong patawarin kung babalik ako.

Nag-message din si Vina. Nagkunwari siyang humihingi ng tawad. Sinabi niyang hindi niya sinasadya. Pero sa dulo ng message niya, sinabi niyang kung hindi ako naging malamig kay Carlo, hindi siya hahanap ng iba. Sinisi pa rin niya ako.

Hindi ako sumagot agad. Natulog ako na may mabigat na puso, pero mas malinaw na ang isip ko kaysa kahapon. Hindi na ako ang babaeng nagmamakaawa. Hindi na ako ang babaeng naghihintay sa pinto ng kusina.

Kinabukasan, gumising ako nang maaga. Umupo ako sa harap ng mesa at binuksan ang cellphone ko. Tinitigan ko ang marriage certificate ko at ni Lucas. Tinitigan ko rin ang mga message ni Carlo na nagpapatunay na gusto niyang ako ang magpalaki ng anak nila ni Vina habang ipapadala niya si Vina sa abroad. Lahat ng ebidensya ay galing mismo sa kanya. Hindi ko kailangan ng iba pa.

Gumawa ako ng isang maliit pero mahalagang desisyon. Hindi ako magtatago. Hindi ako tatakbo. Babawiin ko ang condo sa BGC. Ititigil ko ang ₱2.5 million na suporta ng pamilya Ramos sa research ni Carlo. Bibigyan ko siya ng tatlong araw para umalis. Pagkatapos, papalitan ko ang lock. Ipapadala ko ang desisyon ko sa kanya nang malinaw at kalmado, hindi sa galit, kundi sa tapang.

Sinulat ko ang message: “Carlo, tapos na tayo. Ang condo sa BGC ay nakapangalan sa akin. May tatlong araw ka para umalis. Ititigil na ng pamilya ko ang suporta sa research mo. Huwag mo na akong kontakin kung hindi tungkol sa pag-alis mo.”

Ipinakita ko ito kay Lucas. Hindi siya nagulat. “Sasamahan kita,” sabi niya. “Hindi kita iiwan sa harap niya na mag-isa.”

Sinabi ko rin sa mga magulang ko ang tungkol sa kasal namin ni Lucas. Hindi sila nagalit. Niyakap lang nila ako at sinabing naiintindihan nila. Sinabi ni Papa na ang mahalaga ay ligtas ako at malaya na akong pumili.

Ilang minuto lang, sumagot si Carlo. Hindi siya pumayag. Sinabi niyang hindi siya aalis. Sinabi niyang sa kanya rin ang condo dahil doon sila tumira. Sinabi niyang sisirain ko ang career niya kung ititigil ko ang pera.

At pagkatapos, nagpadala siya ng huling message: “Bukas, mag-usap tayo sa condo. Dalhin mo si Lucas kung gusto mo. Hindi ako aalis hangga’t hindi tayo nagkakaintindihan.”

Tinitigan ko ang message niya. Alam kong ito na ang huling paghaharap. Hindi ako natakot. Sa unang pagkakataon, handa na akong humarap nang hindi umiiyak.

Salamat sa pagbabasa hanggang dito 🙏 Nasa comments section na ng page ang susunod na bahagi. I-click ang “View all comments” para mabasa ang Bahagi 4 👇📖

Bahagi 4
Sa huling paghaharap namin sa condo sa BGC, hindi na ako umiyak, hinarap ko si Carlo at si Vina, at doon ko tuluyang binawi ang buhay ko.

Kinabukasan, dumating kami ni Lucas sa condo sa BGC nang maaga. Hawak ko ang bag ko na may lamang marriage certificate, titulo ng condo, at cellphone ko na may mga message ni Carlo. Hawak ni Lucas ang kamay ko, mahigpit pero hindi masakit. Naramdaman kong hindi ako mag-isa.

Pagbukas ng pinto, nandoon si Carlo. Magulo ang buhok niya. Hindi siya nakapag-ayos. Sa likod niya, nakaupo si Vina sa sofa, nakayakap sa unan. Magulo ang mesa. May mga plato na hindi pa nahuhugasan. Ang condo na dati ay maayos at malinis dahil ako ang nag-aayos, ngayon ay parang hindi na bahay.

“Sa wakas, dumating ka rin,” sabi ni Carlo. Sinubukan niyang ngumiti, pero halata ang pagod at galit sa mukha niya. “Akala ko hindi ka na darating.”

“Dumating ako para tapusin ito,” sabi ko. Kalmado ang boses ko. Hindi ako sumisigaw. Hindi ako umiiyak. “Hindi ako dumating para makipag-ayos at magpanggap na walang nangyari.”

Umupo si Carlo sa harap ko. “Liza, makinig ka. Nagkamali ako. Pero hindi mo puwedeng bawiin ang lahat sa akin. Limang taon tayo. Hindi mo puwedeng itapon yun dahil lang sa isang pagkakamali.”

“Isang pagkakamali?” tanong ko. “Carlo, sampung linggo ang bata. Tatlong linggo pa lang ang nakalipas mula sa party mo. Hindi ito isang gabi. Matagal mo na akong niloloko. At sa City Hall, iniwan mo ako para kay Vina. Yun ang pinili mo.”

Sinubukan ni Vina na magsalita. “Ate Liza, buntis ako. Kailangan ko ng bahay. Hindi mo ba kami puwedeng bigyan ng kaunting oras? Wala na akong mapuntahan.”

Tumingin ako kay Vina. “Vina, sinabi mo mismo na pagkatapos mong manganak, aalis ka. Sinabi mo na kaya mong palakihin ang bata mag-isa. Bakit ngayon, kailangan mo ng bahay ko?”

Namula si Vina. “Dahil nangako si Kuya Carlo na aalagaan niya ako.”

“At nangako rin siya sa akin na ako lang ang mahal niya,” sabi ko. “Pareho tayong pinangakuan. Pero isa lang ang totoo. Hindi tayo parehong mahal. Ginamit niya tayong dalawa.”

Tumayo si Carlo at nagtaas ng boses. “Liza, huwag mong gawing masama ang lahat. Ginawa ko ito para sa atin. Kung hindi ko inalagaan si Vina, sisirain niya ang kinabukasan niya. At ikaw, gusto mo ng anak, di ba? Sabi ko, ikaw ang magpapalaki. Ikaw ang tatawaging mama. Perfect na plano yun.”

Doon siya nadulas. Doon niya mismo inamin ang plano niya. Inulit niya ang mga message niya sa akin. Gusto niyang ako ang magpalaki ng anak nila ni Vina habang si Vina ay ipapadala niya sa abroad para mag-aral. Gusto niyang ako ang magsakripisyo, siya ang magmukhang mabait, at si Vina ang magkaroon ng kinabukasan.

“Perfect para kanino, Carlo?” tanong ko. “Para sa’yo. Para kay Vina. Pero para sa akin? Ako ang magbubuntis ng sakit, ako ang magpapalaki, ako ang magpapanggap na masaya habang ang mister ko ay may ibang babae sa bahay ko. Akala mo ba, tanga ako?”

Napatingin si Vina kay Carlo. “Ano? Ipapadala mo ako sa abroad pagkatapos manganak? Akala ko magsasama tayo. Akala ko ako ang pakakasalan mo pagkatapos mong hiwalayan si Ate Liza.”

Doon nag-iba ang mukha ni Carlo. “Vina, hindi mo naiintindihan. Kailangan natin si Liza. Kailangan natin ang pamilya Ramos. Kung wala ang ₱2.5 million nila, wala ang research ko. Kung wala ang condo, saan tayo titira? Hindi tayo mabubuhay nang wala sila.”

Sa wakas, sinabi niya nang malinaw. Hindi ako ang kailangan niya. Ang pera ng pamilya ko ang kailangan niya. Ang pangalan ng pamilya ko ang kailangan niya. Ang condo na nakapangalan sa akin ang kailangan niya.

“Kaya pala ayaw mong makipaghiwalay sa akin,” sabi ko. “Hindi dahil mahal mo ako. Dahil kailangan mo ang pamilya Ramos. Sinabi mo mismo sa likod ng pinto ng kusina. Narinig ko lahat.”

Nagalit si Vina kay Carlo. “Niloko mo rin ako! Sabi mo, ako ang mahal mo. Sabi mo, ako ang pipiliin mo. Pero ang totoo, si Ate Liza pa rin ang kailangan mo dahil sa pera niya.”

“Vina, tumahimik ka!” sigaw ni Carlo. “Kung hindi ka nagsalita tungkol sa sampung linggo, hindi tayo aabot dito.”

Umiyak si Vina, pero ibang iyak na ito. Hindi na ito ang iyak na may pag-arte. Ito ay iyak ng galit. “Hindi ako kasing sakit ng pinapakita ko. Hindi ako nagsusuka araw-araw. Nagkunwari lang ako para kaawaan mo ako. Para piliin mo ako. Pero kahit nagkunwari ako, hindi mo pa rin ako pinili.”

Tinitigan ko silang dalawa. Pareho silang naglokohan. Pareho silang gumamit ng isa’t isa. Si Carlo, ginamit si Vina para patunayan na mahal pa rin siya ng isang bata at magandang babae. Si Vina, ginamit si Carlo para magkaroon ng magandang buhay at makatakas sa pagiging ampon na walang wala.

“Carlo,” sabi ko at inilabas ko ang titulo ng condo. “Basahin mo. Nakapangalan sa akin ang condo na ito. Ang down payment ay galing sa pamilya Ramos. Ang mga kasangkapan, ako ang bumili. Ikaw, anong binili mo dito? Yung apron mo lang nang nagluto ka para kay Vina?”

Sinubukan ni Carlo na agawin ang titulo. “Liza, sa atin ito. Dito tayo tumira ng limang taon.”

“Hindi,” sabi ko. “Dito ako tumira at dito kita pinatira. Iba yun.”

Inilabas ko rin ang cellphone ko at ipinakita ang mga message niya. “Ito ang mga message mo. Ikaw mismo ang nagsabi na hihintayin mong makapanganak si Vina bago tayo magpakasal. Ikaw mismo ang nagsabi na ipapadala mo siya sa abroad at ako ang magpapalaki ng bata. Hindi ko ito inimbento. Ikaw ang nagsulat.”

Nanginig ang kamay ni Carlo. Alam niyang wala na siyang maipagkakaila. Sinubukan niyang lumapit sa akin at hawakan ang braso ko, tulad ng ginawa niya noong itinulak niya ako sa kusina.

Pero humarang si Lucas. Tumayo siya sa harap ko at sinabi nang mahinahon pero matigas, “Huwag mo siyang hawakan.”

Tumingin si Carlo kay Lucas nang may galit. “Sino ka para pigilan ako? Limang taon ko siyang kasama. Ikaw, ilang araw pa lang.”

“Ako ang mister niya,” sabi ni Lucas. “At ako ang hindi kailanman magbubuhat ng kamay sa kanya.”

Natahimik si Carlo. Alam niyang totoo yun. Alam niyang siya ang nagbato ng baso. Alam niyang ako ang nagdugo dahil sa kanya. At alam niyang may ospital record ako mula kahapon na nagpapatunay na ginamot ang sugat ko. Hindi niya puwedeng sabihin na nagkukunwari lang ako.

Sinubukan ni Carlo na manakot. “Liza, kung ititigil mo ang pera, masisira ang career ko. Sasabihin ko sa ospital na hindi ka matino. Sasabihin ko na ikaw ang gumawa ng gulo.”

Tumingin ako sa kanya nang diretso. “Carlo, ikaw ang sumira ng career mo. Hindi ako. Ang isang doktor na nananakit ng babae at nang-iiwan ng mapapangasawa sa City Hall, hindi yun ang magiging pinakamagaling na heart surgeon. Ikaw ang sumira sa pangalan mo.”

Napaupo si Carlo sa sofa. Sa unang pagkakataon, nakita ko siyang takot. Hindi dahil sa akin, kundi dahil nawala na ang lahat ng kinakapitan niya. Nawala ang pera. Nawala ang condo. Nawala ang babaeng sumusuporta sa kanya.

Tumingin si Vina sa akin at sa wakas ay nagsalita nang totoo. “Ate Liza, pasensya ka na. Nagselos ako sa’yo. Ikaw ang may pamilya, may pera, may kinabukasan. Ako, ampon lang. Akala ko kung makukuha ko si Kuya Carlo, magkakaroon din ako ng buhay na katulad ng sa’yo. Pero mali ako. Hindi niya ako mahal. Ang pera mo ang mahal niya.”

Hindi ko siya niyakap. Hindi ko siya pinatawad agad. Pero naniwala ako na sa wakas ay nagsasabi siya ng totoo. “Vina, kung gusto mong maging doktor, pag-aralan mo. Pero huwag mong gamitin ang pagbubuntis para makuha ang buhay ng iba. Ang bata, hindi kasangkapan.”

Tumayo si Vina at kinuha ang bag niya. “Aalis na ako. Hindi ako titira dito. Hahanap ako ng ibang paraan. Hindi ako magpapalaki ng anak ko sa bahay ng babaeng niloko ko.”

Nang umalis si Vina, naiwan kami ni Carlo at Lucas. Tinitigan ko si Carlo sa huling pagkakataon. “May hanggang mamayang gabi ka para kunin ang mga gamit mo. Bukas, papalitan ko ang lock. Kung may kailangan ka, sa abogado ka makipag-usap. Hindi na sa akin.”

Hindi na siya sumagot. Tahimik siyang nag-empake ng ilang damit at umalis. Walang sigawan. Walang pagmamakaawa. Parang isang estranghero na lang siya na dumaan sa buhay ko.

Pagkaalis niya, tumayo ako sa gitna ng tahimik na condo. Sa wakas, tahimik na. Walang nag-uutos sa akin na magluto. Walang nagtatapon ng baso. Walang nagkukunwaring nagsusuka. Naramdaman ko ang pagluwag ng dibdib ko. Hindi ito lungkot. Ito ay kalayaan.

Hinawakan ni Lucas ang kamay ko. “Gusto mo bang dito pa rin tayo tumira?” tanong niya.

Umiling ako. “Ayoko na. Gusto ko ng bagong simula. Ibebenta ko ang condo na ito at lilipat tayo sa mas maliit pero sa atin. Yung walang alaala ni Carlo.”

Sumang-ayon si Lucas. Dinala niya ako sa bahay ng mga magulang ko sa Makati. Doon kami naghapunan. Nandoon si Mama at si Papa. Tahimik lang, pero mainit. Sinabi ni Papa kay Lucas, “Alagaan mo ang anak ko. Hindi niya kailangan ng pera mo. Kailangan niya ng respeto mo.”

Tumango si Lucas. “Yun ang gagawin ko.”

Lumipas ang mga linggo. Unti-unti akong gumaling. Gumaling ang sugat sa ulo ko. Gumaling din ang puso ko, kahit may peklat pa rin. Bumalik ako sa pag-aasikaso ng pamilya namin. Nagpahinga ako. Natuto akong matulog nang mahimbing nang hindi naghihintay ng message ni Carlo.

Si Carlo, narinig ko na lang sa mga kakilala namin. Nawalan siya ng pondo para sa research niya. Nahirapan siya sa ospital dahil nawala ang suporta ng pamilya Ramos. Hindi na siya ang pinakabatang propesor na hinahangaan ng lahat. Ngayon, kailangan niyang patunayan ang sarili niya nang walang pera ng iba. Iyon ang kabayaran ng ginawa niya. Hindi ako ang nagparusa sa kanya. Siya mismo ang pumili ng landas niya.

Si Vina, hindi ko na siya nakita. Narinig ko na lang na umalis siya sa Maynila at nagpasyang ayusin ang buhay niya. Sana, sa wakas, matutunan niya na ang pagmamahal ay hindi inaagaw. Ang pagmamahal ay ibinibigay nang kusa.

Isang araw, dinala ako ni Lucas sa Cebu. Hindi ito malaking kasal o malaking handaan. Naglakad lang kami sa tabing-dagat. Humawak siya sa kamay ko. Tumingin ako sa dagat at naramdaman ko ang hangin. Sa unang pagkakataon sa loob ng maraming taon, hindi ako natakot sa kinabukasan.

“Handa ka na ba?” tanong ni Lucas.

Tumingin ako sa kanya at ngumiti. “Handa na akong maging masaya. Handa na akong hindi na maghintay sa isang taong hindi ako pipiliin.”

Nang gabing iyon, naupo kami sa balkonahe at pinanood ang paglubog ng araw. Naalala ko ang babaeng ikinulong sa kusina at inutusan na magluto para sa kabit ng fiancé niya. Naalala ko ang babaeng binato ng baso at iniwan sa City Hall. Hindi na ako ang babaeng yun.

Sa wakas, hindi na ako ang babaeng naghihintay sa pinto ng kusina, ako na ang babaeng pinipili ang sarili niya araw-araw, at sa tabi ko, may lalaking pinipili rin ako araw-araw.

Salamat sa pagsama sa amin at pagbabasa ng kuwento hanggang dulo 🙏 Iwan sa comments ang iyong opinyon, reaksiyon o suhestiyon. Malaking tulong iyon para mapaganda pa namin ang mga susunod na kuwento. Huwag kalimutang i-follow ang page para hindi mo mapalampas ang mga bagong kuwento araw-araw 📖✨