Bahagi 3
Akala ko tapos na ang lahat nang makita ko ang sulat-kamay ko sa kasong ipinanalo nila, pero doon lang pala nagsisimula ang totoong laban ko
Hindi ako nakatulog nang gabing iyon sa bahay ni Nanay sa Quezon City. Paulit-ulit kong binubuksan ang lumang laptop ko at tinitingnan ang draft ng kaso na nanalo noong nakaraang linggo. Sa bawat pahina, kitang-kita ko ang sulat-kamay ko. Ako ang nag-highlight ng mga mahahalagang bahagi. Ako ang nagsulat ng mga argumento sa gilid. Ako ang nag-ayos ng mga petsa at mga pangalan ng mga kaso na ginamit na halimbawa.
Naalala ko kung paano ko ginawa ang lahat ng iyon. Tatlong gabi akong nagpuyat sa condo sa Makati habang si Carlo at si Mara ay maagang umuuwi para magpahinga. Ako ang nagbasa ng makakapal na file. Ako ang naghanap ng mga lumang desisyon ng korte na puwedeng sumuporta sa argumento natin. Ako ang nagsulat ng unang draft sa isang dilaw na notebook bago ko ito inilipat sa laptop.
Naalala ko pa ang araw na ibinigay ko kay Carlo ang draft. Sinabi ko, “Carlo, tingnan mo ito. May nakita akong tatlong punto na puwede nating gamitin. Mas malakas ito kaysa sa unang plano natin.” Hindi man lang niya ito binasa nang buo. Tumingin lang siya sa unang pahina at sinabi, “Sige, iwan mo lang diyan. Titignan ni Mara mamaya.”
Pagkatapos noon, hindi na ako tinawag para sa meeting tungkol sa kaso. Si Mara ang pumasok sa meeting. Si Mara ang humarap sa kliyente. Si Mara ang tumayo sa harap at nagpaliwanag na parang siya ang nagsulat ng lahat. At nang manalo kami, si Mara ang pinalakpakan. Si Mara ang binigyan ng bonus na ₱50,000. Ako, nakatanggap lang ng ₱10,000 at isang maikling “good job” sa group chat.
Noon, sinabi ko sa sarili ko na baka nga tsamba lang. Baka nga mas magaling talaga si Mara. Baka nga dahil secretary lang ako kaya hindi ko dapat asahan na mapansin. Pero ngayong nakikita ko ulit ang sulat-kamay ko, hindi na ako makapagsinungaling sa sarili ko. Hindi tsamba ang tatlong gabi na walang tulog. Hindi tsamba ang mga argumento na ako mismo ang nag-isip.
Kinaumagahan, tumawag sa akin si Ate Rosa mula sa opisina. Mahinahon ang boses niya pero may bigat. “Grace, nakuha ko na ang resignation mo. Gusto ko lang sabihin sa iyo, hindi ako nagulat. Matagal ko nang nakikita kung paano ka tratuhin dito.” Hindi ako nakasagot agad. Pakiramdam ko, sa unang pagkakataon, may nakakita talaga sa akin sa loob ng opisina.
Sinabi niya na may kakaiba rin daw sa evaluation ko. Alam niya na masipag ako at ako ang nag-aasikaso ng lahat, mula sa pag-ayos ng mga schedule hanggang sa paghahanda ng mga dokumento para sa mga abogado. Pero nang lumabas ang evaluation, ang score ko ay parang sinadya na gawing mababa. Anim na numero pagkatapos ng decimal, para magmukhang makatarungan. Pero ang totoo, kahit anong sipag ko, hindi ako puwedeng pumantay kay Mara.
Sinabi rin niya na ang promotion ni Mara ay napakabilis. Dalawang beses sa loob ng isang taon. Hindi raw normal iyon kahit sa magaling na abogado. Kailangan daw ng mas mahabang panahon at mas maraming kaso. Pero kay Mara, parang laging may humahawi ng daan. At ang humahawi ng daan ay si Carlo mismo.
Habang nakikinig ako, naalala ko ang year-end party. Lahat ng award, may pangalan ni Mara. Best Associate, Best in Client Handling, Best in Case Presentation. Ako, nakaupo lang sa gilid at pumapalakpak. Ang sabi ni Carlo, kaunting pabor lang daw para sa dating kaklase. Pero ngayon, hindi na pabor ang tawag ko doon. Pagtatangi iyon.
Makalipas ang dalawang araw, bumalik si Carlo at si Mara mula sa Cebu. Hindi man lang sila dumaan sa bahay ni Nanay. Dumiretso sila sa condo. Nag-message si Carlo sa akin, “Umuwi ka na. Nag-usap na kami ni Mara. Sobra ka lang mag-isip.” Parang ako pa ang may kasalanan. Parang ako pa ang gumawa ng gulo.
Sinabi niya na dapat daw akong bumalik at mag-empake ng mga gamit nila dahil nagkalat daw ang mga maleta. Sinabi niya na si Mara ay pagod at kailangan daw ng tulong. Sa parehong message, parang wala man lang nangyari sa Cebu. Parang hindi niya naalala na magkasama sila sa iisang kwarto. Parang hindi niya naalala na ako ang naiwan sa Makati na naghihintay.
Hindi ako sumagot. Sa halip, tiningnan ko ang bagong post ni Mara. Suot niya ang dress na ₱12,500 na binili ni Carlo. Ang dress na ako ang nagbilog sa magazine. Ang dress na sinabi ni Carlo na para kay Mara. Nakangiti siya sa litrato at may caption na, “Thank you sa pa-gift, boss. Bagay na bagay sa akin, di ba?”
Naramdaman ko ang sakit na parang may humigpit sa dibdib ko. Pero kasabay ng sakit, may linaw na dumating. Hindi na ako nagtaka kung bakit niya sinuot agad ang dress. Hindi na ako nagtaka kung bakit hindi ako kailanman inalok ni Carlo ng kahit ano na para lang sa akin. Sa loob ng pitong taon, palagi akong pangalawa. Palagi akong taga-empake, taga-bili, taga-ayos. At ngayon, kahit ang dress na gusto ko, sa kanya pa rin napunta.
Kinagabihan, tumawag si Mara sa akin. Umiiyak siya. “Grace, please, huwag kang magalit. Hindi mo naiintindihan. Wala kaming ginawa ni Carlo sa Cebu. Magkaibigan lang kami. Ikaw ang matalik kong kaibigan, bakit mo ako ginaganito?” Ang boses niya ay nanginginig at parang ako pa ang nang-away.
Sinabi niya na siya lang daw ang tumulong kay Carlo sa kaso. Sinabi niya na siya lang daw ang nagpuyat para ayusin ang mga argumento. Sinabi niya na kung hindi dahil sa kanya, hindi mananalo ang opisina. At nang tanungin ko siya kung bakit may sulat-kamay ko sa draft, bigla siyang natahimik. Pagkatapos, sinabi niya, “Baka tinulungan mo lang ako nang kaunti. Pero ako pa rin ang nagpresent.”
Hindi ako sumigaw. Hindi ako nagmura. Sinabi ko lang, “Mara, pitong taon tayong magkaibigan. Alam mo kung paano ako nagtrabaho para sa kasong iyon. Alam mo kung ilang gabi akong hindi natulog.” Hindi siya nakasagot. Narinig ko lang ang paghinga niya sa kabilang linya. At doon ko naintindihan na alam niya ang totoo.
Pagkatapos ng tawag, nakipagkita ako sa isang kaklase namin noong college na kasama rin sa reunion. Hindi ko siya papangalanan dito dahil ayaw kong madamay siya, pero siya ang isa sa mga tahimik lang noong inagaw ang upuan ko. Sinabi niya, “Grace, nakita namin lahat. Nahihiya kami para sa iyo, pero natakot kaming magsalita kay Carlo.”
Sinabi niya na matagal na raw napapansin ng lahat na iba ang trato ni Carlo kay Mara. Kapag si Mara ang may ideya, magaling agad. Kapag ako ang may ideya, kailangan pang i-check ng sampung beses. Kapag si Mara ang pagod, kailangan magpahinga. Kapag ako ang pagod, kailangan ko pa ring mag-empake para sa kanilang dalawa.
Sinabi rin niya na sa reunion, kitang-kita raw na hindi man lang ako tiningnan ni Carlo kahit basang-basa ako. At nang umalis ako, walang nag-abalang hanapin ako. Ang sabi niya, “Kung kaibigan mo talaga si Mara, hindi ka niya hahayaang maging invisible sa sarili mong relasyon.” Mabigat pakinggan, pero totoo.
Pag-uwi ko kay Nanay, tahimik akong kumain. Sinabi ni Nanay, “Anak, matagal ka nang nagtitiis. Noong nagkaproblema tayo at huminto ka sa pag-aaral, akala ko pansamantala lang. Hindi ko akalain na pitong taon kang magtitiis sa ganitong trato.” Niyakap ko siya. Doon ko naalala na may pamilya ako na nagmamahal sa akin nang hindi ako kailangang patunayan ang sarili ko.
Kinabukasan, nagpunta ako sa opisina sa Makati para ayusin ang clearance ko. Hindi ako nagpaalam kay Carlo. Dumiretso ako kay Ate Rosa. Binigyan niya ako ng listahan ng mga kailangan kong ayusin. Habang nag-aayos ako, nakita ko ang mga file na ako ang gumawa. Mga schedule, mga draft, mga sulat sa kliyente, lahat may bakas ng trabaho ko.
Kinausap ako ni Ate Rosa nang masinsinan. “Grace, kung gusto mo, tutulungan kitang ipaayos ang record ng kaso. Karapatan mong kilalanin ang trabaho mo. Hindi puwedeng ang pangalan ni Mara lang ang nakalagay doon.” Hindi ako agad sumagot. Natakot ako. Sanay na ako na manahimik. Sanay na ako na hayaan na lang.
Pero nang gabing iyon, binilang ko ang ipon ko. May ₱50,000 ako na naipon mula sa mga bonus at sa pagtitipid. Iyon ang plano kong gamitin para sa review kapag nagpasya akong bumalik sa pag-aaral. ₱50,000 na inipon ko kahit ₱28,000 lang ang sahod ko at kahit ₱15,000 pa ang ambag ko sa ₱30,000 na upa ng condo namin sa Makati. Iyon ang pera na hindi ko kailanman ginamit para kay Carlo o kay Mara. Iyon ang pera na para sa akin lang.
Doon ako gumawa ng isang maliit pero mahalagang desisyon. Hindi ko na ibabalik ang pera ko sa condo. Hindi ko na gagamitin ang ipon ko para sa kanilang dalawa. Gagamitin ko ito para sa sarili ko. Mag-e-enroll ulit ako. Tatapusin ko ang Law na iniwan ko noon.
Nagpunta ako sa eskuwela sa Quezon City kung saan ako dating nag-aaral. Kinabahan ako habang nag-aayos ng mga papeles. Akala ko huhusgahan ako dahil huminto ako noon. Pero ang sabi ng staff, marami raw ang bumabalik pagkatapos ng ilang taon. Hindi pa huli ang lahat. Binigyan nila ako ng listahan ng mga kailangan kong ipasa at ng mga subject na puwede kong ituloy.
Habang pauwi, nag-message ulit si Carlo. “Grace, magkita tayo sa condo. Ayusin natin ito. Si Mara, umiiyak na naman dahil sa iyo.” Binasa ko ang message nang dalawang beses. Dati, sapat na ang ganoong message para patakbuhin ako pauwi. Dati, sapat na ang pag-iyak ni Mara para kalimutan ko ang sarili ko.
Pero sa pagkakataong ito, iba na ang sagot ko. Sinabi ko, “Hindi sa condo. Sa opisina tayo magkita. Pormal na pag-uusap lang. Hindi ako yaya at hindi ako taga-empake.” Pagkatapos kong i-send iyon, pinatay ko ang cellphone ko at huminga nang malalim.
Hindi pa tapos ang kuwento. Hindi pa umaamin si Carlo. Hindi pa umaamin si Mara. Pero sa unang pagkakataon sa pitong taon, ako ang nagpasya kung saan at paano kami mag-uusap. At sa unang pagkakataon, ang desisyon na iyon ay para sa akin, hindi para sa kanila.
Salamat sa pagbabasa hanggang dito 🙏 Nasa comments section na ng page ang susunod na bahagi. I-click ang “View all comments” para mabasa ang Bahagi 4 👇📖
Bahagi 4
Sa harap mismo ng buong opisina, hinarap ko si Carlo at si Mara at doon ko tuluyang binawi ang pangalan, trabaho, at dignidad ko
Maaga akong dumating sa opisina sa Makati. Suot ko ang isang simpleng blusa at pantalon na ako mismo ang pumili. Hindi ako nag-ayos para magmukhang kawawa. Nag-ayos ako para magmukhang handa. Dala ko ang lumang laptop ko, ang dilaw na notebook ko, at ang isang folder na may mga kopya ng draft ng kaso.
Nandoon na si Ate Rosa. Siya ang nag-ayos na maging maayos ang meeting. Sinabi niya na kailangan naming pag-usapan ang clearance ko at ang record ng kaso na nanalo noong nakaraang linggo. Nandoon din ang ilang kasamahan namin na tahimik na nakaupo. Hindi sila nandoon para manood ng gulo. Nandoon sila dahil sila rin ang nakakita ng lahat mula sa reunion hanggang sa Cebu.
Dumating si Carlo na may dalang kape para kay Mara. Si Mara, suot na suot pa rin ang dress na ₱12,500 na ako ang nagbilog sa magazine. Pagpasok nila, agad na napatingin ang lahat sa dress. Alam ng lahat kung kanino dapat napunta ang regalong iyon. At alam ng lahat kung bakit ako tahimik lang na nakatingin.
Umupo si Carlo sa harap ko at pilit na ngumiti. “Grace, buti naman at pumunta ka. Umuwi ka na sa condo. Namimiss ka na ni Mara. Hindi ka niya kayang mawala.” Ang tono niya ay parang wala lang nangyari. Parang ang pitong taon na pagtitiis ko ay isang tampo lang na mawawala kapag umuwi ako.
Tumingin ako sa kanya nang diretso. “Carlo, hindi ako pumunta dito para umuwi sa condo. Pumunta ako dito para ayusin ang trabaho ko at ang pangalan ko.” Tahimik ang buong opisina. Walang nag-type. Walang nag-cellphone. Lahat ay nakikinig.
Binuksan ko ang folder at inilabas ang draft. “Ito ang draft ng kaso na nanalo noong nakaraang linggo. Ako ang nagsulat nito.” Ipinakita ko ang unang pahina na may sulat-kamay ko. “Ako ang naghanap ng tatlong argumento. Ako ang naghanap ng mga lumang desisyon na ginamit natin. Tatlong gabi akong nagpuyat para dito habang kayong dalawa ay maagang umuuwi.”
Lumingon ako kay Mara. “Mara, kung ikaw talaga ang gumawa nito, ipaliwanag mo sa amin ang pangalawang argumento. Ano ang pinagkaiba nito sa unang plano natin? Bakit natin binago ang istratehiya sa huling minuto?” Tahimik si Mara. Tumingin siya kay Carlo na parang humihingi ng tulong. Hinawakan niya ang baso ng kape at nanginginig ang kamay niya.
“Grace, hindi mo kailangang gawin ito,” sabi ni Carlo. “Secretary ka. Tumulong ka lang nang kaunti. Si Mara ang nagpresent at si Mara ang humarap sa kliyente. Natural lang na sa kanya mapunta ang credit.” Ang boses niya ay nagsisimula nang tumaas. Parang ako pa ang gumagawa ng eksena.
“Hindi kaunting tulong ang tatlong gabi na walang tulog,” sagot ko. “At hindi tsamba ang mga argumento na ako ang nag-isip. Kung gusto mong sabihin na tsamba lang, ipaliwanag mo kung bakit ang sulat-kamay ko ang nasa bawat pahina.” Inilabas ko ang dilaw na notebook ko. “Ito ang unang draft ko. Nandito ang petsa. Nandito ang mga note ko. Hindi ito galing kay Mara.”
Ipinakita ko rin ang mga email na ako ang nag-send kay Carlo na may attachment ng draft. Nandoon ang petsa at oras. Nandoon ang pangalan ko bilang sender. Hindi ito galing sa kung saan. Ito ay galing sa trabaho ko mismo na ako ang nag-ayos at ako ang nagpasa.
Natahimik ang opisina. Tumingin ang mga kasamahan ko sa isa’t isa. Ang isa sa kanila, ang kaklase namin na nakakita ng lahat sa reunion, ay nagsabi, “Totoo iyan. Nakita ko si Grace na nag-aayos ng mga file na iyon. Ilang beses ko siyang nakitang nagpupuyat sa opisina habang wala na kayo.” Hindi siya sumigaw. Mahinahon lang siya. Pero sapat na iyon para hindi na makapagsinungaling si Mara.
Biglang umiyak si Mara. “Grace, sorry na. Hindi ko sinasadya. Sinabi kasi ni Carlo na mas maganda kung ako ang magpresent dahil mas kilala ako ng kliyente. Sinabi niya na kapag ako ang nagsalita, mas maniniwala sila. Hindi ko akalain na ganito kalaki ang magiging gulo.” Ang pag-iyak niya ay hindi na katulad ng pag-iyak niya sa Cebu. Sa pagkakataong ito, may takot at may pag-amin.
Lumingon ako kay Carlo. “Kaya pala dalawang beses siyang na-promote sa loob ng isang taon. Kaya pala siya ang laging may award. Kaya pala ang evaluation ko ay may anim na numero pagkatapos ng decimal para magmukhang makatarungan, pero ang totoo, sinadya mo na akong gawing mababa.” Hindi ako sumigaw. Pero bawat salita ko ay malinaw.
Sinubukan ni Carlo na magpaliwanag. “Ginawa ko iyon para protektahan ka. Girlfriend kita. Kapag binigyan kita ng mataas na score, sasabihin nila na pinapaboran kita. Kapag si Mara ang binigyan ko, walang magsasabi na may relasyon kami.” Ang paliwanag niya ay parang pader na unti-unting gumuho. Kahit siya mismo, hindi na niya mapaniwalaan ang sarili niya.
“Protektahan?” tanong ko. “Pinrotektahan mo ba ako nang pinabayaan mo akong mabasa sa ulan habang kayong dalawa ay nasa kotse? Pinrotektahan mo ba ako nang pinag-empake mo ako ng mga gamit ninyo habang kayo ay nasa Cebu at magkasama sa iisang kwarto? Pinrotektahan mo ba ako nang binili mo ang dress na gusto ko at ibinigay mo kay Mara?”
Hindi nakasagot si Carlo. Tumingin siya sa sahig. Sa unang pagkakataon, nakita ko siyang hindi makatingin sa akin nang diretso. Ang lalaking laging may sagot, ang lalaking laging may dahilan, ay naubusan ng salita sa harap ng lahat.
Nagsalita si Ate Rosa. “Carlo, bilang HR, kailangan kong itama ang record. Ang kaso na iyon, si Grace ang gumawa ng draft. Hindi puwedeng si Mara lang ang nakalagay. At ang promotion ni Mara, kailangan itong i-review. Hindi puwedeng dalawang beses siyang ma-promote dahil lang sa isang kaso na hindi siya ang gumawa.” Ang boses ni Ate Rosa ay kalmado pero matatag. Walang galit, pero may bigat.
Sinabi rin ni Ate Rosa na may karapatan ako sa tamang separation pay at sa tamang pagkilala. Ang bonus ko na ₱10,000 ay hindi tugma sa trabaho ko. Ang bonus ni Mara na ₱50,000 ay galing sa kaso na ako ang gumawa. Kaya ang diperensya na ₱40,000 ay dapat ibalik sa akin bilang pagwawasto. Hindi ito tungkol sa pera lang. Tungkol ito sa pagkilala na nagtrabaho ako.
Tumingin si Carlo kay Mara at pagkatapos ay sa akin. “Grace, sorry. Hindi ko akalain na ganito ka nasaktan. Akala ko kaya mong intindihin. Akala ko dahil tayo ang magkasama, okay lang na si Mara ang mauna.” Ang paghingi niya ng tawad ay huli na. Pitong taon na huli.
Sinabi ko, “Carlo, pitong taon akong umintindi. Pitong taon akong nagparaya. Nagparaya ako ng upuan, ng almusal, ng tiket sa sine, ng passenger seat, at ng dress na gusto ko. Nagparaya ako ng pangalan ko sa kaso na ako ang gumawa. Pero hindi na ako magpaparaya ng sarili ko.”
Humingi ako ng mga papeles ng clearance at pinirmahan ko ang mga ito sa harap nila. Kinuha ko ang mga personal na gamit ko mula sa mesa ko. Ang notebook ko, ang laptop ko, ang mga papeles ko. Wala akong kinuha na pag-aari ng opisina. Wala akong kinuha na pag-aari ni Carlo o ni Mara. Ang kinuha ko lang ay ang sa akin.
Sinabi ko kay Carlo, “Hindi na ako babalik sa condo para mag-empake para sa inyo. Hindi na ako magbibili ng sigarilyo mo. Hindi na ako magbibili ng milk tea ni Mara. Hindi na ako ang yaya ninyo. Ang upa na ₱30,000, hinati natin sa ₱15,000 bawat isa. Simula ngayon, hindi na ako magbabayad ng kalahati para sa isang bahay na hindi ako ginagalang.”
Tumayo ako at naglakad palabas ng meeting room nang nakataas ang noo. Hindi ako tumakbo. Hindi ako umiyak. Narinig ko ang pag-iyak ni Mara sa likod ko, pero hindi na ako lumingon. Hindi dahil wala na akong pakialam, pero dahil alam kong kung lilingon ako, babalik na naman ako sa dating ako na laging nagpaparaya.
Pagdating ko sa bahay ni Nanay sa Quezon City, niyakap niya ako nang mahigpit. “Anak, proud ako sa iyo,” sabi niya. “Hindi madali ang ginawa mo. Pero ginawa mo ang tama.” Kumain kami nang magkasama at sa unang pagkakataon sa matagal na panahon, hindi ako nagmadaling umalis para mag-errand para sa iba. Nagpahinga ako.
Kinabukasan, natanggap ko ang pormal na sulat mula sa eskuwela. Puwede na akong mag-enroll ulit para tapusin ang Law. Hindi na ako natakot. Hindi na ako nahiya na huminto ako noon. Ang paghinto ko ay dahil nagkaproblema ang pamilya ko, hindi dahil mahina ako. At ngayon, may pagkakataon akong bumalik at tapusin ito nang may dignidad.
Nagsimula rin ako sa bagong trabaho bilang paralegal sa isang maliit pero maayos na law firm sa Makati. Ang sahod ko ay ₱45,000, mas mataas kaysa sa ₱28,000 na kinikita ko dati bilang secretary. Doon, hindi ako tinatawag na girlfriend ng boss. Tinatawag nila ako sa pangalan ko. Pinakikinggan ang mga ideya ko. At kapag may ginawa akong draft, pangalan ko ang nakalagay.
Nag-message si Carlo sa akin makalipas ang isang linggo. “Grace, pwede ba tayong mag-usap? Namimiss kita. Hindi ko kaya na wala ka.” Hindi ako agad sumagot. Nag-isip ako nang mabuti. Dati, sapat na ang message na iyon para bumalik ako. Ngayon, alam ko na ang pagmamahal ay hindi nasusukat sa pag-miss lang. Nasusukat ito sa respeto araw-araw.
Nag-message din si Mara. “Grace, sorry talaga. Hindi ko na uulitin. Pwede ba tayong maging magkaibigan ulit?” Binasa ko ito nang dalawang beses. Naisip ko ang pitong taon na pagkakaibigan namin. Naisip ko ang mga araw na magkasama kaming nag-aaral at nangangarap. Pero naisip ko rin ang reunion, ang Cebu, at ang dress. Pinatawad ko siya sa puso ko, pero sinabi ko na kailangan ko muna ng distansya. Ang pagpapatawad ay hindi nangangahulugan na babalik ako sa dating trato.
Hindi ako bumalik kay Carlo. Hindi ako bumalik sa condo. Hindi ako bumalik sa pagiging invisible. Sa halip, nag-aral ako nang mabuti. Gamit ang ₱50,000 na ipon ko, nag-enroll ako at bumili ng mga libro na kailangan ko. Bawat gabi, nagbabasa ako at nagsusulat. Bawat pahina na natatapos ko, pakiramdam ko ay binabawi ko ang isang parte ng sarili ko na matagal kong isinuko.
Isang araw, nakasalubong ko si Carlo sa labas ng isang cafe sa Makati. Kasama niya si Mara, pero hindi na sila magkadikit tulad ng dati. Tumingin siya sa akin at parang gusto niyang lumapit. Ngumiti lang ako nang magalang at nagpatuloy sa paglalakad. Hindi na sumakit ang dibdib ko tulad ng dati. Hindi na ako nagtaka kung bakit siya ganoon. Tanggap ko na na tapos na ang kabanata namin.
Nakilala ko ulit ang sarili ko. Ang babaeng mahilig mag-aral, mahilig magsulat, at mahilig mangarap. Ang babaeng hindi natatakot magsalita kapag may mali. Ang babaeng hindi kailangang maging yaya para mahalin. Ang babaeng kaya nang tumayo sa harap ng buong opisina at sabihin ang totoo nang hindi nanginginig.
Ngayon, kapag naiisip ko ang reunion na iyon, hindi na ako umiiyak. Naalala ko ang basang damit ko, ang putikan, at ang pag-iisa ko sa ulan. Pero naalala ko rin kung paano ako tumayo at nagdesisyon na hindi na ako magpaparaya. Ang sakit na iyon ang naging simula ng paglaya ko.
At sa unang pagkakataon sa pitong taon, naglakad ako pauwi na magaan ang pakiramdam, dahil alam kong ang susunod na kabanata ng buhay ko, ako na mismo ang susulat.
Salamat sa pagsama sa amin at pagbabasa ng kuwento hanggang dulo 🙏 Iwan sa comments ang iyong opinyon, reaksiyon o suhestiyon. Malaking tulong iyon para mapaganda pa namin ang mga susunod na kuwento. Huwag kalimutang i-follow ang page para hindi mo mapalampas ang mga bagong kuwento araw-araw 📖✨
