SA SARILI KONG KAARAWAN, ANG BOYFRIEND KO AY NAGDAOS NG PARTY PARA SA PROMOTION NG BEST FRIEND KO—AKO PA ANG NAGBAYAD NG ₱23,000, PERO ANG HULING DESISYON KO ANG TULuyang BUMAGO SA BUHAY NAMIN

SA SARILI KONG KAARAWAN, ANG BOYFRIEND KO AY NAGDAOS NG PARTY PARA SA PROMOTION NG BEST FRIEND KO—AKO PA ANG NAGBAYAD NG ₱23,000, PERO ANG HULING DESISYON KO ANG TULuyang BUMAGO SA BUHAY NAMIN

Sa mismong araw ng aking kaarawan, nag-organisa ang boyfriend ko ng isang malaking celebration para sa best friend kong na-regular sa trabaho.

Maaga pa lang, nag-message na siya sa aming group chat.

 

“Guys, sino ang puwedeng dumaan para kunin ang cake? Mamayang gabi, kailangan nating ipagdiwang ang magandang balita ni Mia!”

 

Napangiti ako nang mabasa iyon.

 

Akala ko, sa wakas, naalala na rin nila ang birthday ko.

 

Kaya maaga akong umalis sa opisina. Dumaan pa ako sa mall para bumili ng bagong damit. Isang simpleng beige dress na matagal ko nang gustong isuot sa isang espesyal na okasyon.

 

Apat na taon na kaming magkakasama ni Adrian. Apat na taon na rin akong palaging naghahanda para sa mga espesyal na araw ng mga taong mahalaga sa akin.

 

Kaya ngayong araw, kahit papaano, umasa akong may maghahanda rin para sa akin.

 

Pagdating ko sa pribadong kuwarto ng restaurant sa Makati, sinalubong ako ng malalakas na palakpakan at tawanan.

 

Nasa gitna ng mesa ang isang malaking chocolate cake.

 

May nakasulat dito:

 

“CONGRATULATIONS, MIA! OFFICIALLY A REGULAR EMPLOYEE!”

 

Napahinto ako.

 

Si Mia ang matalik kong kaibigan. Tatlong buwan pa lamang siyang nagtatrabaho sa kumpanya namin, at ngayong araw ang huling araw ng kaniyang probationary period.

 

Napatingin sa akin si Adrian.

 

“Lara! Nandiyan ka na pala. Halika, maupo ka!”

 

Parang walang kakaiba sa nangyayari.

 

Umupo ako sa bakanteng upuan sa tabi niya.

 

Habang kumakain kami, lumapit ang waiter at may dalang maliit na kahon.

 

“Good evening po. May birthday celebrant po ba rito ngayon? May complimentary birthday noodles po kami para sa may birthday.”

 

Biglang natahimik ang buong mesa.

 

Ilang segundo ang lumipas bago ako tinapik ni Adrian sa braso.

 

“Birthday mo pala ngayon?”

 

Napatingin ako sa kaniya.

 

Ang birthday voucher na tinutukoy ng waiter ay siya mismo ang humingi sa akin noong nakaraang linggo. Sinabi niyang baka masayang lang daw kung hindi magamit bago matapos ang buwan.

 

Akala ko noon, palihim siyang naghahanda ng sorpresa.

 

Pero mukhang hindi man lang niya naalala kung para saan ang voucher.

 

Agad na nagsalita si Nico, ang matagal nang kaibigan ni Adrian.

 

“Waiter, dagdagan ninyo ng isang cake! Birthday rin pala ni Lara!”

 

Si kuya Marco naman ay nagmamadaling nagbukas ng banking app a nagpadala sa akin ng ₱5,000.

“Happy birthday, kapatid! Pasensya na, nakalimutan ko rin.”

Samantala, kinuha ni Mia ang kandilang nakasaksak na sa cake niya.

“Lara, dito na lang natin ilagay! Sabay tayong mag-wish!”

Isa-isa silang ngumiti sa akin.

Biglang naging mababait ang lahat.

Pero habang pinagmamasdan ko sila, naalala ko ang nakaraang apat na taon.

Sa bawat birthday nila, hindi ko kailangang magtanong kung kailan sila ipagdiriwang.

Alas-dose pa lang ng gabi, may nakahanda na akong birthday greeting.

May naka-reserve nang restaurant ilang linggo bago ang okasyon.

Alam ko kung anong kulay ang gusto nilang pambalot ng regalo, kung anong cake ang paborito nila, at kung anong pagkain ang ayaw nilang kainin.

Hindi nila kailangang magpaalala sa akin.

Dahil mahalaga sila sa akin.

Ngayon ko lang naunawaan na kaya pala nila akong alalahanin sa ganitong paraan. Alam nila kung ano ang pakiramdam ng maalagaan at maalala.

Hindi lang nila naisip na karapat-dapat din akong tratuhin nang ganoon.

Hindi ko hinipan ang kandilang inilipat mula sa cake ni Mia.

Sa halip, tahimik kong hiniling:

Sa susunod kong kaarawan, hindi na ako maghihintay na may makaalala sa akin.

“Lara, huwag ka nang magtampo.”

Lumapit si Adrian at ipinatong ang kamay sa balikat ko.

“Bawi na lang ako. Ililibre kita sa shopping bukas.”

Umiwas ako sa kaniyang kamay.

Napakunot ang noo niya.

“Ang liit na bagay, pinapalaki mo.”

Itinulak naman ni Mia sa harap ko ang birthday noodles.

“Kain ka na habang mainit pa. Kasalanan ko rin naman. Hindi ko naalala na birthday mo pala.”

Dalawang piraso lamang ng dahon ng sibuyas ang lumulutang sa sabaw.

Walang itlog, walang ibang sahog.

Alam ni Adrian na hindi ako mahilig sa ganoong klase ng noodles.

Pero abala siya sa pagbabasa ng mga mensahe sa cellphone.

Nico naman ang nagsalita.

“Birthday lang naman. Puwede namang ulitin sa ibang araw.”

Si Kuya Marco, na hindi rin alam ang nangyayari, ay muling itinulak sa akin ang kaniyang cellphone.

“Bilhin mo na lang ang bag na gusto mo. Huwag ka nang malungkot.”

Tatlong tao.

Tatlong magkakaibang paraan ng paghingi sa akin na huwag nang magreklamo.

Kinuha ko ang chopsticks, sumalok ng kaunting noodles, pero hindi ko ito kinain.

“Busog na ako.”

Agad na kumapit si Mia sa braso ni Adrian.

“Kuya Adrian, galit ba sa akin si Lara?”

“Hindi. Ganiyan lang talaga ang ugali niya kapag hindi nasusunod ang gusto niya.”

Hinaplos ni Adrian ang kamay ni Mia.

Napatingin ako sa magkadikit nilang kamay.

Ang cufflinks na suot niya ay regalo ko noong nakaraang buwan. Personal ko pang ipinagawa ang mga iyon dahil alam kong gusto niya ang ganoong disenyo.

Ngayon, habang nakasuot ang mga iyon, inaaliw niya ang ibang babae.

Tumayo ako.

“Magbabayad na ako.”

Pagdating namin sa cashier, agad na inilabas ni Adrian ang cellphone niya.

“Hayaan mong ako na. Hindi mo kailangang makipag-unahan.”

Tiningnan ko ang bill.

₱23,000.

“Hindi mo yata kayang bayaran iyan. Lampas na sa limit ang supplementary card mo.”

Natigilan siya.

Naalala niyang ang supplementary card niya ay ibinigay niya kay Mia kahapon para bumili ng mga damit pang-opisina.

“Sorry, Adrian,” mahinang sabi ni Mia. “Medyo napasobra ang nagastos ko.”

“Okay lang. Damit lang naman iyon.”

Pagkatapos, tumingin siya sa akin.

“Lara, ikaw muna ang magbayad. Babayaran kita mamaya.”

Hindi ako sumagot.

Inilabas ko ang sarili kong debit card at binayaran ang buong ₱23,000.

Paglabas namin ng restaurant, umuulan na.

Hinubad ni Adrian ang kaniyang jacket at ipinasuot iyon kay Mia.

“Baka magkasakit ka. May meeting ka pa bukas.”

Sumakay si Mia sa front passenger seat ng kotse ni Nico.

Binuksan ni Nico ang bintana.

“Lara, sa likod ka na lang.”

Wala akong sinabi. Sumakay ako sa likuran.

Habang nagkukuwentuhan silang tatlo tungkol sa trabaho, nakasandal ako sa malamig na salamin ng bintana.

Biglang umilaw ang cellphone ni Adrian na naiwan sa gitna ng upuan.

May bagong mensahe mula sa group chat naming magkakaibigan.

Hindi ko naman sinadyang basahin, pero malinaw ang lumitaw na preview.

Mensahe iyon ni Mia:

“Buti na lang si Lara ang nagbayad. Huwag muna kayong magsorry nang sobra. Kapag nakalimutan niya na ito, siya na naman ang bahala sa susunod nating celebration.”

Sinundan iyon ng sagot ni Adrian.

“Kilala ko naman siya. Bukas okay na ulit ang lahat. Hindi naman niya kayang magalit sa akin nang matagal.”

At ang huling mensahe ay mula kay Nico:

“Kaya huwag na kayong mag-alala. Sanay na tayong si Lara ang sumasalo.”

Napatitig ako sa screen.

Hindi pala nila ako nakalimutan dahil naging abala sila.

Hindi pala aksidente ang lahat.

Para sa kanila, isa lamang akong taong laging naroon, laging nagbibigay, at laging handang magpatawad.

Dahan-dahan kong kinuha ang cellphone ko.

Binuksan ko ang group chat.

At sa unang pagkakataon sa loob ng apat na taon, nag-type ako ng mensaheng hindi nila kailanman inaasahang mababasa mula sa akin.

“Salamat sa apat na taon. Pero simula ngayon, wala na kayong kailangang alalahanin tungkol sa akin.”

Pinindot ko ang send.

At nang makita ni Adrian ang mensahe, bigla niyang pinahinto ang sasakyan.

“Lara, ano’ng ibig mong sabihin diyan?”

PART 2 – ANG BUONG KUWENTO SA WEBSITE

“Lara, ano’ng ibig mong sabihin diyan?”

Narinig ko ang boses ni Adrian mula sa harapan.

Hindi ako agad sumagot.

Nakatitig lamang ako sa cellphone ko habang sunod-sunod na lumilitaw ang mga mensahe sa group chat.

Adrian: “Delete mo iyan. Nagbibiro lang kami.”

Mia: “Lara, huwag mo naman kaming bigyan ng maling kahulugan.”

Nico: “Ang drama naman. Magkakaibigan tayo rito.”

Napangiti ako nang mapait.

Magkakaibigan?

Kung ganoon, bakit parang ako lang ang kailangang umunawa sa lahat?

“Lara, kausapin mo ako.”

Bumaba si Adrian sa sasakyan at binuksan ang pinto sa likuran.

“Hindi mo kailangang gawing malaking problema ang isang simpleng birthday.”

Tiningnan ko siya.

“Para sa iyo, simpleng birthday lang iyon. Pero ilang taon na akong naghihintay na kahit minsan, maalala ninyo ako nang hindi ko kailangang magpaalala.”

“Eh, nagkamali lang kami ngayon!”

“Hindi lang ngayon, Adrian.”

Saglit siyang natahimik.

“Sa apat na taon nating magkasama, ilang beses mo bang nakalimutang birthday ko?”

Hindi siya nakasagot.

“Alam mo ba kung bakit ako nagmamadaling umuwi ngayon? Dahil akala ko, sa wakas, may naghanda rin para sa akin. Bumili pa ako ng bagong damit dahil ayokong dumating nang basta-basta sa sarili kong birthday celebration.”

Napatingin siya sa beige dress ko.

“Lara, hindi ko naman sinasadya.”

“Pero hindi mo rin naisip.”

Isinara ko ang pinto.

“Hatid na lang ako sa bahay.”

Wala nang sinabi si Adrian.

Sa buong biyahe, walang nagsalita.

Pagdating sa condominium, bumaba ako at iniwan silang tatlo sa kotse.

Hindi ko na hinintay na sumunod si Adrian.

Pagpasok ko sa unit, agad kong hinubad ang sapatos at inilagay ang cellphone sa mesa.

Binuksan ko ang drawer kung saan nakatago ang mga lumang litrato namin.

Apat na taon.

Apat na taong halos buong buhay ko ay umiikot sa kanila.

Nandoon ang larawan ng unang birthday ni Adrian na ipinagdiwang namin bilang magkasintahan. Ako ang nag-organisa ng dinner, bumili ng relo, at nag-imbita sa mga kaibigan niya.

Nandoon din ang litrato ng birthday ni Mia noong nakaraang taon. Nag-book ako ng private room, nagpagawa ng cake na may paborito niyang disenyo, at nag-abono pa ng ₱18,000 dahil kulang ang ambag ng iba.

Nandoon ang litrato ni Nico, na ipinagdiwang namin sa isang beach resort.

At ang pinakamasakit, halos lahat ng mga larawang iyon ay kuha ko.

Ako ang nasa likod ng camera.

Ako ang nag-aayos.

Ako ang nagbabayad.

Ako ang nag-aalala kung masaya ba ang lahat.

Pero sa mga litrato, bihira akong makita.

Umupo ako sa sahig at binuksan ang bank application.

Nagsimula akong magbalik-tanaw sa mga gastusin.

Mga restaurant reservation.

Mga regalo.

Mga hotel booking.

Mga cake.

Mga ambag sa celebration.

Hindi ko napansing halos ₱200,000 na pala ang nagastos ko sa loob ng apat na taon para sa mga taong iyon.

Hindi ko naman ipinagdamot ang pera.

Ang masakit ay hindi nila kailanman nakita ang halaga ng oras at pagsisikap na inilaan ko.

Kinabukasan, alas-siyete pa lamang ng umaga ay may kumakatok na sa pinto.

Si Adrian.

May dala siyang bouquet ng rosas at isang kahon ng mamahaling tsokolate.

“Happy birthday ulit, love.”

Hindi ko binuksan nang malaki ang pinto.

“May kailangan ka?”

“Lara, huwag ka namang ganiyan. Nagdala ako ng regalo.”

Inabot niya sa akin ang bouquet.

“Bawi na ako. Mag-date tayo mamayang gabi. Tayong dalawa lang.”

Tiningnan ko ang mga bulaklak.

Dati, matutuwa na sana ako.

Pero ngayon, hindi ko na maramdaman ang dating saya.

“Adrian, hindi regalo ang kailangan ko.”

“Ano pa ba ang gusto mo?”

“Gusto kong maalala mo ako nang hindi dahil may nagtanong sa restaurant.”

Napabuntong-hininga siya.

“Alam mo, minsan napakahirap mong pasayahin.”

Iyon ang huling pangungusap na kailangan kong marinig.

Dahan-dahan kong isinara ang pinto.

Makalipas ang ilang minuto, nag-message si Mia.

Humihingi siya ng tawad at sinabing hindi niya sinasadyang masaktan ako.

Sinabi rin niyang dapat ay masaya ako para sa kaniya dahil malaking bagay ang pagiging regular sa trabaho.

Binasa ko ang mensahe nang dalawang beses.

Hindi ko kailangang maging malungkot sa tagumpay niya.

Ang problema ay hindi ang celebration niya.

Ang problema ay ang taong tinatawag kong kaibigan ay hindi man lang nag-isip kung paano ako makakaramdam sa araw na mahalaga rin sa akin.

Hindi ako sumagot.

Sa halip, pumasok ako sa opisina nang mas maaga kaysa dati.

At doon ko unang napansin ang isang bagay.

Sa loob ng apat na taon, kahit may sarili akong trabaho, madalas akong tumutulong sa pag-aayos ng mga personal na gawain ng aming grupo.

Ako ang nagre-reserve ng restaurant, nag-aasikaso ng regalo, at naghahanap ng pinakamagandang deal.

Hindi iyon bahagi ng trabaho ko.

Ginagawa ko lamang dahil gusto kong maging masaya sila.

Kaya nang may lumapit sa akin na kasamahan at nagtanong kung maaari akong tumulong sa susunod na celebration, ngumiti ako.

“Pasensya na. Hindi na ako available para diyan.”

Nagulat siya.

“Bakit? Ikaw pa naman ang pinakamagaling mag-organize.”

“May iba na sigurong puwedeng gumawa.”

Simple lamang ang sagot ko.

Pero pakiramdam ko, iyon ang unang pagkakataong pinili ko ang sarili ko.

Pagsapit ng tanghali, tumawag si Adrian.

“Lara, puwede ba tayong mag-usap?”

“Sabihin mo.”

“May problema tayo sa company card.”

Napakunot ang noo ko.

“Ano’ng problema?”

“Hindi ma-approve ang payment para sa supplier. Nasa iyo ba ang contact ng restaurant at events coordinator na lagi mong kinakausap?”

Doon ko naalala.

Sa loob ng ilang taon, ako rin ang tumutulong sa kaniya sa pag-aayos ng mga company gathering dahil madalas siyang walang oras.

“Bakit?”

“May event kami sa susunod na linggo. Kailangan kong ayusin.”

“Hindi na ako ang bahala roon.”

“Lara, huwag mo namang idamay ang trabaho sa personal nating problema.”

Napatawa ako nang mahina.

“Hindi ko naman trabaho ang personal mong mga celebration, Adrian. Ikaw ang may responsibilidad niyan.”

“Pero dati ginagawa mo naman.”

“Dati, gusto ko. Ngayon, hindi na.”

Pinatay ko ang tawag.

Ilang minuto lamang ang lumipas, nag-message si Mia.

“Lara, kailangan ko sana ng tulong. Hindi ko alam kung paano ang process sa supplier.”

Hindi ko na binuksan ang mensahe.

Hindi dahil gusto ko siyang parusahan.

Kundi dahil sa wakas, naunawaan kong hindi ko kailangang akuin ang lahat para lamang manatili ang mga tao sa buhay ko.

Lumipas ang tatlong araw.

Sa loob ng tatlong araw, sunod-sunod ang tawag ni Adrian.

May mga pagkakataong nagagalit siya.

May mga pagkakataong malambing.

Minsan, sinasabi niyang mahal niya ako.

Minsan naman, sinasabi niyang masyado akong sensitibo.

Hanggang sa isang gabi, dumating siya sa condominium.

“Lara, kailangan na nating ayusin ito.”

Pinapasok ko siya.

Naupo siya sa sofa at inilapag ang isang maliit na kahon sa mesa.

“Binili ko ito para sa iyo.”

Binuksan ko ang kahon.

Isang mamahaling relo.

Tiningnan ko siya.

“Magkano ito?”

“Hindi mahalaga ang presyo.”

“Sa akin, mahalaga kung bakit mo ito binili.”

Natahimik siya.

“Dahil birthday mo.”

“Hindi. Binili mo ito dahil nakita mong nasasaktan ako at gusto mong tumigil na ako sa pagsasalita.”

“Hindi naman ganoon!”

“Adrian, apat na taon tayong magkasama. Hindi mo ba alam na mas gusto kong maalala mo ang birthday ko kaysa bigyan mo ako ng relo pagkatapos mong makalimutan ito?”

Napayuko siya.

Sa unang pagkakataon, wala siyang naisagot.

Pagkatapos ay bigla niyang inilabas ang cellphone niya.

“May isa pa akong gustong ipakita sa iyo.”

Binuksan niya ang group chat.

“Hindi mo ba nabasa ang buong usapan noong gabing iyon? Hindi lang iyong preview?”

Kinuha ko ang cellphone.

Ipinakita niya ang mga sumunod na mensahe.

May isang mensahe si Mia na hindi ko nakita noong gabing iyon.

“Huwag kayong mag-alala. Babawi ako kay Lara. Alam kong mahal niya ako.”

Sumagot si Nico:

“Sana nga. Pero huwag ninyong kalimutan na siya ang palaging sumasagot sa mga gastusin natin.”

At pagkatapos, may sagot si Adrian:

“Alam ko. Pero hindi naman niya problema kung nakalimutan natin. Lagi naman siyang bumabalik.”

Naramdaman kong nanlamig ang mga kamay ko.

Hindi na pala ito simpleng pagkalimot.

Alam nilang nasasaktan ako.

Alam nilang palagi akong nagbibigay.

At dahil palagi akong nagpapatawad, nasanay silang hindi na kailangang magbago.

Ibinaba ko ang cellphone.

“Adrian, tapos na tayo.”

Bigla siyang tumayo.

“Hindi puwede! Apat na taon tayong magkasama!”

“Alam ko. At sa apat na taon na iyon, natutunan kong unahin kayong lahat. Ngayon naman, gusto kong matutunang unahin ang sarili ko.”

“Dahil lang sa isang birthday?”

“Hindi dahil sa isang birthday. Dahil sa lahat ng birthday na ipinagdiwang ko para sa inyo, habang hindi ninyo man lang naisip na ipagdiwang ang akin.”

Hindi siya umalis agad.

Paulit-ulit siyang humingi ng isa pang pagkakataon.

Pero hindi na ako nagbago ng isip.

Inilagay ko ang mga gamit niya sa isang kahon at ibinigay sa kaniya.

Nang isara ko ang pinto, hindi ako umiyak.

Sa halip, nakaramdam ako ng kakaibang gaan.

Isang linggo matapos ang paghihiwalay namin, nagkita kami ni Mia sa cafeteria ng opisina.

Lumapit siya sa mesa ko.

“Lara, puwede ba tayong mag-usap?”

Tumango ako.

Umupo siya sa harap ko.

“Gusto ko lang humingi ng tawad. Alam kong nasaktan kita.”

Hindi ako sumagot.

“Hindi ko naman gustong agawin si Adrian sa iyo.”

Napatingin ako sa kaniya.

“Hindi ko sinasabing inagaw mo siya.”

“Pero bakit parang galit na galit ka sa akin?”

“Dahil kaibigan kita, Mia. Akala ko naiintindihan mo kung gaano kahalaga sa akin ang araw na iyon.”

Napayuko siya.

“Alam kong birthday mo. Nakita ko sa calendar.”

Napatigil ako.

“Ano?”

“Alam kong birthday mo. Nakita ko noong nag-aayos tayo ng schedule. Akala ko naman may plano si Adrian para sa iyo.”

Iyon ang mas masakit.

Hindi pala niya nakalimutan.

Alam niya.

Pero mas pinili niyang manahimik.

“Kung alam mo pala, bakit hindi mo sinabi?”

Wala siyang naisagot.

“Hindi ko hinihingi na isuko mo ang promotion mo o kanselahin ang celebration mo. Gusto ko lang sanang maramdaman na kaibigan mo rin ako.”

Tumayo ako.

“Binabati pa rin kita sa pagiging regular. Sana maging maganda ang career mo.”

Hindi na ako naghintay ng sagot.

Dahil may mga relasyong hindi kailangang lagyan ng galit para matapos.

Minsan, sapat nang malaman mong hindi na kayo pareho ng kahulugan ng salitang pagkakaibigan.

Makalipas ang ilang buwan, dumating muli ang aking kaarawan.

Sa pagkakataong ito, hindi ako naghintay ng mensahe mula kay Adrian.

Hindi rin ako naghintay ng tawag mula kina Mia at Nico.

Nag-leave ako sa trabaho.

Maaga akong gumising, bumili ng paborito kong cake, at nagpareserve ng mesa sa isang maliit na restaurant sa Tagaytay.

Kasama ko ang kuya Marco ko at ilang kaibigan na tunay na nakakaalala sa akin.

Nang dumating ang waiter, inilapag niya ang cake sa mesa.

May nakasulat dito:

“HAPPY BIRTHDAY, LARA. YOU DESERVE TO BE CELEBRATED.”

Napangiti ako.

Hindi mamahalin ang cake.

Hindi rin engrande ang restaurant.

Pero nang gabing iyon, walang nagtanong kung bakit ako malungkot.

Walang nagpilit sa akin na unawain ang pagkakamali nila.

Walang nagsabi na masyado akong sensitibo.

Sa halip, tinanong nila kung masaya ba ako.

At sa unang pagkakataon matapos ang maraming taon, buong puso akong sumagot.

“Oo. Sobrang saya ko.”

Nang iharap sa akin ang kandila, pumikit ako at humiling.

Hindi ko hiniling na bumalik si Adrian.

Hindi ko hiniling na magsisi si Mia.

Hindi ko hiniling na maibalik ang apat na taon.

Ang hiniling ko ay mas simple.

Sana hindi ko na muling kalimutan na mahalaga rin ako.

Pagkatapos kong hipan ang kandila, niyakap ako ni Kuya Marco.

“Happy birthday, bunso. Pasensya na kung minsan, hindi rin kita nabibigyan ng sapat na oras.”

Ngumiti ako.

“Okay lang, Kuya. Ang mahalaga, nandito tayo ngayon.”

Kinagabihan, nakatanggap ako ng mensahe mula kay Adrian.

“Happy birthday, Lara. Sana masaya ka. Ngayon ko lang naintindihan kung gaano ka kahalaga sa akin.”

Binasa ko iyon.

Pagkatapos ay inilapag ko ang cellphone.

Hindi ko na kailangang sumagot.

Dahil may mga taong saka lamang nakakaunawa sa halaga mo kapag hindi ka na nila kayang tawagin sa tuwing may kailangan sila.

At may mga pagkakataong ang pinakamagandang regalo ay hindi nanggagaling sa ibang tao.

Kundi sa sarili mong desisyong huwag nang manatili sa lugar kung saan palagi kang nakakalimutan.

Nang gabing iyon, umuwi akong may dalang natirang cake, maraming litrato, at pusong magaan.

Hindi ko na hinintay na maalala nila ako.

Dahil natutunan ko nang alalahanin ang sarili ko.

At iyon ang pinakamagandang birthday gift na naibigay ko sa sarili ko.