Bahagi 1
Mahigpit kong hawak ang kahon ng cake habang papasok sa marangyang gusali ng kumpanyang pinamumunuan ng asawa kong si Adrian Cruz.
Ika-sampung anibersaryo ng kasal namin ngayon. Maaga akong gumising at gumugol ng tatlong oras sa paggawa ng paborito niyang Black Forest cake. Gusto ko siyang sorpresahin at sabay naming ipagdiwang ang sampung taong pagsasama.
Pero sa halip na masayang sorpresa, isang kahihiyan ang naghihintay sa akin.
Pagpasok ko sa malawak na lobby, napansin kong tinitigan ako ng babaeng receptionist. Sandali siyang tumingin sa hawak kong cake bago muling ibinalik ang tingin sa computer.
Hindi ko iyon pinansin. Dumiretso ako sa elevator dahil balak kong personal na ihatid ang cake sa opisina ni Adrian.
Ngunit ilang hakbang pa lamang ang nagagawa ko nang biglang humarang sa harapan ko ang isang babaeng janitress.
May hawak siyang mop na tumutulo pa ang tubig sa makintab na sahig.
“Teka! Saan ka pupunta?” mataray niyang tanong.
Napahinto ako at nagtatakang tumingin sa kaniya.
“Bakit po?”
Hindi siya agad sumagot. Sa halip, sinuri niya ako mula ulo hanggang paa. Tiningnan niya ang suot kong damit, ang mukha ko, at ang kahon ng cake sa aking mga kamay.
Pagkatapos ay ngumisi siya nang may pangungutya.
“Ah, ikaw pala ang bago!”
Kumunot ang noo ko.
“Ano pong ibig ninyong sabihin?”
Itinuro niya ang itaas na palapag gamit ang hawakan ng mop.
“Ang kapal din ng mukha mo, ano? Marami na akong nakitang babaeng lumalapit kay Sir Adrian, pero ngayon lang ako nakakita ng isang kabit na may lakas ng loob na magdala pa ng regalo dito sa kumpanya!”
Parang may malamig na tubig na ibinuhos sa buong katawan ko.
Kabit?
Ako?
Hindi pa ako nakapagtatanong nang muli siyang nagsalita.
“Akala mo ba kapag nagpakita ka rito at nagdala ng cake, kikilalanin ka na niyang asawa? Huwag kang umasa!”
Lalong tumaas ang boses niya.
“Alam mo bang buntis na ang tunay na misis ni Sir Adrian? Noong nakaraang linggo, personal siyang pumunta rito. Halos lahat ng empleyado binati siya!”
Napahigpit ang pagkakahawak ko sa kahon.
“Ano po ang sinabi ninyo?”
“Bingi ka ba? Buntis ang asawa ng CEO! Kaya kung kabit ka lang, mas mabuting umalis ka na bago ka mapahiya!”
Hindi ako nakapagsalita.
Parang biglang nawala ang lahat ng ingay sa paligid ko.
Buntis ang asawa ni Adrian?
May babaeng pumunta rito noong nakaraang linggo at ipinakilala bilang kaniyang asawa?
Pero ako ang legal na asawa ni Adrian Cruz.
Sampung taon na kaming kasal.
Sa aming marriage certificate, malinaw na nakasulat ang pangalan ko.
Andrea Reyes.
Ako ang babaeng pinakasalan niya sampung taon na ang nakalilipas.
Kung ganoon, sino ang babaeng tinatawag nilang misis ng CEO?
At bakit sinasabi nilang buntis siya?
Dahan-dahan akong napatingin sa receptionist.
Nakatingin siya sa amin habang mahigpit na magkahawak ang kaniyang mga kamay. May ilang empleyadong dumadaan ang huminto rin upang makinig.
May mga nagbubulungan. May mga nakangisi. Ang iba naman ay nakatingin sa akin na para bang isa akong babaeng walang kahihiyan.
Sa paningin nila, ako ang sumisira sa pamilya ng ibang tao.
Samantalang ang babaeng hindi ko man lang kilala ang kinikilala nilang tunay na asawa.
Napangiti ako nang mapait.
Sampung taon.
Sampung buong taon kong minahal at inalagaan si Adrian.
Dahil sa kaniya, iniwan ko ang trabahong dati kong mahal. Isinantabi ko ang mga pangarap ko at ang sariling mga plano sa buhay.
Pinili kong manatili sa likod niya habang unti-unti niyang itinatayo ang kaniyang kumpanya.
Hindi dahil wala akong sariling kakayahan.
Kundi dahil naniwala akong magkasama naming binubuo ang aming kinabukasan.
Ngunit may isang bagay na palagi niyang ipinagpapaliban.
Ang pagkilala sa akin bilang kaniyang asawa sa harap ng ibang tao.
Noong nagsisimula pa lamang ang kumpanya, mahigpit niya akong niyakap at sinabing:
“Andrea, mahal, nagsisimula pa lang ang negosyo natin. Kapag nalaman ng lahat na kasal na ako, baka makaapekto sa mga oportunidad ng kumpanya.”
“Konting panahon lang, ha? Kapag naging maayos na ang lahat, ipapakilala kita.”
Naniwala ako.
Nang lumago ang kumpanya at nagsimula nang makilala si Adrian bilang isang matagumpay na negosyante, muli kong binanggit ang tungkol sa aming kasal.
“Adrian, kailan naman tayo magkakaroon ng maayos na wedding celebration? Kahit simpleng salu-salo lang kasama ang mga taong malapit sa atin.”
Ngumiti siya at hinawakan ang magkabilang kamay ko.
“Mas maganda kung maghintay pa tayo nang kaunti. Gusto kong bigyan ka ng pinakamagandang kasal. Ayokong simpleng celebration lang ang matanggap mo.”
Muli akong naniwala.
Lumipas ang panahon.
Nang itanong kong muli kung kailan niya ako ipakikilala sa mga empleyado, ibang dahilan naman ang sinabi niya.
“Andrea, medyo konserbatibo pa rin ang mga magulang ko. May ilang bagay akong kailangang ayusin sa kanila. Bigyan mo lang ako ng panahon.”
At dahil mahal ko siya, naghintay na naman ako.
Isang taon.
Dalawang taon.
Hanggang naging lima.
Hanggang naging sampu.
Mula sa isang maliit na kumpanyang halos walang nakakakilala, naging isa itong malaking negosyo sa Makati.
Si Adrian naman ay naging respetadong CEO.
Ako?
Nanatili akong asawa sa loob ng aming bahay, ngunit isang estranghera sa mundong ginagalawan niya.
At ngayon, sa mismong ika-sampung anibersaryo namin, nalaman kong may ibang babaeng malayang tinatawag na kaniyang asawa.
Isang babaeng pumupunta sa kumpanya at tumatanggap ng pagbati mula sa lahat.
Samantalang ako, na tunay niyang asawa, ay hinaharang sa lobby na para bang isang babaeng naghahabol lamang ng lalaking may asawa.
Napabuntong-hininga ako.
“Hoy! Bakit ka tumatawa?” galit na tanong ng janitress nang mapansin ang mapait kong ngiti.
Hindi ako sumagot.
Wala akong balak makipagtalo sa kaniya.
Ang gusto kong makausap ay ang taong may pananagutan sa lahat ng ito.
Kaya mahinahon kong ibinaba nang bahagya ang hawak kong cake, binuksan ang handbag, at inilabas ang cellphone ko.
Hinahanap ko ang numerong kabisado ko na kahit nakapikit.
Adrian Cruz.
Ang lalaking sampung taon kong tinawag na asawa.
Pinindot ko ang call button at inilagay sa speaker ang tawag.
Narinig ng lahat ang pag-ring ng cellphone.
Maya-maya, sinagot niya ito.
“Andrea?”
Malambing ang boses niya.
“Bakit napatawag ka, love? Na-miss mo na ba ako?”
Kung ibang araw iyon, malamang napangiti na ako sa lambing niya.
Pero ngayon, parang bawat salita niya ay lalong nagpapabigat sa dibdib ko.
Napakagaling niyang magsalita na para bang ako lang ang babaeng mahal niya.
Samantalang sa sarili niyang kumpanya, may ibang babaeng kinikilala bilang asawa niya.
Hindi ko alam kung gaano na niya ako katagal niloloko.
Hindi ko rin alam kung ilan pang kasinungalingan ang nakatago sa likod ng matatamis niyang salita.
Pero ngayong araw, hindi na ako papayag na palampasin ang lahat.
Unti-unting tumahimik ang lobby.
Pati ang janitress ay napatingin sa cellphone ko.
Sa harap ng lahat, malamig akong nagsalita.
“Mr. Cruz.”
Sandaling natahimik ang kabilang linya.
Hindi ko siya karaniwang tinatawag nang ganoon.
Pero wala na akong pakialam.
“Bibigyan kita ng tatlong minuto.”
Huminga ako nang malalim bago ipinagpatuloy ang sinasabi.
“Ibaba mo rito sa lobby ang babaeng buntis na ipinapakilala mong asawa.”
Narinig ko ang ilang empleyadong napasinghap.
Hindi pa ako tapos.
Tumingin ako sa relo ko at mariing nagsalita.
“Kung hindi mo siya maiharap sa akin sa loob ng tatlong minuto, ikaw ang mananagot sa magiging kahihinatnan.”
Biglang natahimik si Adrian.
Nawala ang lambing sa boses niya.
Halos marinig ko ang bigla niyang paghinto sa paghinga.
Sa paligid ko, wala nang nagsasalita.
Lahat ng mata ay nakatutok sa akin.
Lumipas ang halos sampung segundo bago ko narinig muli ang boses niya.
“Andrea…”
Iba na ang tono niya ngayon.
“Love, huwag kang magpadalos-dalos. Nasaan ka ba? May narinig ka bang kung anong tsismis? Pakinggan mo muna ang paliwanag ko.”
“Paliwanag?”
Napatawa ako nang mahina.
“Sige. Dalawang minuto at apatnapu’t limang segundo na lang.”
Sinadya kong sabihin nang malinaw ang natitirang oras.
“Nasa ground floor lobby ako ng kumpanya mo. Dito kita hihintayin.”
“Andrea, makinig ka muna—”
“Hindi. Ikaw ang makinig sa akin.”
Humigpit ang pagkakahawak ko sa cellphone.
“Kung may ipapaliwanag ka, dito mo sabihin. Sa harap ng lahat ng taong naniwalang ibang babae ang asawa mo.”
Hindi ko kailangan ng mga matatamis na salita.
Hindi ko kailangan ng panibagong pangako.
Sampung taon akong naghintay dahil sa mga pangako niya.
Ngayon, ang gusto ko ay ang katotohanan.
Gusto kong makita nang sarili kong mga mata ang babaeng ipinagmamalaki niya sa kumpanya.
Gusto kong malaman kung paano niya maipapaliwanag ang isang buntis na babaeng tinatawag ng lahat na Mrs. Cruz.
Bago pa siya muling makapagsalita, pinatay ko ang tawag.
Ibinalik ko ang cellphone sa handbag at lumingon sa mga empleyadong nakapaligid.
Wala ni isa ang nangahas magsalita.
Dahan-dahan akong lumakad patungo sa waiting area.
May isang mahabang sofa roon na direktang nakaharap sa elevator.
Umupo ako at inilagay sa maliit na mesa ang kahon ng cake.
Kulay light pink ang kahon, may magandang lasong nakatali sa ibabaw.
Tatlong oras kong pinagpaguran ang cake na iyon.
Maingat kong inilagay ang bawat sangkap dahil paboritong-paborito ni Adrian ang Black Forest.
Kanina lamang, habang ginagawa ko ito sa kusina, iniisip ko kung gaano siya kasasaya kapag nakita niya ang sorpresa ko.
Inisip kong magkasama kaming uupo, magtatawanan, at magbabalikan ng masasayang alaala.
Pero ngayon, hindi ko na kayang tingnan ang cake nang hindi nasasaktan.
Sampung taon ng pagmamahal.
Sampung taon ng paghihintay.
Sampung taon ng pagtitiwala.
At ngayon, nakaupo ako sa lobby ng kumpanya ng sarili kong asawa, naghihintay na bumaba siya kasama ang babaeng ipinakilala niyang misis.
Hindi ako umalis.
Hindi rin ako muling tumawag.
Tahimik kong pinagmasdan ang saradong pinto ng elevator.
Patuloy na lumilipas ang bawat segundo.
At sa bawat paggalaw ng kamay ng aking relo, unti-unting nauubos ang panahon na ibinigay ko kay Adrian Cruz.
Bahagi 2
Nang bumukas ang elevator, agad akong napatingin. Lumabas si Adrian na mabilis ang paglalakad, kasunod ang isang babaeng hindi ko pa nakikita noon. Nakahawak ang babae sa kaniyang braso at halatang nag-aalala. Tumayo ako mula sa sofa nang mapansin kong nakapatong ang kabilang kamay niya sa kaniyang tiyan.
“Andrea, puwede ba tayong mag-usap sa taas?” mahinang tanong ni Adrian. Tumingin siya sa mga empleyadong nakapaligid at pilit na ngumiti. “Personal na bagay ito, kaya sana huwag na tayong gumawa ng eksena.” Hindi ako gumalaw at tumingin lamang sa babaeng katabi niya.
“Sino siya?” direkta kong tanong. Bago sumagot si Adrian, humakbang palapit ang babae. “Ako si Bianca. At ikaw siguro ang Andrea na sinasabi niya.” Nanlamig ako nang marinig ang huling pangungusap.
“Ano ang sinabi niya tungkol sa akin?” tanong ko. Napatingin si Bianca kay Adrian, ngunit nakayuko lamang ito. “Sinabi niyang matagal na kayong may problema at hindi na kayo nagsasama bilang mag-asawa,” sagot niya. “Sinabi rin niyang inaayos na ninyo ang paghihiwalay ninyo.”
Parang may mabigat na bagay na dumagan sa dibdib ko. Kaninang umaga lamang, hinagkan pa ako ni Adrian bago siya pumasok sa opisina. Sinabihan pa niya akong huwag magpuyat sa paghihintay sa kaniya mamayang gabi. Ngayon, nalaman kong matagal na pala niya akong inilalarawan bilang isang asawang hinihiwalayan na.
“Adrian, totoo ba ang sinabi mo sa kaniya?” tanong ko. Hindi niya ako matingnan nang diretso. “Andrea, komplikado ang sitwasyon. Hindi ko sinasadyang umabot sa ganito.” Napailing ako dahil kahit ngayon, wala pa rin siyang maibigay na malinaw na sagot.
Biglang humawak si Bianca sa kaniyang tiyan. “Adrian, sinabi mong wala na kayong relasyon. Bakit parang hindi niya alam iyon?” Malakas ang boses niya, sapat para marinig ng mga empleyado. Sa unang pagkakataon, napansin kong hindi lamang ako ang naloko sa mga sinabi ni Adrian.
“May isang bagay lang akong gustong linawin,” sabi ko. “Kami ni Adrian ay legal na kasal sa loob ng sampung taon. Hindi kami hiwalay at wala kaming pinagkasunduang paghihiwalay.” Nagkatinginan ang mga empleyado habang unti-unting napapaatras ang janitress na kanina ay nang-insulto sa akin.
Lumapit si Adrian at sinubukang hawakan ang kamay ko. Agad akong umatras. “Andrea, uuwi tayo at pag-uusapan natin ito.” Tiningnan ko siya nang diretso at sinabi kong, “Hindi ako aalis hangga’t hindi mo sinasabi sa lahat kung sino talaga ang asawa mo.”
Bahagi 3
Nanatiling nakataas ang kamay ni Adrian nang hindi niya ako mahawakan. Napatingin siya sa receptionist at sa mga empleyadong nakapaligid. “Bigyan ninyo muna kami ng kaunting privacy,” utos niya. Ngunit bago sila makaalis, muli akong nagsalita.
“Hindi mo ba narinig ang sinabi ko?” tanong ko. “Sampung taon mong itinago ang kasal natin. Ngayon, sa harap ng parehong mga taong naniwalang kabit ako, gusto kong marinig ang katotohanan.” Napayuko si Adrian habang naghihintay ang lahat.
Sa wakas, huminga siya nang malalim. “Totoo. Si Andrea ang legal kong asawa,” mahina niyang sinabi. May ilang empleyadong napasinghap at napatingin sa janitress. Ngunit hindi pa tapos ang kailangan kong marinig.
“At si Bianca?” tanong ko. Napapikit si Adrian bago sumagot. “May relasyon kami, at buntis siya.” Hindi ako sumigaw, pero kinailangan kong humawak sa gilid ng mesa upang manatiling matatag.
Agad na binitiwan ni Bianca ang braso niya. “Sinabi mong wala nang pag-asang maayos ang kasal ninyo!” nanginginig niyang sabi. “Sinabi mong naghihintay ka na lamang ng tamang panahon para tapusin iyon.” Napatingin siya sa akin at bumaba ang kaniyang boses. “Hindi ko alam na magkasama pa pala kayo.”
Tiningnan ko ang mukha ni Bianca at pagkatapos ay si Adrian. “Sampung taon akong naghihintay ng tamang panahon para ipakilala mo ako,” sabi ko. “Samantalang sa kaniya, sinabi mong naghihintay ka lang ng tamang panahon para iwan ako.” Hindi niya nagawang itaas ang kaniyang ulo.
Lumapit ang janitress na kanina ay walang tigil sa pang-iinsulto. “Ma’am Andrea, pasensiya na po. Akala ko kasi…” Hindi ko siya hinayaang tapusin ang pangungusap. “Hindi mo kailangang kilalanin ang isang tao bago mo siya tratuhin nang may respeto.”
Natahimik siya at napayuko. Tiningnan ko naman ang cake na nakapatong pa rin sa mesa. Kanina, dala ko iyon upang ipagdiwang ang sampung taon naming kasal. Ngayon, napagtanto kong wala nang anibersaryong dapat ipagdiwang sa araw na iyon.
Kinuha ko ang handbag ko at tumingin kay Adrian. “Uuwi ako ngayon, pero hindi para maghintay sa iyo gaya ng dati,” sabi ko. “Kukunin ko ang mga personal kong gamit at ang marriage certificate natin. Pagkatapos, mag-uusap tayo tungkol sa maayos na paghihiwalay.”
“Andrea, huwag naman ganito,” pakiusap niya habang lumalapit. Hindi ako umatras, pero hindi ko rin siya hinayaang hawakan ako. “Sampung taon kitang pinili, Adrian. Ngayon, pipiliin ko naman ang sarili ko.” Iniwan ko ang cake sa mesa at naglakad palabas ng gusali.
Bahagi 4
Pagdating ko sa bahay, dumiretso ako sa kuwarto at binuksan ang kabinet. Maingat kong inilabas ang mga damit at personal kong gamit. Sa isang drawer, nakita ko ang marriage certificate na matagal na naming itinago. Hinaplos ko ang papel bago ito inilagay sa aking bag.
Makalipas ang ilang oras, dumating si Adrian. Halatang pagod siya at magulo ang kaniyang buhok. Natigilan siya nang makita ang maleta sa tabi ng pinto. “Andrea, aalis ka talaga?”
“Opo, aalis ako,” sagot ko nang mahinahon. “Pero bago iyon, gusto kong malaman kung bakit mo nagawang sabihin sa ibang babae na hiwalay na tayo.” Umupo siya sa gilid ng kama at hinawakan ang kaniyang ulo. “Naging makasarili ako. Akala ko kaya kong ayusin ang lahat nang hindi ka nasasaktan.”
“Pero nasaktan mo ako,” sagot ko. “Hindi lamang dahil nagkaroon ka ng ibang babae. Pinayagan mong maging kasinungalingan ang sampung taon ng pagsasama natin sa harap ng ibang tao.” Tumulo ang luha ko, ngunit hindi ko hinayaang baguhin niyon ang pasya ko.
Sinubukan niyang lumapit at humingi ng isa pang pagkakataon. “Mahal pa rin kita, Andrea. Maaari pa nating ayusin ito.” Umiling ako. “Hindi sapat ang pagmamahal kapag wala nang katapatan. At hindi ako babalik sa pagiging asawang kailangan mong itago.”
Kinabukasan, nakipag-ugnayan ako sa isang abogado upang malaman ang tamang proseso ng paghihiwalay at ang mga karapatan ko bilang legal na asawa. Hindi ko hiniling na parusahan si Bianca o guluhin ang pagbubuntis niya. Ang hiniling ko lamang ay maging tapat si Adrian at harapin ang pananagutan niya. Hindi ko rin pinayagang madaliin ang anumang kasunduang may kinalaman sa aming mga ari-arian.
Sa kumpanya, itinama ni Adrian ang maling pagpapakilala niya kay Bianca at kinilala sa mga empleyado na ako ang kaniyang legal na asawa. Hindi na niya nagawang itago ang nangyari sa likod ng magagandang salita. Humingi rin ng paumanhin ang janitress, at tinanggap ko iyon nang hindi binabawi ang sinabi ko tungkol sa paggalang sa kapwa. Hindi ko na kailangang bumalik doon upang patunayan ang sarili ko.
Lumipas ang ilang buwan habang inaasikaso namin ang mga kinakailangang usapin. Nanatili akong hiwalay ng tirahan kay Adrian at hindi ko tinanggap ang paulit-ulit niyang mga pangakong magbabago siya. Unti-unti kong binalikan ang trabahong minsan kong iniwan at nagsimulang maghanda para sa mga bagong oportunidad. Mahirap magsimula muli, ngunit mas magaan kaysa sa araw-araw na paghihintay sa isang pangakong paulit-ulit na sinisira.
Isang hapon, habang naghahanda ako para sa isang job interview, may nakita akong lumang litrato namin ni Adrian sa loob ng aking bag. Ilang sandali ko itong tiningnan bago maingat na itinabi. Hindi ko kailangang burahin ang sampung taon upang tanggapin na tapos na ang buhay na dati kong pinangarap. May mga alaalang mananatili, pero hindi na nila kailangang magdikta ng aking kinabukasan.
Nang gabing iyon, bumili ako ng isang maliit na hiwa ng Black Forest cake at umupo malapit sa bintana ng bago kong apartment. Naalala ko ang cake na iniwan ko sa lobby noong aming anibersaryo. Sa pagkakataong ito, wala akong hinihintay na dumating at wala akong kailangang sorpresahin. Ngumiti ako habang tinitikman ang unang subo, dahil sa wakas, natutuhan kong ang pinakamagandang buhay ay iyong hindi ko kailangang itago ang sarili ko para mahalin.
Maraming salamat sa pagsama at pagbabasa ng kuwento hanggang sa dulo 🙏 Ibahagi sa comments ang inyong opinyon, reaksyon, o mungkahi. Malaking tulong ito para mapaganda pa namin ang mga susunod na kuwento. Huwag kalimutang i-follow ang page para hindi ma-miss ang mga bagong kuwento araw-araw 📖✨
