Bahagi 3
Nakita Ko ang Peklat sa Baywang Niya at Doon Ko Naalala Kung Sino Talaga ang Ama ng Kambal na Dinadala Ko
Kinabukasan, maaga akong nagising sa villa sa Makati. Masakit pa rin ang balakang ko. Mahigpit kong hinawakan ang tiyan ko bago ako bumangon. Tiningnan ko ang cellphone ko. Walang reply si Adrian. Walang mensahe si Miguel. Tahimik ang bahay. Pero alam kong hindi magtatagal ang katahimikang ito.
Bumaba ako para mag-almusal. Si Assistant Luis ang nag-asikaso ng lahat. Nagdala siya ng lugaw at mainit na tubig. Sinabi niya na naghihintay na ang mga papeles para sa city hall. Sinabi niya rin na tumawag si Miguel. Gusto raw ni Miguel na baguhin ang usapan tungkol sa villa. Gusto raw niyang makipagkita ulit.
Hindi ako nagulat. Kilala ko si Miguel. Kapag hindi niya nakukuha ang gusto niya, maghahanap siya ng bagong dahilan. Pero ngayon, hindi na ako yung Grace na umiiyak at nagmamakaawa. Huminga ako nang malalim. Sinabi ko kay Luis na ituloy namin ang plano. Pupunta kami sa city hall. Tatapusin namin ang divorce.
Sa Makati City Hall, late dumating si Miguel. Kasama niya si Angela. Naka-puting dress si Angela at hawak-hawak ang braso ni Miguel. Pagpasok nila, tiningnan ako ni Angela mula ulo hanggang paa. Ngumiti siya na parang siya ang panalo. Hindi ko siya pinansin. Binuksan ko ang folder ko at inilabas ang kontrata na pinirmahan na namin.
Sinabi ni Miguel na hindi raw siya sang-ayon sa villa. Sabi niya, siya raw ang nagpagod para bilhin ang villa na ₱30 million. Sabi niya, masyado raw malaki ang nakuha ko. Sabi niya, dapat daw hatiin pa rin namin ang villa. Tinitigan ko siya. Naalala ko ang pitong taon na magkasama kaming bumuo ng negosyo. Ako ang nagpuyat. Ako ang nakipag-usap sa mga supplier. Ako ang nag-asikaso ng mga papeles. Ngayon, parang wala raw akong ginawa.
Sinabi ko sa kanya na pinirmahan na niya ang kontrata. Malinaw na nakasulat doon na sa akin ang villa, ang mga sasakyan, at ang shares. Hindi pwedeng bawiin ang pirma dahil lang nagbago ang isip niya. Kung gusto niya, sa abogado na lang kami mag-usap. Pero hindi na ako aatras. Pagod na akong umatras.
Doon nagsimulang magbago ang mukha ni Angela. Humigpit ang hawak niya kay Miguel. Sinabi niya na buntis din daw siya. Sinabi niya na dalawang buwan na raw siyang buntis kay Miguel. Sinabi niya na kailangan din daw nila ng bahay. Tinitigan ko siya. Hindi ako nagulat sa sinabi niya. Pero may kakaiba sa kwento niya. Noong nasa villa kami, sinabi niyang masakit ang tiyan niya. Ngayon, buntis daw siya. Pero hindi niya sinabi kung kailan siya nagpa-checkup. Hindi niya sinabi kung saan.
Pagkatapos ng city hall, sumama ako kay Luis pabalik sa villa. Sa sasakyan, tahimik lang si Luis. Maya-maya, nagsalita siya. Sinabi niya na may napansin siya kay Angela. Sinabi niya na ilang beses daw nagtanong si Angela tungkol sa mga lumang litrato ko. Gusto raw niyang malaman kung paano ako manamit noon. Gusto raw niyang malaman kung paano ako mag-ayos ng buhok. Gusto raw niyang malaman kung anong pabango ang ginagamit ko.
Doon ko naintindihan ang lahat. Hindi lang basta kamukha ni Angela ang mga mata ko. Sinadya niya. Ginaya niya ako. Ginaya niya ang paraan ng pagsasalita ko. Ginaya niya ang mga damit na sinusuot ko nung nagsisimula pa lang kami ni Miguel. Akala ni Miguel, nakikita niya sa kanya ang batang Grace. Pero ang totoo, ginagaya lang ni Angela ang alaala na gusto ni Miguel balikan.
Masakit. Pero mas malinaw na ngayon sa akin. Hindi ako natalo dahil mas maganda si Angela. Natalo ako dahil pagod na si Miguel na harapin ang totoong ako. Mas madali para sa kanya na mahalin ang isang kopya. Mas madali para sa kanya na paniwalaan ang isang kwentong gawa-gawa lang. At ako, sa pitong taon, naging totoo ako. Napagod ako. Nasaktan ako. At hindi ko na kayang magpanggap.
Kinabukasan, may checkup ako sa Makati Medical Center. Mag-isa akong pumunta. Ayokong isama si Luis. Gusto kong mapag-isa. Habang naghihintay ako sa hallway, nakita ko si Adrian. Naka-dark blue na polo siya at may hawak na folder. Nagulat ako. Nagulat din siya. Tinanong niya kung kamusta na ako. Sinabi kong okay na ako at ang kambal. Tinanong niya kung pwede niya akong samahan sa loob.
Hindi ako tumanggi. Habang naglalakad kami, nadulas ang bag ko. Agad niya itong dinampot. Nang yumuko siya para kunin ang bag, bahagyang umangat ang polo niya. Doon ko nakita. Sa kanang baywang niya, may matigas na parang peklat. Parehong-pareho sa naaalala ko noong gabing iyon.
Natigilan ako. Nanlamig ang mga kamay ko. Hindi ako makahinga. Yung gabing madilim na pilit kong kinalimutan, biglang bumalik. Yung sakit. Yung pagkagat ko. Yung matigas na bagay sa baywang ng lalaking iyon. Lahat bumalik na parang kahapon lang nangyari.
Napansin ni Adrian na namutla ako. Tinanong niya kung okay lang ako. Hinawakan niya ang braso ko para alalayan ako. Sinabi ko na kailangan kong umupo. Umupo kami sa bench sa hallway. Nanginginig ang boses ko nang magtanong ako. Tinanong ko kung saan niya nakuha ang peklat niya. Tumingin siya sa akin nang matagal. Parang nag-iisip kung sasabihin niya o hindi.
Sa wakas, nagsalita siya. Sinabi niya na sa BGC siya nung gabing iyon. May party siya kasama ang mga kaibigan niya. Uminom siya nang sobra. Hindi niya maalala ang lahat. Pero naaalala niya na may isang babae na nakasama niya. Naalala niya na nasaktan ang babae. Naalala niya na kinagat siya ng babae sa balikat dahil sa sakit. At naalala niya na kinabukasan, hindi na niya mahanap ang babae.
Tumingin ako sa balikat niya. Hindi ko makita dahil may polo siya. Pero ang boses niya, nanginginig din. Sinabi niya na ilang buwan niya akong hinanap. Sinabi niya na nagtanong-tanong siya sa BGC. Sinabi niya na hindi niya alam ang pangalan ko. Ang alam lang niya, may nakagat sa kanya at may peklat siya sa baywang na nahawakan ng babae noong gabing iyon.
Umiyak ako. Hindi dahil sa takot. Umiyak ako dahil sa wakas, may sagot na. Ang ama ng kambal ko ay hindi isang estranghero na hindi ko na makikita. Siya si Adrian Velasco. Ang lalaking nagdala sa akin sa ospital nang mabangga ang taxi ko. Ang lalaking mas kalmado at mas maingat kaysa kay Miguel.
Pero hindi ako nagpadalos-dalos. Sinabi ko sa kanya na hindi ko siya pipilitin. Sinabi ko na ako ang magpapalaki sa kambal. Sinabi ko na kung gusto niyang maging bahagi ng buhay nila, kailangan niyang patunayan na kaya niya. Hindi dahil sa pera. Hindi dahil sa konsensya. Kundi dahil gusto niya talaga.
Tumingin si Adrian sa akin at tumango. Sinabi niya na naiintindihan niya. Sinabi niya na hindi siya aalis agad. Sinabi niya na hihintayin niya ang desisyon ko. Sinabi niya na kung kailangan ko ng tulong, nandito lang siya. Hindi siya nagmakaawa. Hindi siya nangako ng malaking bahay o malaking pera. Tahimik lang siyang nakinig. At doon ko naramdaman ang pinagkaiba niya kay Miguel.
Pag-uwi ko sa villa, naabutan ko si Angela sa kwarto ko. Binubuksan niya ang drawer ko. Hawak niya ang ultrasound photo ng kambal. Namutla ako. Agad kong kinuha ang photo sa kanya. Tinanong ko kung bakit siya pumasok sa kwarto ko. Ngumiti siya nang mayabang. Sinabi niya na bahay pa rin daw ito ni Miguel. Sinabi niya na may karapatan siyang pumasok kahit saan.
Hindi nagtagal, dumating si Miguel. Ipinakita ni Angela sa kanya ang ultrasound photo. Sinabi niya na buntis ako. Sinabi niya na kaya raw ako nagmamadali mag-divorce ay dahil may iba akong lalaki. Galit na galit si Miguel. Sinabi niya na niloko ko raw siya. Sinabi niya na habang siya raw ay nagtatrabaho, ako raw ay may ibang lalaki. Sinabi niya na ang kambal ay patunay na nagtaksil ako.
Masakit. Sobrang sakit na marinig iyon mula sa taong pitong taon kong minahal. Pero sa pagkakataong ito, hindi ako sumigaw. Hindi ako umiyak sa harap nila. Huminga ako nang malalim at tiningnan ko si Miguel nang diretso. Sinabi ko na matagal nang patay ang kasal namin. Sinabi ko na siya ang unang nagdala ng ibang babae sa bahay namin. Sinabi ko na siya ang unang humingi ng divorce. At sinabi ko na ang kambal ay hindi niya pwedeng gamitin para bawiin ang villa.
Sinabi ni Angela na dapat daw sa kanya mapunta ang villa dahil buntis din daw siya. Sinabi niya na mas kailangan daw nila ni Miguel ang villa. Sinabi niya na hindi ko raw kailangan ng malaking bahay dahil mag-isa lang ako. Tinitigan ko siya. Sinabi ko na ang villa ay nakapangalan na sa akin. Sinabi ko na ang titulo ng lupa ay nasa akin. At sinabi ko na hindi ko ibibigay ang bahay na pinaghirapan ko para sa isang babaeng pumasok lang sa kwarto ko nang walang paalam.
Nagbanta si Miguel na babawiin niya ang lahat. Sinabi niya na pipigilan niya ang divorce. Sinabi niya na hindi niya ako palalayain hangga’t hindi ko sinasabi kung sino ang ama. Tinitigan ko siya at sinabi kong pinirmahan na niya ang divorce. May bisa na ito. Hindi niya pwedeng bawiin dahil lang galit siya. At ang buhay ko, hindi na niya pwedeng kontrolin.
Nang umalis sila, umupo ako sa sahig ng kwarto ko. Niyakap ko ang tiyan ko. Umiyak ako nang tahimik. Hindi dahil mahina ako. Umiyak ako dahil pagod na ako. Pagod na akong ipaliwanag ang sarili ko sa mga taong ayaw makinig. Pagod na akong maging mabait sa mga taong hindi naging mabait sa akin.
Pero habang umiiyak ako, mas naging malinaw ang isip ko. Alam kong kailangan kong kumilos. Hindi ako pwedeng manatili sa villa na puno ng alaala ni Miguel at ni Angela. Kailangan kong protektahan ang kambal. Kailangan kong protektahan ang sarili ko at ang mga ari-arian ko.
Kaya gumawa ako ng isang maliit pero mahalagang desisyon. Lilipat ako sa condo ko sa BGC. Doon ako magpapahinga. Doon ko aayusin ang lahat. Ililipat ko ang titulo ng lupa ng villa sa Makati sa pangalan ko lang. Magbubukas ako ng hiwalay na bank account para sa kambal. At hindi ko sasabihin kay Miguel ang lahat hangga’t hindi tapos ang divorce. Ang desisyong ito, maliit lang kung titingnan. Pero para sa akin, ito ang unang beses na pinili ko ang sarili ko nang buo.
Tinawagan ko si Luis. Sinabi ko na ihanda niya ang mga papeles ng villa. Sinabi ko na gusto kong siguraduhin na ang titulo ng lupa ay nasa pangalan ko. Sinabi ko na ayokong may ibang makapasok sa villa nang walang paalam ko. Tumango si Luis at sinabi niyang siya ang bahala. Nagtiwala ako sa kanya. Siya lang ang natira na hindi ako iniwan.
Pagkatapos, nag-impake ako ng isang maliit na bag. Naglagay ako ng mga damit, ng vitamins, at ng ultrasound photo ng kambal. Hinawakan ko ang photo nang matagal. Tiningnan ko ang dalawang maliliit na hugis sa loob. Sila ang dahilan kung bakit ako lumalaban. Sila ang dahilan kung bakit hindi ako pwedeng sumuko.
Bago ako umalis, tumingin ako sa salamin. Maputla pa rin ako. Pero ang mga mata ko, hindi na tulad ng dati. Hindi na sila mga mata ng babaeng nagmamakaawa. Mga mata na sila ng isang nanay na handang protektahan ang mga anak niya. Huminga ako nang malalim. Kinuha ko ang bag ko. At lumabas ako ng villa sa Makati nang hindi lumingon.
Sa sasakyan, nag-text si Adrian. Sinabi niya, “Kamusta ka? Nakarating ka na ba nang maayos?” Hindi ako sumagot agad. Tiningnan ko ang mensahe nang matagal. Sa wakas, nag-reply ako. “Nasa daan na ako papuntang BGC. Salamat sa pag-aalala.” Hindi ko sinabi na siya ang ama. Hindi pa ngayon. Kailangan ko munang ayusin ang sarili ko. Pero alam kong hindi na ako mag-isa.
Pagdating ko sa condo ko sa BGC, binuksan ko ang bintana. Tanaw ko ang mga ilaw ng lungsod. Inilagay ko ang ultrasound photo sa tabi ng kama ko. Hinaplos ko ang tiyan ko at bumulong ako. “Mga anak, hindi ko kayo pababayaan. Hindi ko hahayaang saktan kayo ng kahit sino.” At sa gabing iyon, sa unang pagkakataon sa loob ng maraming buwan, nakatulog ako nang mahimbing.
Salamat sa pagbabasa hanggang dito 🙏 Nasa comments section na ng page ang susunod na bahagi. I-click ang “View all comments” para mabasa ang Bahagi 4 👇📖
Bahagi 4
Humarap Ako sa Mister Ko at sa Kabit Niya sa Harap ng Villa Ko at Doon Ko Sila Piniling Iwan para sa Kinabukasan ng Kambal Ko
Lumipas ang dalawang linggo mula nang lumipat ako sa condo ko sa BGC. Tahimik ang buhay ko doon. Araw-araw, naglalakad ako sa hallway para mag-ehersisyo. Kumakain ako ng lugaw at prutas. Umiinom ako ng vitamins. Si Luis ang nagdadala ng mga papeles na kailangan kong pirmahan. Si Adrian, hindi siya nangungulit. Paminsan-minsan lang siya nagte-text. “Kamusta ang checkup mo?” “Kumain ka na ba?” Simpleng mga tanong lang. Pero sapat na para maramdaman kong may nag-aalala.
Isang umaga, habang nag-aayos ako ng maliit na kwarto para sa kambal, tumawag si Luis. Sabi niya, nasa villa sa Makati si Miguel at si Angela. Gusto raw nilang kunin ang susi. Gusto raw nilang makita ang villa. Sinabi ni Luis na hindi niya sila pinapasok dahil wala silang paalam sa akin. Pero nagpupumilit daw si Miguel. Sinabi raw ni Miguel na sa kanya pa rin ang villa. Sinabi raw ni Angela na sa kanila na dapat ang villa dahil buntis daw siya.
Humigpit ang hawak ko sa cellphone. Alam kong darating ang araw na ito. Alam kong hindi titigil si Miguel hangga’t hindi niya nakukuha ang gusto niya. At alam kong hindi titigil si Angela hangga’t hindi niya nakukuha ang villa. Huminga ako nang malalim. Sinabi ko kay Luis na huwag silang paalisin. Sinabi ko na papunta na ako. Kailangan kong harapin sila. Hindi ako pwedeng magtago sa BGC habang inaangkin nila ang bahay ko.
Pagdating ko sa villa sa Makati, nakita ko si Miguel na nakatayo sa harap ng gate. Naka-puting fur coat ulit si Angela at hawak ang Hermes bag niyang ₱400,000. Pagkakita sa akin, ngumisi si Angela. Sinabi niya na sa wakas daw ay dumating na ako. Sinabi niya na kailangan na raw naming pag-usapan ang villa. Sinabi niya na hindi na raw ako nakatira doon kaya dapat nang ibigay ko ito sa kanila.
Hindi ako sumagot agad. Binuksan ko ang gate at pumasok. Sumunod sila sa akin sa sala. Umupo ako sa sofa na ako ang bumili. Tinitigan ko silang dalawa. Si Miguel, mukhang pagod at galit. Si Angela, mukhang kampante na parang siya na ang may-ari. Huminga ako nang malalim at sinabi kong magsalita na sila. Anong kailangan nila?
Nagsalita si Miguel. Sinabi niya na nabasa niya ang kontrata. Sinabi niya na masyado raw malaki ang nakuha ko. Sinabi niya na ang villa na ₱30 million, ang mga sasakyan, at ang shares ay dapat daw hatiin pa rin. Sinabi niya na kung hindi ko ibibigay ang villa, hindi niya tatapusin ang divorce. Sinabi niya na ipaglalaban niya ito kahit saan kami makarating.
Sumunod si Angela. Sinabi niya na buntis siya ng tatlong buwan. Sinabi niya na kailangan nila ng malaking bahay para sa bata. Sinabi niya na hindi ko raw kailangan ng villa dahil mag-isa lang ako at may condo na ako sa BGC. Sinabi niya na ako raw ang madamot. Sinabi niya na dapat daw akong magparaya dahil siya ang buntis at siya ang mahal ni Miguel.
Tinitigan ko si Angela nang matagal. Naalala ko ang araw na humawak siya sa tiyan niya sa villa. Naalala ko ang araw na sinabi niyang dalawang buwan siyang buntis. Ngayon, tatlong buwan na raw siya. Pero isang linggo lang ang lumipas. Hindi tugma ang mga petsa. Hindi tugma ang kwento. At doon, sa harap nilang dalawa, tinanong ko siya nang diretso. “Angela, kailan ka ba talaga nagpa-checkup? Saan ang ospital mo? Nasaan ang ultrasound photo mo?”
Natigilan si Angela. Namutla siya. Tumingin siya kay Miguel na parang humihingi ng tulong. Sinabi niya na nasa bahay daw ang mga papeles niya. Sinabi niya na nakalimutan niya. Sinabi niya na hindi niya kailangang patunayan ang pagbubuntis niya sa akin. Pero hindi ako tumigil. Sinabi ko na ako, may ultrasound photo ako ng kambal ko. May checkup ako sa Makati Medical Center. May doktor akong kausap. Siya, wala siyang maipakita kahit isa.
Doon nagsimulang magbago ang mukha ni Miguel. Tumingin siya kay Angela. Tinanong niya kung totoo ba ang sinasabi ko. Tinanong niya kung bakit hindi niya maipakita ang mga papeles. Sinabi ni Angela na inaapi ko raw siya. Sinabi niya na lagi ko raw siyang binu-bully. Umiyak siya at humawak ulit sa tiyan niya. Parehong galaw. Parehong paghawak. Parehong pamumutla. Pero ngayon, hindi na ako naniniwala. At si Miguel, parang nagsisimula na ring magduda.
Sinabi ko kay Miguel na maalala niya ang araw na nasa villa kami. Sinabi ko na humawak din si Angela sa tiyan niya noon para maalis siya agad sa villa. Sinabi ko na ginamit niya ang parehong taktika para makuha ang atensyon ni Miguel. Sinabi ko na hindi ako nagseselos. Sinabi ko na nakikita ko lang ang totoo. At ang totoo, ginagamit ni Angela ang pagbubuntis para makuha ang villa.
Galit na sumigaw si Miguel kay Angela. Tinanong niya kung nagsinungaling ba siya. Tinanong niya kung ginamit niya lang ba siya. Umiyak si Angela at sa wakas, umamin siya. Sinabi niya na hindi siya buntis. Sinabi niya na natakot siyang iwan siya ni Miguel. Sinabi niya na akala niya, kung sasabihin niyang buntis siya, mas pipiliin siya ni Miguel kaysa sa akin. Sinabi niya na gusto lang niyang magkaroon ng pangalan at bahay.
Natahimik ang buong sala. Si Miguel, napaupo sa sofa. Hinawakan niya ang ulo niya. Parang ngayon lang niya nakita ang totoo. Sinabi niya na iniwan niya ako para sa isang kasinungalingan. Sinabi niya na sinira niya ang pitong taon naming pagsasama para sa isang babaeng ginaya lang ako. Sinabi niya na ang mga mata ni Angela na akala niya ay kamukha ng mga mata ko, ay hindi pala totoo. Ginaya lang pala ni Angela ang lahat.
Lumingon si Miguel sa akin. Lumapit siya at hinawakan ang kamay ko. Sinabi niya na nagsisisi siya. Sinabi niya na gusto niyang bawiin ang divorce. Sinabi niya na pwede pa raw naming ayusin ang lahat. Sinabi niya na babalik siya sa akin. Sinabi niya na iiwan niya si Angela. Tinitigan ko ang kamay niyang nakahawak sa akin. Dati, ang kamay na ito ang nagpasan sa akin nung maulan na araw. Dati, ang kamay na ito ang nagbigay sa akin ng kaligtasan. Pero ngayon, ang kamay na ito ay ang kamay na pumirma ng divorce at humawak kay Angela.
Marahan kong tinanggal ang kamay niya. Sinabi ko na tapos na. Sinabi ko na pinirmahan na niya ang divorce at may bisa na ito. Sinabi ko na hindi ko na kayang bumalik sa isang kasal na ako lang ang lumalaban. Sinabi ko na pinatawad ko na siya para sa sarili ko, pero hindi na ako babalik. Ang pagpapatawad, hindi ibig sabihin ay kalimutan ang lahat at magkunwaring walang nangyari.
Umiyak si Angela at sinabi niyang kasalanan ko raw ang lahat. Sinabi niya na kung hindi ako pumayag sa divorce, hindi sila magkakaganito. Sinabi niya na ako raw ang sumira sa kanila. Tumayo ako at tiningnan siya nang diretso. Sinabi ko na siya ang pumasok sa kasal namin. Sinabi ko na siya ang nagpadala ng mga malalapit na litrato para mang-asar. Sinabi ko na siya ang pumili na maging kabit. At ngayon, kailangan niyang harapin ang resulta ng mga pinili niya.
Sinabi ko kay Miguel na ang villa ay sa akin. Inilabas ko ang folder na dala ni Luis. Ipinakita ko ang titulo ng lupa na nakapangalan sa akin. Ipinakita ko ang divorce contract na may pirma niya. Ipinakita ko ang bank account na ako lang ang may access. Sinabi ko na hindi niya pwedeng bawiin ang mga ito dahil lang nagsisisi siya ngayon. Ang mga papeles, malinaw. Ang pirma, totoo. At ang desisyon ko, buo na.
Tumayo si Angela at sinubukan niyang kunin ang folder. Sinabi niya na sa kanya dapat ang villa dahil siya ang mahal ni Miguel. Hinawakan ko ang folder nang mahigpit. Sinabi ko na hindi niya pwedeng kunin ang hindi sa kanya. Sinabi ko na kung pipilitin niya, tatawag ako ng barangay para paalisin sila. Hindi ako nagbibiro. Nanginginig ang boses ko pero matatag ang mga mata ko. Hindi na ako yung Grace na umiiyak lang sa sulok.
Doon dumating si Adrian. Hindi siya dumating para magpanggap na bayani. Dumating siya dahil tinawagan ko siya. Sinabi ko sa kanya na kailangan ko ng kasama na magpapatunay na hindi ako mag-isa. Pumasok siya nang kalmado. Tiningnan niya si Miguel at si Angela. Hindi siya sumigaw. Hindi siya nagbanta. Tumayo lang siya sa tabi ko at sinabi niya, “Nandito ako para kay Grace at sa kambal.”
Natigilan si Miguel. Tinanong niya kung sino si Adrian. Tinanong niya kung siya ba ang ama ng kambal. Tumingin ako kay Miguel at tumango. Sinabi ko na oo, si Adrian ang ama. Sinabi ko na siya ang lalaking nakasama ko noong gabing iyon. Sinabi ko na hindi ko siya hinanap. Siya ang nakahanap sa akin nang mabangga ang taxi ko. At sinabi ko na hindi ko kailangan ng permiso ni Miguel para piliin kung sino ang kasama ko.
Galit na sinabi ni Miguel na niloko ko siya. Sinabi niya na habang kasal pa kami, may iba na ako. Sinabi ko na matagal nang patay ang kasal namin bago pa man dumating ang kambal. Sinabi ko na siya ang unang nagdala ng ibang babae sa bahay namin. Sinabi ko na siya ang unang humingi ng divorce ng labing-pitong beses. At sinabi ko na ang kambal ay hindi niya pwedeng gamitin para saktan ako.
Tumingin si Adrian kay Miguel at nagsalita nang kalmado. Sinabi niya na hindi niya balak agawin ang kahit ano kay Miguel. Sinabi niya na ang gusto lang niya ay maging responsable sa kambal. Sinabi niya na kung ayaw ni Grace, hindi siya mamimilit. Sinabi niya na si Grace ang magde-desisyon. At doon ko naramdaman na iba talaga si Adrian. Hindi niya ako ginamit. Hindi niya ako kinontrol. Hinayaan niya akong pumili.
Umalis si Angela nang umiiyak. Sinabi niya na hindi niya kailangan si Miguel kung wala na itong pera at villa. Sinabi niya na pagod na siyang magpanggap na inosente. Sinabi niya na ang Hermes bag niyang ₱400,000 at ang fur coat niya, binili lang ni Miguel. Pag wala na si Miguel, wala na rin siya. Iniwan niya si Miguel sa sala na mag-isa. Doon nakita ni Miguel ang totoo. Ang babaeng inakala niyang inosente at mabait, iniwan siya nang mawala ang pera.
Naiwan si Miguel na nakaupo. Tahimik siya nang matagal. Sa wakas, tumayo siya at humingi ng tawad. Sinabi niya na alam niyang hindi na maibabalik ang lahat. Sinabi niya na sana, balang araw, mapatawad ko siya nang buo. Sinabi ko na pinatawad ko na siya para makalaya ako. Pero hindi na kami pwedeng bumalik. Ang pitong taon namin, mananatili bilang alaala. Pero ang kinabukasan ko, hindi na kasama siya.
Pagkaalis ni Miguel, umupo ako sa sala ng villa. Hinawakan ni Adrian ang balikat ko. Hindi ako umiyak. Huminga ako nang malalim. Sinabi ko kay Luis na palitan ang lock ng villa. Sinabi ko na ayokong may pumasok nang walang paalam ko. Sinabi ko na ang villa ay mananatili sa pangalan ko. At kung sakaling gusto kong ibenta ito balang araw, ako ang magde-desisyon. Hindi si Miguel. Hindi si Angela.
Lumipas ang mga buwan. Nanatili ako sa condo ko sa BGC. Araw-araw, mas lumalaki ang tiyan ko. Si Adrian, araw-araw siyang nagte-text. Paminsan-minsan, sinasamahan niya ako sa checkup sa Makati Medical Center. Hindi siya nagmamadali. Hindi siya naghahabol. Dahan-dahan niyang pinatunayan na kaya siyang pagkatiwalaan. Dinalhan niya ako ng lugaw kapag pagod ako. Inalalayan niya ako kapag nahihirapan akong maglakad. At hindi niya ako tinanong tungkol sa pera ko o sa villa ko.
Isang gabi, habang nakaupo ako sa balkonahe ng condo ko, kinausap ko si Adrian. Sinabi ko na handa na akong hayaan siyang maging bahagi ng buhay ng kambal. Sinabi ko na hindi dahil kailangan ko ng pera. Sinabi ko na dahil nakita kong sincere siya. Sinabi ko na gusto kong lumaki ang kambal na may ama na marunong makinig at marunong rumespeto. Tumango si Adrian at hinawakan ang kamay ko nang maingat. Sinabi niya na hindi niya ako mamadaliin. Sinabi niya na maghihintay siya hanggang handa na ako sa lahat.
Nang dumating ang araw ng panganganak, nanganak ako ng dalawang malulusog na sanggol. Isang lalaki at isang babae. Umiyak ako nang makita ko sila. Hinawakan ko ang maliliit nilang kamay. Si Adrian, nasa labas ng delivery room, naghihintay nang tahimik. Pagkalabas ko, ipinakita ko sa kanya ang kambal. Tumingin siya sa kanila na parang sila ang pinakamahalagang bagay sa mundo. Sinabi niya, “Salamat sa pagtitiwala mo sa akin.”
Pag-uwi namin sa BGC, inayos namin ang maliit na kwarto para sa kambal. May dalawang crib. May malambot na kumot. May ultrasound photo na nakadikit sa dingding. Si Luis, dumalaw at nagdala ng mga prutas at bulaklak. Sinabi niya na ang villa sa Makati ay maayos na at nakasara. Sinabi niya na walang makakapasok doon nang walang paalam ko. Nakahinga ako nang maluwag. Sa wakas, ligtas na ang bahay ko at ang pamilya ko.
Isang hapon, nakatanggap ako ng sulat mula kay Miguel. Maikli lang ang sulat. Humihingi siya ng tawad. Sinabi niya na nagbenta na siya ng sports car niya. Sinabi niya na sinusubukan niyang ayusin ang kumpanya niya. Sinabi niya na wala na sila ni Angela. Sinabi niya na sana, maging maayos ang buhay ko at ng kambal. Binasa ko ang sulat nang tahimik. Hindi ako galit. Hindi rin ako masaya. Naramdaman ko lang na tapos na talaga ang lahat. Inilagay ko ang sulat sa drawer at hindi ko na ito binasa ulit.
Ngayon, araw-araw, gigising ako sa condo ko sa BGC. Pagbubukas ko ng bintana, makikita ko ang araw na sumisikat. Papakainin ko ang kambal. Kakantahan ko sila. Si Adrian, dumadalaw araw-araw. Hindi siya nakatira sa akin. Nirerespeto niya ang espasyo ko. Pero araw-araw, nandito siya para tumulong. Nagiging pamilya kami, dahan-dahan, sa tamang paraan. Hindi dahil sa takot. Hindi dahil sa pera. Kundi dahil sa pagmamahal at respeto.
Minsan, naiisip ko pa rin ang ulan. Nagsimula ang kwento ko at ni Miguel sa ulan. Nagtapos din ito sa ulan. Pero ang kwento ko at ng kambal, hindi na sa ulan nagsimula. Nagsimula ito sa isang desisyon na piliin ang sarili ko. At ngayon, habang pinapanood ko ang kambal na mahimbing na natutulog sa bago naming bahay sa BGC, alam kong tapos na ang ulan at nagsisimula na ulit ang araw para sa aming tatlo.
Salamat sa pagsama sa amin at pagbabasa ng kuwento hanggang dulo 🙏 Iwan sa comments ang iyong opinyon, reaksiyon o suhestiyon. Malaking tulong iyon para mapaganda pa namin ang mga susunod na kuwento. Huwag kalimutang i-follow ang page para hindi mo mapalampas ang mga bagong kuwento araw-araw 📖✨
