ndi ko na binuksan ang mga text ni Aling Cora. Hindi ko na sinagot ang mga tawag ni Carlo. Hindi dahil galit pa rin ako. Kundi dahil tapos na. Tapos na ang kwento namin.
Isang gabi, umupo ako sa balkonahe ng condo ko. Tiningnan ko ang ilaw ng Quezon City. Naalala ko ang araw na pumasok kami ni Carlo sa ospital. Hawak niya ang kamay ko. Akala ko, iyon na ang simula ng habang-buhay namin. Hindi ko alam na iyon pala ang simula ng pagtatapos.
Pero ngayon, hindi ko na pinagsisisihan na pumunta ako sa ospital na iyon. Kung hindi ako pumunta, baka nagpakasal ako sa lalaking may asawa na. Kung hindi ako bumalik kay Dra. Santos, baka pumirma ako at nawala ang condo ni Papa. Kung hindi ko nakita ang report, baka habang-buhay akong mabuhay sa kasinungalingan.
Ngayon, malaya na ako. Hawak ko pa rin ang titulo ng condo ko. Ligtas si Mama. Wala nang magpapanggap na mahal ako para lang makuha ang ari-arian ko. Wala nang magsasabi na 28 na ako kaya dapat na akong magtiis.
Kinuha ko ang cellphone ko at tiningnan ang litrato ng condo ko noong araw na iniwan ito ni Papa sa akin. Ang araw sa bintana. Ang tahimik na sala. Ang bahay na ito, hindi lang ito pader at bubong. Ito ang pagmamahal ni Papa. Ito ang kinabukasan ko. Ito ang tahanan na poprotektahan ko.
Sa susunod na umaga, gigising ako nang walang takot. Magluluto ako ng almusal para sa sarili ko. Dadalaw ako kay Mama. At titingnan ko ang araw na pumapasok sa bintana ng condo ko sa Quezon City at maaalala ko na minsan, muntik na akong mawala, pero pinili kong manatili para sa sarili ko at sa pamilya ko.
Salamat sa pagsama sa amin at pagbabasa ng kuwento hanggang dulo 🙏 Iwan sa comments ang iyong opinyon, reaksiyon o suhestiyon. Malaking tulong iyon para mapaganda pa namin ang mga susunod na kuwento. Huwag kalimutang i-follow ang page para hindi mo mapalampas ang mga bagong kuwento araw-araw 📖✨
