Bahagi 3
Nang aminin ni Carlo na totoo ang papel nila ni Angela sa Canada, doon ko naintindihan na pera at panloloko lang pala ang habol niya sa akin.
Paglabas ko ng Quezon City Hall, parang magaan ang mga paa ko pero mabigat pa rin ang dibdib ko. Hawak ko ang papel na katibayan na nagsimula na ako ng proseso. Hindi ako umiyak sa labas. Hindi ko gustong makita ng ibang tao na durog ako. Sumakay ako ng taxi pauwi sa condo namin sa Quezon City at tinitigan ko lang ang bintana habang dumadaan kami sa mga gusali.
Pagdating ko sa condo, iba na ang pakiramdam ng bahay. Tahimik. Malinis. Pero parang may kulang. Dati, nandito ang mga damit ni Carlo sa upuan. Dati, nandito ang pabango niya sa banyo. Ngayon, ako na lang. Umupo ako sa sofa at binuksan ko ang cellphone ko. Wala pa ring mensahe na totoo. Puro paalala lang ng banko at ng opisina.
Kinagabihan, biglang nag-vibrate ang cellphone ko. Si Carlo. Nasa Toronto na raw siya. “Nakarating na ako, mahal. Miss na kita. Kumusta ka diyan?” Ang bilis niyang magpanggap na parang walang nangyari. Parang hindi niya ako niloko. Parang hindi siya tumira sa bahay ng ibang babae.
Hindi ako sumagot agad. Tinitigan ko ang mensahe niya nang matagal. Gusto kong sumigaw. Gusto kong sabihin na alam ko na ang lahat. Pero pinigilan ko ang sarili ko. Kailangan kong maging matalino ngayon. Hindi na ako ang babae na basta maniniwala sa matatamis na salita.
Maya-maya, tumawag siya. Nag-ring ang cellphone ko nang tatlong beses bago ko sinagot. “Liza, bakit hindi ka sumasagot? Nag-aalala ako sa’yo,” sabi niya, malambing pa rin ang boses. “Okay ka lang ba diyan? Kumain ka na ba?” Kung hindi ko alam ang totoo, baka naniwala pa ako na nag-aalala talaga siya.
“Okay lang ako,” sabi ko, maikli at kalmado. Hindi ko siya tinanong tungkol sa biyahe niya. Hindi ko siya tinanong kung maganda ba ang Toronto. Ayokong magpanggap na asawa na naghihintay sa mister na nagtatrabaho.
Bigla siyang tumahimik. Pagkatapos, iba na ang tono niya. “Liza, bakit hindi ko mabuksan ang bank app natin? Bakit ayaw gumana ng joint account natin? May problema ba?” Doon ko naramdaman na hindi pag-aalala ang totoong dahilan ng tawag niya. Pera ang hinahanap niya.
Doon ako huminga nang malalim. “Carlo, alam ko na,” sabi ko. “Nakita ko ang larawan ninyo ni Angela sa Canada. Nakita ko ang papel ninyo na magkasama kayo bilang mag-asawa. Alam ko na hindi work visa ang ginamit mo.” Hindi ako sumigaw. Hindi ako umiyak. Sinabi ko lang ang totoo na parang nagbabasa ako ng listahan.
Mahabang katahimikan ang sumunod. Naririnig ko ang paghinga niya sa kabilang linya. “Liza, hindi totoo ‘yan. Kliyente lang si Angela. Para sa papeles lang ‘yon. Hindi ibig sabihin na may kami,” sabi niya, mabilis na mabilis, parang nagmamadali siyang takpan ang butas.
“Kliyente?” Sagot ko. “Kliyente ba ang tinatawag mong Mahal? Kliyente ba ang kasama mong mag-ayos ng bago ninyong bahay? Carlo, may larawan kayo na magkadikit. May papel kayo na may pangalan ninyo at ID picture ninyo. Huwag mo akong gawing tanga.”
Doon siya napilitang umamin ng paunti-unti. Sabi niya, inalok daw siya ni Angela na tulungan siyang makakuha ng residency sa Canada. Kung may papel sila na magkasama sila, mas madali raw siyang ma-sponsor. Para lang daw sa papeles. Para lang daw sa kinabukasan namin. Para raw kumita siya ng dolyar at maipadala sa akin.
“Para sa atin daw?” Ulit ko. “Carlo, paano naging para sa atin kung ako ang naiwan dito at ikaw ang nakatira sa bahay na inayos ni Angela? Paano naging para sa atin kung ang tinatawag niyang bago nating bahay ay bahay ninyong dalawa?”
Sinabi niya na hindi raw siya ipinadala ng kompanya niya sa Makati. Siya raw mismo ang nag-ayos ng pag-alis niya. Si Angela raw ang gumastos at nag-asikaso ng mga papeles. Akala raw niya, pagdating niya sa Canada, makakapag-ipon siya at babalik siya sa akin na may pera. Akala raw niya, maiintindihan ko.
Doon ko tuluyang naintindihan. Hindi ako ang plano niya. Ang plano niya ay si Angela at ang Canada. Ako ang backup plan. Ako ang babaeng maghihintay habang siya ay bumubuo ng bagong buhay sa ibang bansa. At kung magtagumpay siya, saka lang niya ako babalikan na parang wala siyang ginawang masama.
Tinanong ko siya tungkol sa pera. “Bakit kailangan mo ang joint account natin? Bakit mo hinahanap ang ₱10.5 million?” Doon siya natigilan. Sabi niya, kailangan daw niya ng pera para sa bahay sa Toronto. Para raw sa deposit. Para raw sa mga bayarin. Doon ko naramdaman na parang sinampal ako kahit hindi niya ako hinawakan.
Ang perang pinag-ipunan naming dalawa sa loob ng maraming taon, ang perang para sa kinabukasan namin, sa condo, sa pagtanda namin, gusto niyang gastusin para sa bahay nila ni Angela. Ang perang pinaghirapan ko rin bilang accountant dito sa Quezon City, gusto niyang ilipat sa ibang babae.
Hindi pa ako nakakabawi sa tawag namin nang may pumasok na bagong mensahe. Si Angela. Hindi ko alam kung paano niya nakuha ang number ko. Pero nag-message siya. “Hi Liza, ako si Angela. Sana maintindihan mo. Si Carlo ang pumili sa akin. Mas masaya siya sa akin. Bitawan mo na siya.”
Binasa ko ang mensahe niya nang paulit-ulit. Hindi ako nagalit agad. Mas nanaig ang sakit. Para akong pinagsakluban ng langit at lupa. Ang babaeng kabit ng asawa ko, may lakas ng loob na sabihan akong bumitaw. Parang ako pa ang nakikiagaw.
Sumunod pa ang isa pang mensahe mula sa kanya. “Tapos ko nang ayusin ang bahay namin. Dito siya titira. Hindi mo na siya maibabalik. Matagal na niya akong mahal.” Gusto kong ihagis ang cellphone ko. Gusto kong umiyak nang malakas. Pero naalala ko na ako ang nasa Pilipinas at siya ang nasa Canada. Hindi ko kailangan patulan ang isang taong walang respeto sa kasal.
Pumasok ako sa banyo at doon ako umiyak. Tahimik lang. Walang tunog. Hinayaan kong tumulo ang luha ko habang nakatingin ako sa salamin. Nakita ko ang sarili ko na pagod, namumugto ang mata, pero buhay pa. Hindi ako nawala. Nandito pa ako. At sa unang pagkakataon, nakita ko na hindi ako mahina. Nasaktan ako, pero hindi ako sira.
Paglabas ko ng banyo, binasa ko ulit ang mga mensahe ni Carlo. Hindi ko sila binura. Hindi ko binura ang larawan. Hindi ko binura ang scan ng papel. Alam kong kailangan ko ang lahat ng iyon. Iyon ang patunay na hindi ako nag-iimbento. Iyon ang patunay na hindi ako baliw.
Tumawag ako sa abogado na tumulong sa akin sa City Hall. Hindi ko siya bibigyan ng pangalan dito dahil ayokong madamay siya sa gulo namin. Sinabi niya sa akin na tama ang ginawa ko. Huwag daw akong magpadala ng pera. Huwag daw akong pipirma ng kahit ano na galing kay Carlo nang hindi niya nakikita. Itago ko raw ang lahat ng ebidensiya.
Sinabi rin niya na kailangan kong protektahan ang condo namin sa Quezon City. Ang condo na iyon ay pinag-ipunan namin. Nandoon ang titulo. Nandoon ang mga papeles. Hindi ko pwedeng hayaan na galawin iyon ni Carlo habang nasa Canada siya. Kailangan kong siguraduhin na ako lang ang may access.
Kaya kinabukasan, pumunta ako sa admin ng building. Sinabi ko na ako lang ang pwedeng magpaalam para sa kahit anong pagbabago sa unit. Ako lang ang pwedeng kumuha ng susi. Ako lang ang pwedeng mag-utos na papasukin ang ibang tao. Binigyan ko sila ng sulat at ID ko. Hindi ako nahiya. Karapatan ko iyon.
Pinalitan ko rin ang password ng bank account ko. Pinalitan ko ang password ng email ko. Pinalitan ko ang lock ng condo. Maliit na bagay, pero malaki ang ibig sabihin para sa akin. Ibig sabihin, hindi na basta-basta makakapasok si Carlo sa buhay ko at sa bahay ko na parang walang nangyari.
Habang ginagawa ko iyon, sunod-sunod ang mensahe ni Carlo. Mahaba ang mga mensahe niya. Sabi niya, mahal daw niya ako. Sabi niya, si Angela ay para sa papeles lang. Sabi niya, pag nakuha na niya ang residency, babalik siya at magsasama kami sa Canada. Sabi niya, ako ang tunay niyang asawa. Sabi niya, huwag ko raw sirain ang plano niya.
Binasa ko ang lahat pero hindi ako naniwala. Kung ako ang tunay niyang asawa, bakit kailangan niyang magpanggap na asawa ng iba? Kung para sa akin ang lahat, bakit ako ang huling nakaalam? Kung mahal niya ako, bakit kailangan niyang magsinungaling tungkol sa work visa?
Doon ko nakita ang tunay niyang mukha. Hindi siya nalilito. Hindi siya napilitan. Pinili niya ang madaling daan. Pinili niya ang babae na magbibigay sa kanya ng papel at bahay sa Canada. Pinili niya ang pera namin para pondohan ang bagong buhay niya.
Nang hindi ako sumagot, nag-iba ang ugali niya. Hindi na siya malambing. “Liza, ang selfish mo! Kinuha mo ang pera natin! Paano ako mabubuhay dito? Sinira mo ang kinabukasan ko!” Sigaw niya sa chat. “Kung hindi mo ibabalik ang pera, ako ang kawawa dito!” Parang ako pa ang may kasalanan. Parang ako pa ang nanloko.
Hindi ako sumagot sa galit niya. Ni-mute ko ang chat niya pero hindi ko siya binlock. Kailangan ko pa ang mga mensahe niya bilang ebidensiya. Pero hindi ko na kailangan basahin ang bawat sigaw niya sa gabi. Kailangan ko ng tulog. Kailangan ko ng katahimikan.
Nagluto ako para sa sarili ko. Simple lang. Sinigang na baboy na matagal ko nang hindi niluluto dahil mas gusto ni Carlo ang ibang ulam. Kumain ako mag-isa sa mesa. Tahimik. Pero hindi ako malungkot tulad ng inaasahan ko. Parang nakahinga ako nang maluwag. Parang ngayon ko lang ulit nakain ang gusto ko.
Tumingin ako sa wedding picture namin na nakasabit sa dingding. Masaya kami doon. Bata pa kami. Nangako siya na hindi niya ako iiwan. Nangako siya na magkasama kami sa hirap at ginhawa. Hindi ko tinanggal ang larawan. Hindi ko pa kaya. Pero alam kong hindi na totoo ang pangakong iyon.
Ang maliit pero mahalagang desisyon na ginawa ko noong gabing iyon ay simple lang. Hindi ako magpapadala kahit piso kay Carlo. Hindi ako magpapadala ng pera para sa bahay nila ni Angela. Itutuloy ko ang annulment. Itatago ko ang lahat ng ebidensiya. At mananatili ako sa condo na ito dahil bahay ko rin ito.
Sinulat ko iyon sa notebook ko. “Hindi ako aalis. Hindi ako magmamakaawa. Hindi ako magbibigay ng pera.” Paulit-ulit kong binasa. Gusto kong tandaan na hindi ako ang babaeng iiwan at iiyak lang sa sulok. Ako ang babaeng magpoprotekta sa sarili niya kahit masakit.
Kinabukasan, bumalik ako sa abogado. Dala ko ang mga screenshot ng larawan, ng papel, at ng mga mensahe. Sinabi ko sa kanya na gusto kong ituloy ang laban. Hindi ko alam kung gaano katagal ang proseso. Hindi ko alam kung magkano ang magagastos. Pero alam kong kailangan kong tapusin ito nang maayos. Hindi ako pwedeng manatiling kasal sa taong may ibang pamilya na sa Canada.
Pag-uwi ko, binuksan ko ang bintana ng condo. Pumasok ang hangin mula sa Quezon City. Maingay ang kalsada sa labas. May mga batang naglalaro. May mga nagtitinda. Parang normal ang mundo kahit durog ang puso ko. At doon ko naisip, hindi tumigil ang mundo ko. Ako lang ang tumigil kakaiyak.
Hindi pa tapos ang kwento namin. Alam kong babalik si Carlo. Alam kong hindi siya titigil hangga’t hindi niya nakukuha ang gusto niya. Pero sa unang pagkakataon, hindi ako natakot. May pera ako na protektado. May bahay ako na ako ang may hawak. May ebidensiya ako na totoo. At may desisyon ako na hindi ko babawiin.
Salamat sa pagbabasa hanggang dito 🙏 Nasa comments section na ng page ang susunod na bahagi. I-click ang “View all comments” para mabasa ang Bahagi 4 👇📖
Bahagi 4
Bumalik si Carlo para pilitin akong ibalik ang pera at bawiin ang annulment, pero sa harap mismo niya, pinili kong protektahan ang sarili ko at ang kinabukasan ko.
Isang umaga, habang nagkakape ako sa condo, biglang tumunog ang doorbell. Hindi ako nag-order ng kahit ano. Hindi ako naghihintay ng bisita. Sumilip ako sa peephole at nanigas ako. Si Carlo. Nakatayo siya sa harap ng pinto ko, may dalang maleta, pawis na pawis, mukhang pagod na pagod. Hindi siya mukhang lalaking galing sa bagong bahay sa Canada. Mukha siyang lalaking walang matuluyan.
“Liza, buksan mo. Mag-usap tayo,” sabi niya, malakas ang katok. “Nandito na ako. Umuwi na ako para sa’yo.” Hindi ako sumagot agad. Nanginginig ang kamay ko sa takot at galit. Alam kong ito ang araw na kinatatakutan ko at hinihintay ko.
“Hindi ka pwedeng pumasok nang walang paalam,” sabi ko sa likod ng pinto, kalmado pero matigas ang boses ko. “Ano ang kailangan mo, Carlo? Nasa Canada ka, hindi ba? Nasa bago ninyong bahay ni Angela?”
Doon siya natahimik. Pagkatapos, nagsimula siyang magpaliwanag na parang bata. Sabi niya, iniwan daw siya ni Angela. Sabi niya, nalaman daw ni Angela na kasal pa kami at nagalit ito. Sabi niya, naubos daw ang pera niya sa Toronto at hindi na siya kayang suportahan ni Angela. Kaya bumalik daw siya sa akin dahil ako lang daw ang tunay na nagmamahal sa kanya.
Hindi ako naniwala. Hindi ako naawa agad. “Carlo, iniwan ka ni Angela dahil wala ka nang pera. Hindi dahil nagsisi ka. Bumalik ka dito dahil hindi mo nakuha ang gusto mo sa Canada. Huwag mong sabihin na para sa akin ka umuwi.”
Nagmakaawa siya. Sabi niya, patawarin ko raw siya. Sabi niya, magsisimula raw kami ulit. Sabi niya, ibalik ko raw ang ₱10.5 million at bawiin ko raw ang annulment. Sabi niya, kung gagawin ko iyon, mananatili siya dito at hindi na siya aalis. Parang negosyo ang pakikipag-ayos niya. Parang ako ang bibili ng pagmamahal niya gamit ang pera ko.
“Hindi,” sabi ko. Isang salita lang pero buong-buo. “Hindi ko ibabalik ang pera na pinag-ipunan natin para gastusin mo sa ibang babae. Hindi ko babawiin ang annulment para lang magpanggap tayo na ayos pa tayo.”
Doon nag-iba ang mukha niya. Hindi na siya nagmamakaawa. Nagalit siya. “Liza, akin din ang perang iyon! Akin din ang condo na ito! Hindi mo pwedeng kunin lahat! Asawa mo pa rin ako!” Sigaw niya sa hallway. Narinig ng kapitbahay namin. Lumabas ang guard ng building at lumapit sa amin.
Sinabi ko sa guard na huwag siyang papasukin nang walang pahintulot ko. Sinabi ko na ako ang nakatira dito at may proseso na kami. Hindi ako sumigaw. Hindi ako nagmura. Pero hindi ako umatras. Tumayo ako sa harap ng pinto ko at hinarap siya.
“Carlo, kung asawa mo ako, bakit ka nagpagawa ng papel na asawa mo si Angela?” Tanong ko, diretso sa mata niya. “Kung asawa mo ako, bakit mo tinawag na Mahal si Angela at tinawag mong bago nating bahay ang bahay ninyo sa Toronto?” Hindi siya nakasagot. Tumingin siya sa sahig. Doon ko nakita ang butas sa lahat ng sinasabi niya.
Sinabi niya na pinilit lang daw siya ni Angela. Na siya raw ang nag-ayos ng papel. Na hindi raw niya alam na ganon ang mangyayari. Pero hindi iyon tugma sa larawan. Sa larawan, nakangiti siya. Magkadikit sila. Hawak niya ang balikat ni Angela. Walang taong pinilit na ngumingiti nang ganoon. Walang taong pinilit na mag-ayos ng bahay kasama ang ibang babae.
“Carlo, sa larawan, masaya ka. Hindi ka mukhang pinilit. Mukha kang lalaking nakuha na ang gusto niya,” sabi ko. “At sa mensahe mo kay Angela, hindi ka tumanggi. Hinayaan mo siyang tawagin kang Mahal. Hinayaan mo siyang ayusin ang bahay ninyo.”
Doon siya tuluyang nawala ng maisasagot. Naghanap siya ng ibang dahilan. Sabi niya, ako raw ang nagtulak sa kanya palayo dahil lagi raw akong abala sa trabaho. Sabi niya, ako raw ang malamig. Sabi niya, ako raw ang hindi nakaintindi sa pangarap niya. Lahat ng kasalanan, ibinato niya sa akin.
“Abala ako sa trabaho dahil nag-iipon ako para sa atin,” sagot ko. “Ikaw ang umalis. Ikaw ang nagsinungaling tungkol sa work visa. Ikaw ang gumawa ng papel na mag-asawa kayo ni Angela. Huwag mong baliktarin. Hindi ako ang nanloko.”
Habang nag-uusap kami, biglang nag-vibrate ang cellphone ko. Si Angela. Nag-message siya ulit. Binasa ko ito nang malakas para marinig ni Carlo. “Carlo, huwag mo na akong kontakin. Wala ka nang pera. Hindi ko na kayang suportahan ang isang lalaking kasal pa sa iba at walang maibigay. Tapos na tayo.” Doon ko nakita na namutla si Carlo. Doon niya naramdaman na hindi siya pinili ni Angela. Pera lang din ang habol ni Angela sa kanya.
“Angela, hindi mo ako pwedeng iwan,” bulong ni Carlo, parang hindi niya matanggap. “Nangako ka na tutulungan mo ako makakuha ng residency.” Pero huli na. Si Angela ang mismo ang bumawi ng sponsorship niya. Hindi na niya kailangan si Carlo kung wala itong pera at kung magulo ang kasal nito sa Pilipinas.
Sinabi ko kay Carlo na kung gusto niyang mag-usap tungkol sa legal na bagay, sa abogado siya makipag-usap, hindi sa akin sa harap ng pinto. Hindi na kami mag-asawa na nag-aayos ng away sa bahay. May proseso na kami. May abogado na ako. At hindi ako makikipag-ayos nang mag-isa sa taong nagsinungaling sa akin ng dalawang taon.
Sinubukan niyang hawakan ang braso ko. “Liza, please. Wala akong matitirhan. Wala akong pera. Bigyan mo ako kahit konti.” Umatras ako. “Carlo, may pamilya ka sa Makati na pwede mong puntahan. May mga kaibigan ka. Pero ang pera na hinihingi mo ay hindi para sa’yo lang. Pera natin iyon at hindi mo ito pwedeng gamitin para ayusin ang gulo na ikaw ang gumawa.”
Umupo siya sa sahig ng hallway at umiyak. Dati, kapag umiiyak siya, niyayakap ko siya. Dati, kapag may problema siya, ako ang sumasalo. Pero ngayon, hindi ko siya niyakap. Hindi dahil wala na akong puso. Kundi dahil alam kong kung yayakapin ko siya ngayon, babalik kami sa dati. Babalik ako sa pagiging babae na nagpapatawad kahit paulit-ulit na niloloko.
“Carlo, umalis ka na,” sabi ko, mahinahon pero buo ang loob ko. “Kung pipilitin mo akong pumasok ka dito, tatawag ako ng guard at ng barangay. Ayokong gawin iyon sa’yo. Pero gagawin ko kung kailangan.” Tumayo siya, mabigat ang mga paa, at bumaba na. Hindi siya lumingon. Doon ko naramdaman na tapos na talaga.
Pagkasara ko ng pinto, napaupo ako sa sofa. Nanginginig pa rin ako. Pero hindi ako umiyak. Huminga ako nang malalim at uminom ng tubig. Tinawagan ko ang abogado ko at sinabi ko ang nangyari. Sinabi niya na tama ang ginawa ko. Huwag daw akong makipag-usap kay Carlo nang walang abogado. Itago ko raw ang lahat ng mensahe ni Angela at ni Carlo.
Kinabukasan, pumunta ako sa abogado. Dala ko ang lahat ng ebidensiya. Ang larawan sa Toronto. Ang scan ng Katibayan ng Pagsasama Bilang Mag-asawa. Ang mga mensahe ni Angela na nagsasabing tapos na sila. Ang mga mensahe ni Carlo na humihingi ng pera. Sinabi ng abogado na malakas ang kaso ko. Hindi dahil gusto niyang siraan si Carlo. Kundi dahil totoo ang nangyari at may patunay ako.
Sinabi rin niya na protektado ang ₱10.5 million dahil nailipat ko ito bago pa man magamit ni Carlo para sa Canada. Protektado ang condo dahil ako ang nag-aasikaso at hindi ako pumirma ng kahit anong pagbebenta. Hindi pwedeng ibenta ni Carlo ang condo nang hindi ako pumayag. Hindi niya pwedeng kunin ang pera nang hindi dumadaan sa legal na proseso.
Lumipas ang mga linggo. Hindi na tumawag si Carlo nang madalas. Paminsan-minsan, nagpapadala siya ng mensahe na nagsisisi raw siya. Hindi ko na sinasagot ang lahat. Sinagot ko lang ang mga mensahe na may kinalaman sa annulment at sa abogado. Hindi na ako nakikipag-away. Hindi na ako nagpapaawa. Gusto ko lang matapos ito nang maayos.
Isang araw, nag-message si Angela ulit. Sinabi niya na hindi na niya hahabulin si Carlo. Sinabi niya na ayaw na niya ng gulo. Hindi ako sumagot nang masama. Sinabi ko lang, “Tapos na kami. Ayusin ninyo ang sa inyo.” Hindi ako nakipagtalo. Hindi ako naghiganti. Gusto ko lang ng tahimik na buhay.
Sinimulan kong ayusin ang condo para sa sarili ko. Tinanggal ko ang mga gamit ni Carlo na naiwan. Inayos ko ang kwarto na dati ay puno ng maleta niya. Naglagay ako ng bagong kurtina. Naglagay ako ng halaman sa bintana. Maliit na bagay pero sa akin, parang bagong simula. Hindi na ito bahay ng mag-asawang naglolokohan. Bahay ko ito ngayon.
Nagluto ako ng mga pagkain na gusto ko. Naglakad ako sa Quezon City tuwing umaga. Nakipagkwentuhan ako sa mga kapitbahay na matagal ko nang hindi nakakausap. Bumalik ako sa trabaho na mas pokus. Hindi ako perpekto. May mga gabi pa rin na naiiyak ako. May mga gabi pa rin na naaalala ko ang dati naming pangako. Pero hindi na ako bumabalik sa dati.
Isang gabi, nakaupo ako sa balkonahe at pinapanood ang paglubog ng araw sa Quezon City. Maingay pa rin ang kalsada. Maraming ilaw. Maraming tao na umuuwi galing sa trabaho. Naisip ko ang sarili ko noon. Ang babaeng nagtiklop ng polo ng asawa niya habang hindi alam na niloloko na siya. Ang babaeng umiyak sa NAIA habang nagkukunwaring ayos lang. Ang babaeng iyon ay ako pa rin. Pero iba na ako ngayon.
Hindi na ako ang babaeng naghihintay sa isang taong hindi na babalik. Hindi na ako ang babaeng magbibigay ng pera para lang mahalin. Hindi na ako ang babaeng maniniwala sa salitang work visa kahit may papel na nagsasabing iba ang totoo. Natuto akong magtanong. Natuto akong magtago ng ebidensiya. Natuto akong protektahan ang sarili ko.
Nang dumating ang sulat mula sa abogado na umuusad na ang annulment, hindi ako tumalon sa tuwa. Ngumiti lang ako. Tahimik na ngiti. Parang sa wakas, may nagsara nang pinto at may nagbukas na bintana. Hindi pa tapos ang lahat ng papel. Pero alam kong patungo na ako sa tamang direksiyon.
Kinabukasan, nag-ayos ako ng sarili ko. Nagsuot ako ng damit na matagal ko nang hindi sinusuot dahil sabi ni Carlo, hindi raw bagay sa akin. Nagpunta ako sa opisina na nakataas ang ulo. Pag-uwi ko, nagluto ako ng paborito kong ulam at kumain ako nang mag-isa na masaya. Hindi ko kailangan ng kasama para maging buo. Buo na ako kahit mag-isa.
At sa unang pagkakataon sa loob ng mahabang panahon, hindi ako natakot sa bukas. Alam kong may mga araw pa na mahirap. Alam kong may mga alaala pa na babalik. Pero alam ko rin na hindi na ako babalik sa bahay na puno ng kasinungalingan. Sa wakas, ako na ang pipili para sa sarili ko, at ang pinili ko ay isang buhay na totoo, payapa, at sa akin talaga.
Salamat sa pagsama sa amin at pagbabasa ng kuwento hanggang dulo 🙏 Iwan sa comments ang iyong opinyon, reaksiyon o suhestiyon. Malaking tulong iyon para mapaganda pa namin ang mga susunod na kuwento. Huwag kalimutang i-follow ang page para hindi mo mapalampas ang mga bagong kuwento araw-araw 📖✨
