Sinampal ako ng anim na beses ng mister ko habang siyam na buwan akong buntis, kaya tumawag ako ng pulis habang natutulog siya

Bahagi 3
Nalaman ko kung sino talaga si Mylene at bakit ako sinampal ni Carlo, kaya nagdesisyon akong hindi na babalik sa condo namin

Pagdating ng umaga, hindi na ako nagulat nang makita ko si Nanay at Tatay sa tabi ng kama ko. Nakaupo si Nanay sa maliit na upuan, hawak ang kamay ko na parang ayaw niyang bitawan. Si Tatay naman, nakatayo sa may bintana, nakatingin sa labas pero halatang hindi mapakali. Amoy lugaw ang buong ward, dahil may dala silang mainit na lugaw at tubig mula sa unang biyahe.

Hindi agad nagsalita si Nanay. Hinaplos niya lang ang buhok ko, tapos tiningnan ang gasa sa mukha ko. Ramdam ko na pinipigilan niya ang pag-iyak, kasi ayaw niyang ako ang mag-alala pa sa kanya. Sabi niya, kumain muna ako kahit kaunti, para may lakas ako. Sabi ni Tatay, sila na ang bahala sa lahat, magpahinga lang ako.

Pumasok ang nurse at sinukat ulit ang presyon ko. Medyo mataas pa rin, pero mas mababa na kaysa kaninang madaling araw. Tiningnan niya ang tahi sa gilid ng bibig ko at sinabi niyang huwag ko munang galawin. Pagkatapos, ikinabit niya ulit ang monitor para sa tibok ng puso ng anak ko. Pinakinggan namin ang mabilis na tibok, at doon lang ako nakahinga nang maluwag.

Sabi ng doktor na bumalik kaninang umaga, kailangan ko pa ring manatili ng dalawang araw. Hindi lang dahil sa tahi, kundi dahil sa presyon ko at sa stress na naranasan ko. Nasa huling bahagi na raw ako ng pagbubuntis, kaya kahit maliit na pagod ay puwedeng makaapekto. Tumango lang ako, kasi alam kong tama siya. Hindi ko gustong madaliin ang pag-uwi kung ang anak ko ang mapapahamak.

Bandang tanghali, dumating ang babaeng pulis na kasama kagabi. May dala siyang papel at naka-uniporme pa rin. Magalang siyang nagpaalam kay Nanay at Tatay, tapos umupo sa tabi ko. Sabi niya, kailangan niyang kunin ang pormal na pahayag ko habang malinaw pa ang lahat. Sabi ko, sige, handa na ako.

Ikinuwento ko ulit mula sa simula. Sinabi ko ang oras, alas dos ng madaling araw. Sinabi ko ang tawag, ang paglabas ni Carlo sa balkonahe, at ang dalawang sinabi niya. Sinabi ko ang tanong niya tungkol sa gamit, at ang anim na sampal. Tatlo bago ang voice message, tatlo pagkatapos. Sinabi ko rin ang tungkol sa bag at sa gym membership card na may pangalang Mylene. Hindi ako nagdagdag, hindi ako nagbawas.

Habang nagsasalita ako, nagsusulat ang pulis. Paminsan-minsan, tumitingin siya sa mukha ko, lalo na sa tahi ko. Nang matapos ako, tinanong niya ako kung sigurado ako sa bilang. Sabi ko, oo, anim. Kanan niyang kamay ang ginamit niya. Naalala ko pa ang pagitan, mga sampung segundo lang.

Pagkatapos, sinabi niya sa akin ang nalaman nila sa presinto. Ang tawag daw noong alas dos ay galing kay Mylene. Ang voice message din daw ay galing kay Mylene. Tugma raw iyon sa sinabi ko, at tugma rin sa oras na nasa call history ni Carlo. Hindi niya sinabi sa akin ang buong detalye ng cellphone ni Carlo, pero sapat na iyon para maintindihan ko na hindi ako nagkakamali.

Nang marinig ko ang pangalan ni Mylene mula sa pulis, hindi ako nagulat. Parang may parte sa akin na alam na iyon na. Ang mas masakit ay ang katotohanan na habang natutulog ako na buntis, may ibang babae na tumatawag sa mister ko ng alas dos ng madaling araw. At pagkatapos ng tawag na iyon, ako ang sinampal.

Tinanong ako ng pulis kung gusto kong ituloy ang kaso. Sabi ko, oo. Sabi niya, hawakan ko raw ang kopya ng medical certificate at ang mga litrato ng sugat ko. Sabi niya, huwag kong buburahin ang recording ko. Sinabi ko sa kanya na nasa cellphone ko pa rin ang recording, at hindi ko ito gagalawin. Tumango siya at sinabi niyang mabuti iyon.

Pagkaalis ng pulis, tahimik ang ward. Nakaupo si Nanay sa tabi ko, hawak pa rin ang kamay ko. Si Tatay, naglakad-lakad sa pasilyo para kumuha ng mainit na tubig. Si Kuya Marco, lumabas para pumunta sa condo at kunin ang ilang damit ko. Sabi niya, picturan niya ang bag bago siya gumalaw ng kahit ano.

Habang wala si Kuya Marco, sunod-sunod na tumawag si Carlo. Una, hindi ko sinagot. Pangalawa, hindi pa rin. Pangatlo, nag-text siya. Sabi niya, “Misis, bawiin mo na. Para sa anak natin.” Binasa ko iyon at hindi ako sumagot. Hindi dahil matigas ang puso ko, kundi dahil alam kong kung sasagot ako agad, mauuwi lang sa pakiusap.

Pagkalipas ng isang oras, tumawag ulit siya. Sa pagkakataong ito, sinagot ni Nanay. Sabi ni Nanay, nagpapahinga ako at hindi ako puwedeng ma-stress. Sabi ni Carlo sa kabilang linya, gusto niya lang daw akong makita. Sabi ni Nanay, kung gusto niya akong makita, sa ospital siya pumunta pero kasama ang pamilya, hindi kami lang. Hindi na sumagot si Carlo at ibinaba niya ang tawag.

Nang bumalik si Kuya Marco galing sa condo, may dala siyang maliit na bag ng mga damit ko. Sabi niya, hindi niya ginalaw ang Chanel bag. Picturan daw niya ito mula sa malayo, at nasa dating puwesto pa rin ito sa ibabaw ng coffee table. Sabi niya, sarado pa rin ang zipper, at hindi niya binuksan. Tumingin siya sa akin at sinabi niyang parang walang gustong mag-ayos ng sala, parang iniwan lang ito nang madalian.

Tinanong ko siya kung may napansin siyang iba. Sabi niya, wala naman siyang nakitang kalat, pero ang condo ay tahimik na tahimik. Parang walang tao. Sabi niya, kinuha lang niya ang jacket ko, ang ID ko, at ilang damit na kailangan ko sa ospital. Hindi siya nagtagal, kasi ayaw niyang ako ang mag-isip nang mag-isa sa ospital.

Kinagabihan, dumating si Carlo sa ospital. Hindi siya pumasok agad. Nakatayo siya sa labas ng ward, hawak ang isang plastic bag na may prutas. Nang makita siya ni Nanay, tumayo si Nanay at hinarang siya. Sabi ni Nanay, kung gusto niyang pumasok, kailangan niyang makipag-usap nang maayos at hindi siya puwedeng sumigaw. Tumango si Carlo at pumasok nang dahan-dahan.

Pagpasok niya, tiningnan niya ang mukha ko. Hindi siya agad nagsalita. Tiningnan niya ang gasa, ang tahi, at ang namamaga kong pisngi. Sabi niya, “Angela, sorry.” Mahina ang boses niya, parang pagod. Hindi ako sumagot agad. Gusto kong marinig kung ano pa ang sasabihin niya, hindi lang sorry.

Umupo siya sa dulo ng kama. Sabi niya, hindi niya raw sinasadya. Napikon lang daw siya. Sabi niya, pagod siya at hindi niya naisip ang ginawa niya. Sabi niya, hindi niya raw ako gustong saktan. Nang marinig ko iyon, parang may humaplos na malamig sa likod ko. Anim na beses, at sasabihin niyang hindi niya sinasadya.

Tinanong ko siya, “Carlo, anim na beses. Tatlo bago ang voice message, tatlo pagkatapos. Paano naging hindi sinasadya iyon?” Hindi siya agad nakasagot. Tumingin siya sa sahig, tapos sa kamay niya. Sabi niya, hindi niya raw maalala ang bilang. Sabi ko, ako ang naaalala, kasi ako ang nasaktan. Bawat sampal, naramdaman ko.

Pagkatapos, tinanong ko siya tungkol kay Mylene. Sabi ko, “Sino si Mylene? Bakit siya tumatawag sa iyo ng alas dos ng madaling araw?” Doon siya natigilan. Sabi niya, kaibigan lang daw sa gym. Sabi niya, nag-iwan daw si Mylene ng bag sa condo. Sabi niya, nagkataon lang na naiwan ito. Tinanong ko siya kung bakit nasa condo si Mylene, at kung bakit ako ang hindi niya sinabihan.

Sabi niya, dumaan lang daw si Mylene noong hapon para magsauli ng isang gamit. Sabi niya, hindi niya raw naisip na magiging malaking bagay ito. Sabi niya, hindi ko raw dapat ginalaw ang bag. Doon ako napatingin sa kanya nang diretso. Sabi ko, “Hindi ko ginalaw ang bag para magnakaw. Tiningnan ko lang kung kanino iyon, kasi hindi ko iyon bag at nasa bahay natin iyon.”

Sinabi ko rin sa kanya ang narinig ko sa voice message. Sabi ko, “Narinig ko ang sinabi niya. Sabi niya, walang alam sa pakikisama ang misis mo. Pagkatapos mong marinig iyon, sinampal mo ako ulit ng tatlong beses.” Namula ang mukha ni Carlo. Sabi niya, hindi niya raw narinig nang maayos ang message. Sabi niya, hindi niya raw naintindihan. Pero alam kong narinig niya, kasi naka-loudspeaker iyon at ako mismo ang nakarinig.

Doon nagbago ang tono niya. Sabi niya, kung hindi ko raw sana tinawagan ang pulis, hindi sana lumaki ang gulo. Sabi niya, napahiya raw siya sa presinto. Sabi niya, ako raw ang nagpalaki. Doon ko naramdaman ang pinakamalalim na sakit. Hindi ang sampal, kundi ang pagbaliktad niya. Ako ang nasaktan, ako ang nasa ospital, pero ako pa ang may kasalanan dahil humingi ako ng tulong.

Sinabi ni Tatay mula sa gilid, “Carlo, anak, hindi ito tungkol sa pulis. Tungkol ito sa ginawa mo.” Hindi sumagot si Carlo. Tumayo siya at naglakad papunta sa bintana. Sabi niya, gusto niya lang daw ayusin ang pamilya namin. Sabi niya, para sa anak namin. Sabi ko, “Kung para sa anak natin, bakit mo ako sinampal habang buntis ako?” Hindi siya nakasagot.

Nang gabing iyon, pagkatapos umalis ni Carlo, hindi ako agad nakatulog. Nakaupo si Nanay sa tabi ko, at hinaplos niya ang likod ng kamay ko. Sabi niya, alam niyang mahal ko si Carlo, pero hindi raw pagmamahal ang manampal. Sabi niya, hindi raw niya ako pinalaki para tiisin ang ganito. Sabi niya, kung magpapatawad ako, dapat may pagbabago, hindi lang salita.

Sabi ko kay Nanay, hindi ko pa alam ang buong desisyon ko. Alam ko lang na pagod na pagod na ako. Pagod akong laging ako ang umuunawa. Pagod akong laging ako ang nagpapaliwanag sa sarili ko. Habang buntis ako, dapat ako ang inaalagaan, hindi ako ang sinasaktan. Doon ako umiyak, pero tahimik lang. Hindi malakas, hindi magulo. Parang matagal ko nang pinipigilan at ngayon lang lumabas.

Kinabukasan, bumalik ang doktor at sinabi niyang medyo bumaba na ang presyon ko. Sabi niya, kailangan ko pa ring magpahinga, pero puwede na akong mag-isip tungkol sa paglabas. Sabi niya, kapag lumabas ako, dapat may kasama ako sa bahay, hindi ako puwedeng mag-isa. Tumango si Nanay at sinabi niyang sila ang magbabantay sa akin.

Doon ako nagdesisyon ng isang maliit pero mahalagang bagay. Sabi ko kay Nanay at kay Kuya Marco, pagkalabas ko ng ospital, hindi muna ako babalik sa condo. Sasama muna ako sa kanila, sa bahay nina Nanay sa Bulacan, para makapagpahinga ako nang maayos. Hindi ito pagtakas, sabi ko. Ito ay pagprotekta sa sarili ko at sa anak ko habang hindi pa malinaw ang lahat.

Sabi ko rin, itatago ni Nanay ang kopya ng medical certificate, ang mga litrato, at ang recording ko. Hindi ko ito buburahin, at hindi ko ito ibibigay kay Carlo hangga’t hindi natatapos ang proseso. Sabi ko, ang ₱80,000 na ipon namin para sa panganganak ko ay mananatili kay Nanay. Hindi ko ito dadalhin sa condo, at hindi ko ito gagalawin para sa kahit anong bagay na hindi para sa anak ko.

Nang sabihin ko iyon, parang gumaan ang dibdib ko. Hindi pa tapos ang kuwento, at hindi pa ako buo. Pero sa unang pagkakataon mula noong gabing iyon, naramdaman kong may hawak ako sa sarili kong desisyon. Hindi ako nagmamadali, hindi ako nagagalit nang walang direksyon. Gusto ko lang na ligtas ako, ligtas ang anak ko, at malinaw ang katotohanan.

Bago matulog, hinaplos ko ang tiyan ko. Sumipa ulit ang anak ko, mahina pero ramdam na ramdam ko. Sabi ko sa kanya, “Konti na lang, anak. Magpapahinga muna si Mama. Hindi ka na namin hahayaang masaktan.” At sa gabing iyon, kahit may tahi pa sa bibig ko at may pasa pa sa mukha ko, nakatulog ako nang mas mahimbing kaysa noong nakaraang gabi.

Salamat sa pagbabasa hanggang dito 🙏 Nasa comments section na ng page ang susunod na bahagi. I-click ang “View all comments” para mabasa ang Bahagi 4 👇📖

Bahagi 4
Hinarap ko si Carlo at si Mylene sa harap ng pamilya ko at pinili kong protektahan ang anak ko at ang kinabukasan namin

Pagkalabas ko ng ospital, sumama ako kina Nanay at Tatay papuntang Bulacan. Hindi malaki ang bahay nila, pero malinis at tahimik. May maliit na kuwarto para sa akin, may bintana na nakaharap sa bakuran. Doon ako nagpahinga, at doon ako natulog nang hindi nagigising sa bawat kaluskos. Si Nanay ang nagluluto, si Tatay ang nag-aasikaso ng mga gamit ko, at si Kuya Marco ang pabalik-balik sa Quezon City para kumuha ng mga kailangan ko.

Sa unang dalawang araw, halos hindi ako lumalabas ng kuwarto. Gusto ko lang humiga, uminom ng tubig, at makinig sa tibok ng puso ng anak ko. Medyo masakit pa rin ang tahi sa gilid ng bibig ko, pero mas maayos na kaysa noong una. Ang pasa sa pisngi ko, unti-unting naglalaho, pero ang alaala ng anim na sampal, nandoon pa rin. Hindi ko ito pinipilit kalimutan. Gusto ko lang na hindi na ito maulit.

Ang ₱80,000 na ipon namin para sa panganganak ko ay nasa isang sobre na hawak ni Nanay. Hindi ko ito dinala sa condo, at hindi ko ito hinayaan sa kahit kanino. Sabi ko kay Nanay, iyan ay para sa anak ko, para sa ospital, para sa mga gamit ng sanggol. Sabi ni Nanay, hindi niya ito gagalawin, at kung kailangan ko, siya mismo ang magbibigay. Doon ako nakampante, kasi alam kong may isang bagay na hindi magugulo ni Carlo.

Habang nagpapahinga ako, patuloy pa rin ang pagtawag ni Carlo. Sa una, araw-araw. Sabi niya, gusto niya akong makita. Sabi niya, gusto niyang magpaliwanag. Sabi niya, namimiss niya ako. Hindi ko sinasagot ang lahat, pero paminsan-minsan, sumasagot si Nanay. Sabi ni Nanay, kung gusto niyang makipag-usap, kailangan niyang pumunta nang maayos, kasama ang pamilya, hindi sa pamamagitan ng sigaw o pakiusap sa cellphone.

Isang hapon, tumawag si Carlo at sinabi niyang gusto niyang kunin ang bag ni Mylene. Sabi niya, nagpapasabi raw si Mylene na kailangan na niya ang bag niya. Sabi ko kay Nanay, sabihin niya kay Carlo na hindi ko ginalaw ang bag, at nasa condo pa rin ito. Sabi ko, kung gusto nilang kunin, kailangan nilang dumaan sa maayos na paraan, hindi sa pamamagitan ng pagpasok sa condo nang walang paalam sa akin.

Kinabukasan, dumating si Carlo sa Bulacan. Hindi siya mag-isa. Kasama niya si Mylene. Pagkakita ko sa kanila mula sa bintana, parang huminto ang oras. Si Mylene, payat, nakaayos, at halatang kinakabahan. Si Carlo, nakasuot ng polo, pero hindi siya mukhang kalmado. Sabi ni Kuya Marco, papasukin daw sila sa sala, pero hindi sila puwedeng pumasok sa kuwarto ko hangga’t hindi ako handa.

Lumabas ako ng kuwarto na kasama si Nanay. Umupo ako sa sofa, at si Nanay ay umupo sa tabi ko. Si Tatay ay nakatayo sa gilid, at si Kuya Marco ay nakatayo malapit sa pinto. Hindi ito away sa kalye. Ito ay pag-uusap na may pamilya, at gusto kong marinig ng lahat ang totoo.

Unang nagsalita si Carlo. Sabi niya, “Angela, nandito kami para ayusin ito.” Sabi niya, gusto raw ni Mylene na magpaliwanag. Tumingin ako kay Mylene. Sabi ko, “Sige, magsalita ka.” Hindi siya agad nakasagot. Tumingin siya kay Carlo, tapos sa akin. Sabi niya, “Pasensya na, hindi ko sinasadya na magdulot ng gulo.”

Tinanong ko siya nang diretso, “Ikaw ba ang tumawag kay Carlo ng alas dos ng madaling araw?” Tumango siya, mahina. Tinanong ko ulit, “Ikaw ba ang nagpadala ng voice message na nagsasabing walang alam sa pakikisama ang misis niya?” Doon siya napayuko. Sabi niya, “Oo, ako iyon. Nagalit lang ako kasi hindi niya sinasagot ang tawag ko.”

Doon ako tumingin kay Carlo. Sabi ko, “Narinig mo iyon, Carlo. Narinig mo ang sinabi niya, at pagkatapos, sinampal mo ako ng tatlong beses pa.” Hindi nakasagot si Carlo. Tumingin siya kay Mylene, tapos sa akin. Sabi niya, “Hindi ko naisip. Nagpadala ako sa inis.” Sabi ko, “Anim na beses, Carlo. Hindi iyon inis lang. Iyon ay desisyon mong saktan ako habang buntis ako.”

Sumingit si Mylene at sinabi niyang hindi niya raw alam na buntis ako. Sabi niya, hindi raw sinabi ni Carlo na buntis ako. Doon ako mas nasaktan, pero mas naging malinaw sa akin. Sabi ko, “Kung hindi mo alam, bakit mo sinabi ang tungkol sa misis niya? Alam mong may misis siya.” Hindi siya nakasagot. Tumingin siya sa sahig, at doon ko nakita na hindi na niya kayang ipagtanggol ang sarili niya.

Tinanong ko si Carlo, “Bakit nasa condo natin ang bag niya? Bakit siya nasa bahay natin noong hapon na iyon?” Sabi ni Carlo, dumaan lang daw si Mylene para kunin ang isang gamit. Sabi ko, “Anong gamit? At bakit hindi mo sinabi sa akin?” Hindi siya makasagot nang diretso. Sabi niya, natakot daw siyang magalit ako. Sabi ko, “Natakot kang magalit ako, kaya hinayaan mong may ibang babae sa bahay natin habang nagpapahinga ako?”

Doon nagsimulang tumaas ang boses ni Carlo. Sabi niya, “Hindi naman iyon malaking bagay! Ikaw ang nagpapalaki!” Doon tumayo si Tatay. Hindi sumigaw si Tatay, pero matigas ang boses niya. Sabi niya, “Carlo, anim na sampal sa buntis na misis mo ang malaking bagay. Huwag mong sabihin na kami ang nagpapalaki.” Natahimik si Carlo. Tumingin siya sa akin, at nakita ko ang dating tingin niya, iyong tingin na nagsasabing ako ang may kasalanan.

Pero sa pagkakataong ito, hindi ako umatras. Sabi ko, “Carlo, hindi ako humingi ng tulong sa pulis para ipahiya ka. Humingi ako ng tulong kasi nasaktan ako at natakot ako para sa anak natin.” Sabi ko, “Kung mahal mo kami, bakit mo ako sinaktan?” Doon siya napaiyak, pero hindi ko hinayaan na ang iyak niya ang magdesisyon para sa akin.

Sinabi ko sa harap ng lahat ang desisyon ko. Sabi ko, hindi ko babawiin ang kaso. Kailangan niyang harapin ang ginawa niya sa presinto at sa barangay. Kailangan niyang lumayo muna sa akin at sa anak ko hangga’t hindi natatapos ang proseso. Hindi siya puwedeng pumasok sa condo nang walang paalam sa akin at sa pamilya ko. At ang bag ni Mylene, ibabalik ko sa pamamagitan ni Kuya Marco, hindi sa pamamagitan ng pagpasok nila sa bahay ko.

Sabi ko rin, ang ₱80,000 na ipon para sa panganganak ko ay mananatili kay Nanay. Hindi ito gagamitin para ayusin ang gulo niya, at hindi ito gagalawin para sa kahit ano na hindi para sa anak ko. Sabi ko, kung gusto niyang patunayan na nagbago siya, kailangan niyang gawin ito sa gawa, hindi sa salita. Kailangan niyang umattend ng counseling, kailangan niyang makipagtulungan sa pulis, at kailangan niyang respetuhin ang desisyon ko.

Nang marinig iyon ni Carlo, una siyang nagalit, tapos natahimik. Sabi niya, “Paano na ang pamilya natin?” Sabi ko, “Ang pamilya natin ay ako at ang anak natin. At poprotektahan ko kami.” Sabi ni Mylene, “Gusto ko lang makuha ang bag ko.” Sabi ni Kuya Marco, “Kukunin ko ang bag sa condo at ibibigay ko sa iyo sa presinto, para maayos.” Hindi na sila nakatanggi, kasi alam nilang tama iyon.

Pagkaalis nila, nakaupo ako sa sofa at huminga nang malalim. Si Nanay, hinawakan ang kamay ko. Sabi niya, “Proud ako sa iyo, anak. Hindi ka sumigaw, pero malinaw ka.” Sabi ni Tatay, “Tama ang ginawa mo. Hindi mo siya sinaktan, pero hindi mo rin hinayaan na saktan ka ulit.” Si Kuya Marco, nagsabi, “Nandito lang kami. Hindi ka mag-isa.” Doon ako umiyak, pero hindi dahil sa takot. Dahil sa ginhawa na sa wakas, nagsalita ako at pinakinggan ako.

Lumipas ang ilang araw. Hindi na tumawag si Carlo nang sunod-sunod. Sa halip, nagpadala siya ng mensahe kay Kuya Marco na makikipagtulungan daw siya sa proseso. Sabi niya, pupunta siya sa presinto kapag ipinatawag siya, at hindi na siya pupunta sa bahay nina Nanay nang walang paalam. Hindi ko siya agad pinatawad, pero naramdaman kong sa unang pagkakataon, naiintindihan niya na hindi ito mawawala sa isang sorry lang.

Isang gabi, habang nakahiga ako, naramdaman ko ang kakaibang sakit sa tiyan ko. Hindi ito tulad ng dati. Tinawag ko si Nanay, at agad kaming pumunta sa ospital sa Bulacan. Sabi ng doktor, manganganak na raw ako. Kinabahan ako, pero hindi ako natakot tulad noong gabing sinampal ako. Sa pagkakataong ito, kasama ko si Nanay, si Tatay, at si Kuya Marco. Hawak ni Nanay ang kamay ko habang naghihintay kami.

Pagkalipas ng ilang oras, isinilang ko ang anak ko. Malusog siya, at malakas ang iyak niya. Nang ilagay siya sa dibdib ko, parang nawala ang lahat ng sakit sa mukha ko. Tiningnan ko ang maliit niyang mukha, ang mga kamay niya, at ang mga mata niya. Sabi ko sa kanya, “Anak, nandito na si Mama. Hindi ka na namin hahayaang masaktan.” Umiyak si Nanay sa tuwa, at si Tatay ay napangiti habang pinupunasan ang mga mata niya.

Kinabukasan, dumating si Carlo sa ospital. Hindi siya pumasok agad. Nagpaalam siya kay Kuya Marco, at hinintay niya ang pagpayag ko. Sabi ko, puwede siyang pumasok, pero kasama si Nanay. Pumasok siya, tiningnan ang anak namin, at hindi siya nagsalita agad. Tumingin siya sa akin at sinabi, “Angela, salamat kasi ligtas kayo. Alam kong marami akong kailangang ayusin.” Hindi ako sumagot ng “ayos na.” Sabi ko, “Carlo, ang anak natin ang unahin natin. Hindi ko hinihiling na maging perpekto ka, pero hinihiling ko na huwag mo na kaming saktan.”

Tumango siya at sinabi niyang tatanggapin niya ang lahat ng proseso. Sabi niya, hindi siya lalapit nang walang paalam, at hindi niya pipilitin ang kahit ano. Sabi niya, gusto niyang maging ama na mapagkakatiwalaan. Hindi ko siya agad niyakap, pero hinayaan ko siyang hawakan ang kamay ng anak namin. Sa sandaling iyon, nakita ko ang isang taong sa wakas ay naiintindihan ang bigat ng ginawa niya.

Pagkalabas namin ng ospital, bumalik kami sa bahay nina Nanay. Doon kami nagpahinga ng anak ko. Si Nanay ang tumulong sa akin sa gabi, si Tatay ang nag-aasikaso ng mga gamit, at si Kuya Marco ang nagbabantay sa pinto para hindi ako ma-stress. Ang condo sa Quezon City ay nanatiling sarado, at ang mga gamit ko ay unti-unti naming kinuha sa tulong ni Kuya Marco. Hindi ako nagmamadali bumalik. Gusto kong siguraduhin na kapag bumalik ako, ligtas na ako.

Isang umaga, habang pinapainom ko ng gatas ang anak ko, tiningnan ko ang mukha niya at naalala ko ang gabing iyon sa condo. Naalala ko ang anim na sampal, ang voice message, at ang pagtulog ni Carlo na parang walang nangyari. Pero naalala ko rin ang pagtawag ko sa pulis, ang paghawak ko sa tiyan ko, at ang pagdesisyon kong protektahan ang sarili ko. Doon ko naintindihan na ang tapang ay hindi laging malakas na sigaw. Minsan, ito ay tahimik na pagtayo at pagsasabi ng “tama na.”

Ngayon, hindi pa perpekto ang lahat. May mga papel pa rin na kailangang asikasuhin, may mga usapan pa rin na kailangang tapusin, at may mga sugat pa rin na kailangang maghilom. Pero mayroon na akong pamilya na nasa tabi ko, mayroon akong anak na malusog, at mayroon akong sarili na mas malinaw at mas matatag. Hindi na ako iyong babae na tahimik na nagtitiis sa tabi ng kama habang natutulog ang nanakit sa kanya.

At habang pinagmamasdan ko ang anak ko na mahimbing na natutulog sa tabi ko, alam kong ang kinabukasan namin ay hindi na nakasulat sa takot, kundi sa pagmamahal na may respeto at proteksyon.

Salamat sa pagsama sa amin at pagbabasa ng kuwento hanggang dulo 🙏 Iwan sa comments ang iyong opinyon, reaksiyon o suhestiyon. Malaking tulong iyon para mapaganda pa namin ang mga susunod na kuwento. Huwag kalimutang i-follow ang page para hindi mo mapalampas ang mga bagong kuwento araw-araw 📖✨