Sinampal Ko ang Lalaking Minahal Ko Mula Pagkabata Matapos Niyang Amining Hindi Niya Ako Mahal, Pero May Mas Masakit Pa Pala Siyang Sasabihin

Bahagi 1

Mula sa labas ng private room, malinaw kong narinig ang lahat ng sinabi ni Benedict Reyes. Hindi ko na napigilan ang sarili ko. Binuksan ko ang pinto, lumapit sa kanya, at sinampal siya nang buong lakas. Namula ang palad ko sa sakit, pero hindi man lang siya umiwas. Sumandal lang siya sa sofa, hinaplos ang pisnging natamaan, at bahagyang ngumiti.

“Narinig mo na pala ang lahat, Mika. Mabuti naman. Hindi ko na kailangang magpaliwanag.”

Tinitigan ko ang lalaking kasama kong lumaki mula pagkabata. Nanginginig ang buong katawan ko, pero pinilit kong panatilihing matatag ang boses ko. Siya ang lalaking pinagkatiwalaan ko nang maraming taon. Siya rin ang taong akala kong makakasama ko habambuhay.

“Sinubukan ko naman, Mika,” sabi niya. “Pero pagkatapos ng lahat, mas bagay talaga tayong maging magkapatid na lang.”

Napatawa ako nang mapait. “Magkapatid? Ganyan ba ang ginagawa ng isang kuya? Nilalagyan ng pampahilo ang inumin ng babae, niloloko siyang sumama sa kama, tapos sasabihing kapatid lang ang tingin sa kanya?”

Hindi nagbago ang ekspresyon niya. Para bang wala siyang narinig na masama sa sarili niyang ginawa. “Paano natin malalaman na hindi tayo bagay kung hindi natin susubukan kahit minsan?”

Napapikit ako. Napakarami kong gustong sabihin, pero parang may nakabara sa lalamunan ko. Ang sakit palang marinig na ganoon lang ang halaga ng mga taon mong ibinigay sa isang tao.

“Huwag kang mag-alala,” dagdag niya. “Kahit hindi tayo magkatuluyan, nandito pa rin ako bilang kuya mo. Walang sinumang makakaapi sa iyo habang nandito ako.”

“Hindi ko kailangan.”

Mahigpit kong ikinuyom ang mga kamay ko bago dahan-dahang binitiwan. Pinilit kong ngumiti kahit halos hindi ko na mapigilan ang luha.

“Ibigay mo na lang ang pag-aalaga mong iyan kay Lara Lim. Ayokong magkaroon ng maling akala ang bago mong kapatid.”

Pagkasabi niyon, tumalikod ako at lumabas. Hindi ako lumingon kahit naramdaman kong bumigat ang bawat hakbang ko. Ayokong makita niya akong umiiyak. Iyon na lang ang natitirang dignidad na kaya kong ipaglaban sa harap niya.

Pagdating sa bahay, dumiretso ako sa banyo at nagbabad sa bathtub nang mahigit dalawang oras. Namula na ang balat ko sa init ng tubig, pero hindi pa rin mawala ang lamig na nararamdaman ko sa dibdib.

Nang pumasok ako sa dressing room, nakita ko ang napakaraming damit, bag, at alahas na ibinigay ni Benedict sa akin. Halos kalahati ng kuwarto ay puno ng mga regalo niya. Kinuha ko ang cellphone ko at tinawagan ang isang tindahang bumibili ng secondhand luxury items.

Magkakilala na kami ni Benedict mula pagkabata. Tuwing birthday, Pasko, at mahahalagang okasyon, lagi siyang may mamahaling regalo para sa akin. Minsan, sinabi pa ng kanyang ina na gusto niya akong maging manugang.

Dahil doon, naniwala akong may espesyal na namamagitan sa aming dalawa. Hindi lang basta pagkakaibigan. Hindi lang simpleng pagkakakilala ng dalawang pamilyang matagal nang malapit.

Akala ko hinihintay lang niya ang tamang panahon para sabihin na mahal niya ako.

Pero ngayon, malinaw na sa akin ang lahat. Ako lang pala ang nagbigay ng kahulugan sa bawat regalo at bawat pangakong binitiwan niya.

Mula sa mamahaling alahas na nagkakahalaga ng milyun-milyong piso hanggang sa personal na regalong ibinigay niya noong nakaraang Valentine’s Day, ipinabalot ko ang lahat ng maaaring ibenta. Ang mga hindi na mabibili ng tindahan, itinapon ko nang walang pag-aalinlangan.

Habang unti-unting nawawala ang mga gamit sa dressing room, nakaramdam ako ng kakaibang gaan. Ang mga bagay na dati kong iniingatan na parang kayamanan ay wala nang saysay sa akin.

Pagkatapos maglinis, nag-book ako ng flight para sa isang business trip nang gabing iyon.

Habang nag-iimpake, nakita ko ang bagong post ni Lara sa social media. Larawan iyon ng dalawang kamay na magkahawak. Pareho silang may suot na simpleng singsing na pamilyar na pamilyar sa akin.

Ako mismo ang tumulong kay Benedict na pumili ng mga singsing na iyon.

Noong araw na bumili kami, halos hindi ako makatulog sa tuwa. Akala ko naghahanda siyang mag-propose sa akin. Hindi ko alam na para pala sa ibang babae ang mga singsing na iyon.

Sunod-sunod na lumabas ang mga mensahe sa aming group chat. Binabati ng lahat sina Benedict at Lara. May ilan pang tumatawag kay Lara na future sister-in-law.

Isa-isa kong binasa ang mga mensahe. Masakit, dahil sa loob ng maraming taon, pinangarap kong ako ang babaeng ipakikilala niyang mapapangasawa.

Maya-maya, may bagong mensahe si Lara.

“@Mika Villanueva, Ate Mika! Free ka ba tonight? Sama ka naman sa amin!”

Biglang tumahimik ang group chat.

Pagkaraan ng ilang sandali, sumagot si Benedict.

“Kung talagang masaya ka para sa amin, pumunta ka. Pero kung sisirain mo lang ang gabi ni Lara, mas mabuting huwag ka nang magpakita.”

Agad namang sumagot si Lara. “Benedict, huwag mong pagsalitaan nang ganyan si Ate Mika. Hindi naman siya ganoong klaseng tao.”

“Baby, masyado ka lang mabait,” sagot ni Benedict. “Hindi lahat ng tao kasing-unawa mo. Alam kong makitid ang isip ni Mika kapag ganitong usapan.”

Tinitigan ko ang screen. Mainit ang paligid ng mga mata ko, pero sa halip na sumagot, tahimik akong lumabas sa group chat.

Pagkatapos, isa-isa kong binlock ang lahat ng paraan para makontak ako nina Benedict at Lara.

Isa akong wedding planner na may magandang reputasyon sa industriya. Ang business trip ko ay para sa isang marangyang kasal sa Cebu, na inayos ko para sa dati kong kaklase noong kolehiyo. Galing siya sa isang napakayamang pamilya at ikakasal sa isang negosyanteng may malawak ding koneksyon.

Personal kaming sinalubong ng bride at groom sa airport. Sa sumunod na dalawang linggo, halos wala akong pahinga. Araw-araw akong abala sa venue, suppliers, programa, at lahat ng maliliit na detalye ng kasal.

Tuwing gabi, pagdating ko sa hotel, halos hindi ko na kayang buksan ang cellphone ko. Diretso na akong natutulog.

Dumating ang araw ng kasal.

Nagtipon ang mga kilalang negosyante at mayayamang pamilya mula sa iba’t ibang bahagi ng bansa. Ako ang nangangasiwa sa buong programa, kaya halos hindi ako mapakali sa kakalakad.

Habang nagmamadali akong tumawid sa gilid ng ballroom, hindi ko sinasadyang naapakan ang sapatos ng isang lalaki. Nawalan ako ng balanse at muntik nang matumba.

Buti na lang, mabilis niya akong nasalo.

“Sorry po! Nasaktan ba kayo?” agad kong tanong.

Isang malalim at kalmadong boses ang sumagot. “Sa tingin ko, dapat nagpapasalamat ka muna dahil nasalo kita.”

Napatingala ako.

Nasa harapan ko ang isang matangkad at guwapong lalaki. Mukha siyang mas matanda nang kaunti sa akin, maayos ang tindig, at may mga matang napakalalim kung tumingin.

Hindi ko maipaliwanag kung bakit parang pamilyar ang mukha niya.

“Ate Mika! Papasok na ang bride!” tawag ng assistant ko mula sa kabilang dulo.

“Coming!”

Mabilis akong nagpasalamat sa lalaki bago tumakbo pabalik sa trabaho.

Pagkatapos ng kasal, halos isang buong araw at isang gabi akong natulog bago tuluyang nakabawi ng lakas. Kinagabihan, kumatok sa hotel room ko ang kaibigan kong bagong kasal.

May dinner gathering daw kasama ang mga kaibigan ng kanyang asawa. Pumayag ako at nag-ayos bago kami umalis.

Habang nasa biyahe, bigla siyang nagtanong.

“Mika, kilala mo ba si Gabriel Tan?”

Umiling ako.

Nanlaki ang mga mata niya. “Seryoso? Hindi mo kilala ang tagapagmana ng isa sa pinakamayayamang pamilya sa Cebu?”

“Hindi talaga,” sagot ko.

“Ang weird naman. Sinabi niya kasing kilala ka niya.”

Napakunot ang noo ko.

Ikinuwento ng kaibigan ko na matagal na nanirahan si Gabriel sa ibang bansa. Kamakailan lang siya bumalik sa Pilipinas para tumulong sa pamamahala ng negosyo ng kanilang pamilya.

Kaibigan din siya ng kanyang asawa mula pagkabata.

“Paano niya ako nakilala?” tanong ko.

“Hindi ko rin alam. Basta sinabi niyang kilala ka niya.”

Pagdating namin sa gathering, ipinakilala niya kami sa isa’t isa.

Doon ko napagtantong si Gabriel Tan pala ang lalaking hindi ko sinasadyang naapakan sa kasal.

“Hello, Mr. Tan! Matagal ko nang naririnig ang pangalan ninyo,” sabi ko nang nakangiti.

Tinitigan niya ako. “Hindi mo nga alam kung sino ako. Kailan mo naman narinig ang pangalan ko?”

Napahinto ako.

Ang bilis niyang mabuking ang simpleng pambobola ko.

Bahagya kong itinaas ang baso ko bago humanap ng dahilan para lumipat sa kabilang bahagi ng kuwarto.

Pero sa buong gabi, paulit-ulit kong nararamdamang may nakatingin sa akin.

Nang matapos ang pakikipag-usap ko sa ibang bisita, lumapit ang kaibigan ko at bumulong.

“Mika, parang may gusto sa iyo si Gabriel.”

“Tumigil ka nga.”

“Hindi ako nagbibiro. Kanina ka pa niya tinitingnan.”

Kunwari ay nagkataon lang na napatingin ako sa kanya. Ngunit sa mismong sandaling iyon, nakatingin din pala siya sa akin.

Nagtagpo ang aming mga mata.

Hindi ko alam kung bakit biglang bumilis ang tibok ng puso ko. Para matakpan ang pagkailang, itinaas ko ang baso ko bilang pagbati.

Pero hindi niya ginaya ang ginawa ko.

Basta na lang siyang tumingin sa ibang direksyon.

Napailing ako. Ang lalaking ito, guwapo nga, pero parang walang alam sa pakikisama.

Nang gabing iyon, naparami ang inom ko. Pagsapit ng uwian, halos hindi na ako makatayo nang maayos.

Papalabas na si Gabriel nang tawagin siya ng kaibigan ko.

“Gabriel, puwede bang isabay mo si Mika sa hotel? Kulang ang mga sasakyan namin.”

“Okay lang ako,” mahina kong protesta.

Pero hindi nakinig ang kaibigan ko.

“Please, Gabriel. Ayokong ipasama siya sa kung sino lang. Hindi ko siya kayang iwan sa ganitong kalagayan.”

Saglit akong tinitigan ni Gabriel bago tumango.

“Alalayan mo siyang makasakay.”

Hindi naging maayos ang biyahe.

Sa bawat pag-alog ng sasakyan, lalo akong nahihilo. Ramdam kong umaakyat na sa lalamunan ko ang lahat ng nainom ko.

“Stop the car!”

Agad na tumabi ang driver.

Sinubukan kong buksan ang pinto, pero sa sobrang hilo ay muntik akong sumubsob. Hinawakan ako ni Gabriel para hindi mahulog.

At sa kasamaang-palad, hindi ko na napigilan ang sarili ko.

Nasuka ako sa kanyang mamahaling damit.

Nanigas ako sa hiya.

Kumunot ang noo niya habang nakatingin sa akin, pero wala siyang sinabi. Pagkaraan ng ilang segundo, inutusan lang niya ang driver na ipagpatuloy ang biyahe.

Nang medyo gumaan ang pakiramdam ko, palihim akong sumulyap sa kanya.

Nakasandal siya sa upuan at nakapikit.

Sa liwanag ng mga poste sa labas, nakita ko nang mas malinaw ang kanyang mukha. Matangos ang ilong, makapal ang pilikmata, at maayos ang hugis ng panga.

Mas lalo akong nagtaka.

Bakit pakiramdam ko ay nakita ko na siya noon?

“Mr. Tan,” mahina kong sabi. “Pasensya na talaga. Puwede ninyo na lang akong ibaba rito. Bayaran ko ang dry cleaning at paglilinis ng sasakyan.”

Dahan-dahan niyang iminulat ang mga mata.

“Dinungisan mo na ako, tapos iiwan mo na lang akong ganito?”

Hindi ako agad nakasagot.

Pagdating sa hotel, nagulat ako nang sabihin niyang kailangan niyang maglinis at magpalit ng damit.

Nakatayo kami sa labas ng kuwarto ko habang hawak ko ang keycard.

Sandali akong nag-alinlangan.

Napansin niya iyon at tumigil. “Kung hindi ka komportable, maaari akong humingi ng tulong sa hotel staff.”

Napatitig ako sa damit niyang halos hindi na kayang isuot nang maayos.

“Ako naman ang may kasalanan,” sabi ko. “Pumasok ka muna. Tatawag ako para humingi ng malinis na damit.”

Pagkabukas ng pinto, dumiretso siya sa banyo habang ako naman ay naghanap ng maaaring ipagamit sa kanya.

Maya-maya, narinig ko ang boses niya.

“Mika, walang malinis na tuwalya rito?”

Napatingin ako sa sofa. Naroon ang dalawang tuwalyang nagamit ko na bago umalis.

“Kukuha ako sa housekeeping,” sagot ko.

Nagpalit muna ako ng komportableng mahabang damit bago tumawag sa hotel staff. Nang dumating ang bagong tuwalya, dinala ko iyon sa pinto ng banyo.

“Gabriel, iiwan ko rito ang tuwalya, ha.”

Biglang bumukas ang pinto.

Nagulat ako nang makita siyang nakatayo sa kabilang panig. Basa ang kanyang buhok at may nakabalot nang tuwalya sa katawan.

“Salamat,” sabi niya habang inaabot ang malinis na tuwalya.

Ngunit nang magkatinginan kami, bigla siyang tumahimik.

“Mika,” mahina niyang tawag.

“Ano?”

“Hindi mo talaga ako naaalala?”

Napakunot ang noo ko.

Bago pa ako makapagtanong, bahagya siyang lumapit.

Napaatras ako nang isang hakbang.

Napansin niya iyon at agad na huminto.

“Pasensya na,” sabi niya. “Ayokong takutin ka.”

Hindi ko alam kung ano ang isasagot. Sa kabila ng pagkailang, may kakaibang pamilyaridad sa paraan ng pagtingin niya sa akin.

“Gabriel, ano ba talaga ang gusto mong sabihin?”

Sandali siyang tumingin sa akin bago ngumiti nang bahagya.

“Matagal na kitang gustong makitang muli.”

Parang may kumurot sa dibdib ko.

“Magkakilala ba tayo noon?”

Hindi pa siya nakakasagot nang biglang tumunog ang cellphone kong naiwan sa kama.

Paulit-ulit itong nag-ring.

Lumapit ako para kunin iyon, ngunit dahil sa hilo at pagmamadali, hindi ko sinasadyang nasagot ang tawag at na-on ang speaker.

“Mika Villanueva! Ang kapal ng mukha mong i-block ang number ko!”

Nanigas ako nang marinig ang boses.

Si Benedict.

“Ano’ng ginagawa mo? Bakit hindi kita makontak?” galit niyang tanong.

Hindi ako agad nakasagot.

Napatingin si Gabriel sa cellphone, saka sa akin. Nang makita niyang nanginginig ang kamay ko, marahan siyang lumapit at hinawakan ang isa kong kamay.

“Mika, nandiyan ka ba?” sigaw ni Benedict. “May kasama kang lalaki? Nagagawa mo akong lokohin sa likod ko?”

Doon ako napatingin kay Gabriel.

Tahimik niyang iniabot ang kamay, na para bang humihingi ng pahintulot na siya ang sumagot.

Pagkatapos kong tumango, kinuha niya ang cellphone.

“Benedict Reyes,” malamig niyang sabi. “Matanda ka na, pero hindi mo pa rin kayang tanggapin kapag ayaw nang makipag-usap sa iyo ng isang babae?”

Saglit na tumahimik ang kabilang linya.

Pagkatapos, mariing nagpatuloy si Gabriel.

“Kung kailangan mo ng mag-aalaga sa iyo, umuwi ka sa nanay mo. Huwag mong guluhin ang girlfriend ko. Wala na siyang oras para sa iyo.”

 

Bahagi 2

“Girlfriend mo?” Halos mapasigaw si Benedict sa kabilang linya. “Sino ka? Ibalik mo ang cellphone kay Mika!” Hindi nagbago ang ekspresyon ni Gabriel. Tumingin lang siya sa akin, naghihintay kung gusto kong makipag-usap.
Kinuha ko ang cellphone. “Benedict, wala kang karapatang magtanong kung sino ang kasama ko.” Sandaling natahimik ang kabilang linya bago siya sumagot. “Mika, tumigil ka sa pagpapanggap. Alam kong ginagawa mo lang ito para pagselosin ako.”
“Hindi umiikot sa iyo ang buhay ko.” Pinilit kong panatilihing mahinahon ang boses ko. “Ikaw mismo ang nagsabing mas bagay tayong magkapatid. Kaya bakit ngayon galit ka dahil may kasama akong ibang lalaki?” Wala siyang maisagot kundi isang galit na buntonghininga.
“Hindi ibig sabihin niyon na puwede ka nang makipaglapit sa kung sino-sino,” sabi niya. “Hindi mo alam ang tunay na intensyon ng mga lalaking lumalapit sa iyo.” Napatawa ako nang mapait. “At ikaw ba ang dapat kong pagkatiwalaan, pagkatapos ng ginawa mo sa akin?”
Biglang tumahimik si Benedict. Sa unang pagkakataon, parang wala siyang mahanap na palusot. “Mika, pag-usapan natin ito kapag nakabalik ka sa Manila.” Umiling ako kahit hindi niya iyon nakikita. “Wala na tayong dapat pag-usapan.”
Pinatay ko ang tawag at agad na binlock ang numerong ginamit niya. Nanginginig pa rin ang kamay ko nang ibaba ko ang cellphone. Hindi ko alam kung sa galit o sa lungkot, pero gusto kong umiyak. Kumuha si Gabriel ng isang basong tubig at inilapag iyon sa mesa sa harapan ko.
“Pasensya na sa sinabi kong girlfriend kita,” mahinahon niyang sabi. “Gusto ko lang siyang patigilin, pero hindi ko dapat inangkin ang karapatang magsalita para sa iyo.” Napatingin ako sa kanya. “Salamat sa pagdepensa sa akin. Pero sa susunod, ako na ang haharap sa kanya.”
Tumango siya nang walang pagtutol. Pagkatapos, lumayo siya nang kaunti at umupo sa sofa. “Tama ka. At kung may isang bagay akong gustong malaman mo, iyon ay hindi mo kailangang magpaliwanag sa lalaking nanakit sa iyo.” Tahimik akong tumingin sa basong hawak ko.
Nang humupa ang pagkahilo ko, tinanong ko siya tungkol sa sinabi niyang matagal na niya akong gustong makitang muli. Bahagyang nagbago ang kanyang ekspresyon. “May pagkakataong nagkita na tayo noong mga bata pa tayo,” sagot niya. “Pero mas gusto kong ikuwento iyon kapag maayos na ang pakiramdam mo.” Tumango ako, ngunit bago siya tuluyang umalis, sinabi kong gusto ko siyang makausap muli.
Pagkasara ng pinto, naupo ako sa gilid ng kama. Binuksan ko ang cellphone at tiningnan ang listahan ng mga na-block kong contact. Sa unang pagkakataon, hindi ako nakaramdam ng pagnanais na hanapin si Benedict. Sa halip, nagpasya akong kausapin muna ang kaibigan ko kinabukasan tungkol sa mga planong matagal ko nang ipinagpaliban para sa sarili kong negosyo.

 

Bahagi 3

Kinabukasan, nagkita kami ng kaibigan ko sa isang tahimik na coffee shop malapit sa hotel. Napansin niya agad ang pagod sa mukha ko. “Mika, may problema ba?” tanong niya. Sa halip na itago ang nangyari, ikinuwento ko ang pagtatapos ng relasyon namin ni Benedict.
Hindi siya agad nagsalita pagkatapos kong ikuwento ang ginawa ni Benedict sa akin. Mahigpit niyang hinawakan ang kamay ko. “Mika, hindi tama ang ginawa niya. Hindi niya puwedeng gawing dahilan ang pagiging malapit ninyo para balewalain ang nararamdaman mo.” Napayuko ako at tahimik na pinahid ang luha ko.
“Ang pinakamasakit,” sabi ko, “hindi lang dahil hindi niya ako pinili.” Huminga ako nang malalim bago nagpatuloy. “Mas masakit na ginamit niya ang tiwala ko para gawin ang gusto niya. Pagkatapos, umasta siyang wala siyang ginawang mali.” Niyakap ako ng kaibigan ko nang hindi nagtatanong.
Pagkatapos naming mag-usap, ikinuwento ko rin ang plano kong palawakin ang wedding planning business ko. Matagal ko na iyong gustong gawin, pero palagi kong ipinagpapaliban dahil iniisip kong baka kailanganin ako ni Benedict. Nakinig ang kaibigan ko at nagbigay ng mga praktikal na mungkahi. Sa wakas, napag-usapan naming maaari akong tumanggap ng mas maraming proyekto sa Cebu.
Kinahapunan, nagpadala ng mensahe si Gabriel upang magtanong kung maayos na ang pakiramdam ko. Nagpasalamat ako at sinabi kong gusto kong marinig ang kuwento tungkol sa pagkakakilala namin noon. Nagkita kami sa lobby café ng hotel. Tahimik siyang umupo sa tapat ko at naghintay hanggang maging komportable ako.
“Naalala mo ba noong bata ka pa, may isang batang lalaki kang nakasama sa isang pagtitipon ng aming mga pamilya?” tanong niya. Napakunot ang noo ko. May malabo akong alaala ng isang tahimik na batang lalaki na minsan kong kinausap habang abala ang mga matatanda. “Ikaw iyon?” tanong ko. Ngumiti siya at tumango.
“Ilang taon akong nanirahan sa ibang bansa pagkatapos noon,” paliwanag niya. “Nang makita kita sa kasal, hindi ako agad sigurado. Pero nang marinig ko ang pangalan mo, naalala ko.” Napatawa ako nang mahina, dahil sa wakas ay naunawaan ko kung bakit pamilyar ang kanyang mukha.
Nagtagal ang pag-uusap namin. Hindi niya ako pinilit na magkuwento tungkol kay Benedict, at hindi rin niya sinubukang gawing biro ang pinagdaanan ko. Nang sabihin kong hindi ako handang pumasok sa bagong relasyon, mahinahon siyang tumango. “Hindi naman kita minamadali, Mika. Gusto lang kitang makilala muli.”
Pagbalik ko sa kuwarto, may tumawag mula sa isang numerong hindi ko kilala. Si Benedict iyon, gamit ang ibang cellphone. “Nasa Cebu ako sa susunod na mga araw,” sabi niya. “Kailangan nating magkita.” Mahigpit kong hinawakan ang cellphone bago sumagot.
“Kung gusto mong makipag-usap, hindi ibig sabihin na kailangan kong pumayag,” sabi ko. “Pero dahil kailangan mong marinig nang malinaw ang desisyon ko, makikipagkita ako sa iyo sa isang pampublikong lugar. Isang beses lang.” Pagkatapos kong ibaba ang tawag, nagpadala ako ng mensahe sa kaibigan ko tungkol sa plano kong pakikipagkita. At sa unang pagkakataon, alam kong hindi ako pupunta para makiusap na mahalin akong muli.

Bahagi 4

Dumating si Benedict sa coffee shop na napagkasunduan namin nang eksakto sa oras. Nakasuot siya ng mamahaling damit at may parehong kumpiyansang nakasanayan ko. Ngunit nang makita niya akong nakaupo nang tahimik, bahagyang nagbago ang ekspresyon niya. “Mika, pumayat ka,” sabi niya habang umuupo.
Hindi ko pinansin ang sinabi niya. “Ano ang gusto mong pag-usapan?” tanong ko. Napasandal siya sa upuan at bahagyang kumunot ang noo. “Bakit kailangan mong maging ganoon kalamig? Ilang taon tayong magkasama, Mika.”
“Dahil sa ilang taong iyon, mas dapat alam mo kung paano ako respetuhin.” Diretso ko siyang tinitigan. “Hindi ko makakalimutan ang ginawa mo sa akin. Hindi mo puwedeng sabihin na parang magkapatid tayo pagkatapos mong sirain ang tiwalang ibinigay ko sa iyo.” Unti-unting nawala ang kumpiyansang nakaukit sa kanyang mukha.
“Hindi ko intensyong saktan ka,” sabi niya. “Akala ko maiintindihan mo rin balang araw.” Napailing ako. “Ang paglalagay ng pampahilo sa inumin ko ay hindi pagkakamaling puwedeng palampasin. At hindi ikaw ang magpapasya kung kailan ako dapat magpatawad.” Hindi siya nakasagot.
Pagkaraan ng ilang sandali, binanggit niya si Gabriel. “Seryoso ka ba sa lalaking iyon? Hindi mo naman siya lubos na kilala.” Inilapag ko ang tasa ko. “Hindi mo kailangang mag-alala tungkol sa kanya. Ang mahalaga, hindi na ikaw ang magdedesisyon kung sino ang maaari kong kausapin.”
“Paano naman ang lahat ng pinagsamahan natin?” tanong niya, at sa pagkakataong iyon ay mas mahina na ang kanyang boses. “Hindi ba may halaga iyon sa iyo?” Tumango ako. “May halaga. Kaya nga masakit ang ginawa mo. Pero hindi ibig sabihin na dahil mahalaga ang nakaraan, kailangan kong isakripisyo ang kinabukasan ko.”
Sinabi kong hindi na niya ako dapat tawagan o puntahan nang walang pahintulot. Ipinaliwanag ko ring kung patuloy niya akong guguluhin, gagawa ako ng mga hakbang para protektahan ang sarili ko. Sa wakas, hindi na siya nakipagtalo. “Pasensya na, Mika,” mahina niyang sabi, ngunit hindi ko iyon ginawang dahilan para baguhin ang desisyon ko.
Tumayo ako at kinuha ang bag ko. “Benedict, sana matutunan mong respetuhin ang mga taong nagtitiwala sa iyo.” Hindi niya ako pinigilan nang maglakad ako palayo. Sa labas ng coffee shop, huminga ako nang malalim. Naramdaman kong may malaking bigat na unti-unting nawala sa dibdib ko.
Sa mga sumunod na buwan, mas pinagtuunan ko ng pansin ang negosyo ko. Nakatanggap ako ng mga bagong kliyente sa Cebu at Manila, at unti-unti kong naipatupad ang pagpapalawak na matagal ko nang pinaplano. Nanatili rin kaming magkaibigan ni Gabriel. Hindi niya ako minadali, at sa bawat pagkakataong nagkikita kami, mas nakikilala ko ang taong nasa likod ng tahimik niyang pagkatao.
Isang hapon, pagkatapos ng matagumpay na wedding event, niyaya niya akong maghapunan. “Mika,” sabi niya, “maaari ba kitang ligawan, kung handa ka na?” Napangiti ako, hindi dahil kailangan ko ng lalaking papalit kay Benedict, kundi dahil sa wakas ay malaya na akong pumili para sa sarili ko. “Maaari,” sagot ko, “pero dahan-dahan lang tayo.” Habang magkatabi kaming naglalakad, alam kong ang pinakamagandang simula ng bagong buhay ko ay ang pagbabalik ng tiwala, respeto, at pagmamahal ko sa sarili.

Maraming salamat sa pagsama at pagbabasa ng kuwento hanggang sa dulo 🙏 Ibahagi sa comments ang inyong opinyon, reaksyon, o mungkahi. Malaking tulong ito para mapaganda pa namin ang mga susunod na kuwento. Huwag kalimutang i-follow ang page para hindi ma-miss ang mga bagong kuwento araw-araw 📖✨