Bahagi 3
Akala ni Miguel matatapos sa sorry ang lahat, pero nang buksan ko ang folder na matagal kong inipon, doon siya unang natakot sa akin
Kinabukasan, nagising ako na mag-isa sa condo namin sa BGC. Tahimik ang kuwarto. Walang amoy ng kape, walang tunog ng cellphone ni Miguel, walang yabag niya sa sala. Tiningnan ko ang pulso ko sa salamin. Nandoon pa rin ang mapulang marka mula sa pagkakahawak niya kagabi. Hindi na ganoon kasakit, pero nandoon pa rin, parang paalala na hindi ko ito ginawa-gawa lang.
Hindi ako umiyak. Naghilamos ako, nag-ayos, at inayos ko ang vase na galing pa sa panahon ng Song sa bookshelf. Iyon ang vase na tinawanan niya noon dahil gumastos ako ng ₱80,000. Para sa kanya ay basag na vase lang iyon. Para sa akin, iyon ang patunay na kaya kong pumili ng isang bagay na maganda at pangalagaan ito. At ngayon, ako mismo ang kailangan kong pangalagaan.
Pagdating ko sa gallery sa Makati, tahimik ang lahat pero ramdam kong may nagbago. May mga kasamahan akong sumulyap sa akin at mabilis na umiwas. May isa na lumapit at nagtanong kung ayos lang ba ako. Ngumiti ako at sinabi kong ayos lang ako, may exhibit pa kaming kailangang tapusin. Hindi ko kailangang ikuwento ang lahat. Ang trabaho ko ang magpapatunay na hindi ako gumuho.
Sa tanghali, mag-isa akong umupo sa opisina ko at binuksan ko ulit ang folder na Huling Kabanata. Hindi ko ito binuksan para saktan ang sarili ko. Binuksan ko ito para linawin sa sarili ko kung ano ang totoo. Doon ko nakita ulit ang screenshot na sinend ni Vanna. Ang anggulo ay masyadong perpekto. Kitang-kita ang bedsheet na ako ang pumili. Kitang-kita ang relo na ako ang nagregalo. Kitang-kita ang ngiti niya na parang sinasadya niyang ipakita na nanalo siya.
Doon ko naintindihan ang unang katotohanan. Hindi ito aksidente. Hindi ito nadulas lang. Pinili ni Vanna ang anggulo, pinili niya ang oras, pinili niya ang mga salita. Alam niyang asawa ako ni Miguel. Alam niyang sa condo namin iyon sa BGC. Alam niyang sa kama namin iyon. Ang isang babaeng walang alam ay hindi magpapadala ng ganitong klaseng larawan na may pulang caption na handang-handa na.
Ang pangalawang katotohanan ay mas masakit. Si Miguel ang nagdala kay Vanna sa condo namin. Hindi ito nangyari sa hotel na hindi ko alam. Nangyari ito sa bahay na sabay naming binuo. Sa kama na ako ang pumili ng bedsheet. Sa kuwartong ako ang nag-ayos ng bawat detalye. Ibig sabihin, hindi lang niya ako niloko. Hinayaan niyang tapakan ng ibang babae ang lugar na dapat ay sa amin lang.
Nang gabing iyon, tumawag si Miguel. Hindi siya umuwi. Nasa opisina raw siya sa Makati, may inaayos daw na problema. Ang boses niya ay pagod, pero hindi nagsisisi. Sinabi niya na nagkakagulo na raw sa building nila. May nakakita raw ng mga poster. May mga katrabaho raw na nagtatanong. Sinabi niya na kailangan kong ayusin ito agad, dahil nakasalalay ang reputasyon niya at ang malaking deal niya.
Tinanong ko siya ng diretso. Sabi ko, bakit sa condo natin? Bakit sa kama natin? Bakit suot mo pa ang relo na regalo ko habang kasama mo siya? Tumahimik siya ng matagal. Pagkatapos ay sinabi niya na si Vanna raw ang mapilit. Sinabi niya na si Vanna raw ang gustong magpa-picture. Sinabi niya na hindi niya raw napigilan. Para bang kasalanan pa rin ng iba, hindi sa kanya.
Doon ko nakita ang pattern na limang taon ko nang nakikita pero pinapalampas ko. Kapag may problema, laging may ibang may kasalanan. Kapag may kahihiyan, ako ang maglilinis. Kapag may gulo, ako ang magpapakumbaba. Ngayong gabi, hindi na ako papayag na ako ulit ang mag-ayos ng gulo na hindi ako ang gumawa.
Kinabukasan, tumawag ulit si Vanna. Iba na ang boses niya. Hindi na siya umiiyak tulad ng umaga sa Quezon City. Galit na siya. Sinabi niya na dahil sa akin ay pinagtatawanan na siya sa buong condo nila. Sinabi niya na tinatawag na siyang kabit sa hallway, sa elevator, sa lobby. Sinabi niya na gusto lang naman daw niya mahalin. Sinabi niya na ako raw ang malamig, ako raw ang laging abala sa exhibit, ako raw ang hindi nagbigay kay Miguel ng atensyon.
Hindi ako sumigaw. Tinanong ko siya ng mahinahon. Sabi ko, kung gusto mo lang mahalin, bakit kailangan mong picturan ang kama namin? Bakit kailangan mong ipakita ang relo ko? Bakit kailangan mong isend sa akin ng alas dos ng madaling araw? Natigilan siya. Pagkatapos ay sinabi niya ang totoo nang hindi niya namamalayan. Sinabi niya, gusto niyang malaman ko na sa kanya na si Miguel. Gusto niyang ako ang umatras.
Doon nawala ang huling awa na natira sa akin para sa kanya. Hindi siya inosenteng bagong graduate na walang alam. Alam niya ang lahat. Alam niya na may asawa si Miguel. Alam niya kung nasaan ang condo namin. Alam niya kung ano ang halaga ng bedsheet at relo, dahil ipinakita niya mismo sa larawan. Ang ginawa niya ay hindi pag-ibig. Iyon ay pag-angkin. At ang ginawa ni Miguel ay hindi rin pag-ibig. Iyon ay pagtatago sa likod ng dalawang babae.
Masakit pa rin. Hindi ibig sabihin na malamig na ako ay hindi na ako nasasaktan. Habang binabalikan ko ang mga detalye, naramdaman ko ang kirot sa dibdib ko. Limang taon. Limang taon ng pagluluto, pag-aasikaso, pag-unawa, pag-aayos ng mga bagay na hindi ko naman sinira. Limang taon na akala ko ay sapat na ang pagiging mabait para manatiling tapat ang isang tao. Pero ngayon ay malinaw na sa akin, hindi kabaitan ang kulang. Katapatan ang nawala, at hindi ko iyon kayang punan mag-isa.
Sa hapon, umuwi ako sa BGC at tahimik kong inayos ang mga gamit ko. Hindi ako nag-empake para umalis. Nag-ayos ako para protektahan ang sarili ko. Inilagay ko ang vase sa mas ligtas na lugar, malayo sa daanan kung saan puwedeng mabangga ni Miguel kapag nagwala siya ulit. Inayos ko ang mga dokumento ko sa exhibit, ang mga file ng trabaho ko, at ang folder na Huling Kabanata. Nilagay ko ang mga kopya ng screenshot sa isang lugar na ako lang ang nakakaalam.
Tiningnan ko rin ang sarili kong bank account. Iyon ay pera mula sa trabaho ko, mula sa mga exhibit na ako ang nag-organisa, mula sa mga gabing nagpuyat ako habang si Miguel ay nagsasabing nag-o-overtime siya. Hindi ako kumuha ng pera niya. Hindi ako nagtago ng pera niya. Siniyak ko lang na ang sarili kong pinaghirapan ay hindi basta-basta magagalaw habang magulo ang lahat. Iyon ang maliit pero mahalagang desisyon na ginawa ko noong araw na iyon.
Hindi ako nagdesisyon na tapusin agad ang lahat. Hindi ako nagdesisyon na magpatawad agad. Ang desisyon ko ay mas simple pero mas matatag. Hindi na ako maglilinis ng kalat nila. Hindi na ako hihingi ng tawad para sa kasalanan nila. Hindi na ako tatanggap ng utos mula kay Miguel. At hindi na ako magpapanggap na ayos pa ang kasal namin habang ako lang ang nag-aayos.
Nang gabing iyon, umuwi si Miguel na amoy alak at sigarilyo ulit. Sinabi niya na kumalat na raw ang mga poster sa building ng opisina nila sa Makati. Sinabi niya na may nagtanong na raw sa boss niya. Sinabi niya na ang ₱2.5 million na deal na inaasahan niya ay nanganganib na. Sinabi niya na kailangan kong pumunta sa opisina niya at magpaliwanag na hindi pagkakaunawaan lang ang lahat. Sinabi niya na kung hindi ko raw gagawin iyon, ako raw ang sumira sa kinabukasan niya.
Tiningnan ko siya nang diretso. Sinabi ko, hindi ako ang sumira sa deal mo. Ikaw ang sumira nito noong dinala mo si Vanna sa kama natin. Ikaw ang sumira nito noong hinayaan mong picturan niya ang relo ko. Ikaw ang sumira nito noong pinili mong magsinungaling imbes na maging tapat. Kung gusto mong ayusin, ikaw ang humarap sa boss mo at sabihin mo ang totoo. Hindi ako ang magsisinungaling para sa’yo.
Galit na galit siya. Sinabi niya na wala raw akong puso. Sinabi niya na pagkatapos ng limang taon ay ganito lang daw ako. Sinabi niya na si Vanna lang daw ang nakakaintindi sa kanya. Hindi ako nagpadala. Sinabi ko sa kanya na kung si Vanna ang nakakaintindi sa kanya, doon siya magpaliwanag. Kung si Vanna ang mahal niya, doon siya humingi ng tulong para linisin ang kalat nila. Hindi na ako ang tagalinis.
Bago siya umalis ulit, sinabi ko ang isang bagay na matagal ko nang gustong sabihin. Sabi ko, bukas ay magkikita tayo dito sa condo sa BGC. Isama mo si Vanna. Dito tayo mag-uusap nang harap-harapan, walang sigawan sa cellphone, walang pagtatago. Ibabalik ko ang relo mo. Ibabalik mo ang katotohanan. At pagkatapos noon, ako na ang magdedesisyon kung ano ang susunod kong gagawin para sa sarili ko.
Tahimik siya. Sa unang pagkakataon sa loob ng maraming araw, hindi siya sumigaw. Tumingin siya sa vase, sa pulso ko na may marka pa rin, at sa folder na nasa mesa. Parang doon lang niya naintindihan na hindi na ako ang Liza na kaya niyang utusan at paikutin. Tumango siya nang mabagal at lumabas. Naiwan ako sa tahimik na condo, pero sa unang pagkakataon, ang katahimikan ay hindi na mabigat. Iyon ay simula ng pagiging malinaw ko.
Salamat sa pagbabasa hanggang dito 🙏 Nasa comments section na ng page ang susunod na bahagi. I-click ang “View all comments” para mabasa ang Bahagi 4 👇📖
Bahagi 4
Hinarap ko si Miguel at Vanna sa harap ng lahat, at nang ilabas ko ang huling ebidensya ko, doon sila tuluyang nawalan ng maipagmamalaki
Kinabukasan, maaga akong nagising sa condo namin sa BGC. Binuksan ko ang mga bintana para pumasok ang sariwang hangin. Inayos ko ang sala, nilinis ang mesa, at inilagay ko sa gitna ang vase na galing pa sa panahon ng Song. Hindi ko ito inilagay doon para magyabang. Inilagay ko ito doon para ipaalala sa sarili ko na may mga bagay akong pinahalagahan at inalagaan, at hindi ko na hahayaang sirain iyon ng iba.
Sa mesa ay inilagay ko rin ang folder na Huling Kabanata, ang mga naka-print na screenshot na ako mismo ang nag-ayos, at ang kahon ng Patek Philippe na walang laman. Walang ibang tao sa bahay. Ako lang. Tahimik, pero buo ang loob ko. Hindi ako nanginginig. Hindi ako umiiyak. Alam kong ito ang araw na kailangan kong humarap, hindi para magmakaawa, kundi para tapusin ang mga kasinungalingan.
Alas tres ng hapon, dumating si Miguel kasama si Vanna. Hindi sila magkahawak-kamay. Hindi sila magkadikit. Si Miguel ay naka-polo na gusot, amoy sigarilyo pa rin. Si Vanna ay naka-simple na damit, walang make-up, at halatang puyat. Pagpasok nila, agad na tumingin si Vanna sa paligid ng condo, sa bedsheet sa kuwarto na bahagyang nakikita mula sa sala, sa vase, sa mga larawan sa pader. Parang ngayon lang niya nakita nang malapitan ang bahay na pinagmalaki niya sa larawan.
Umupo si Miguel at agad siyang nagsalita. Sinabi niya na kailangan ko raw ayusin ang lahat. Sinabi niya na kumalat na raw ang mga poster sa building ng opisina niya sa Makati. Sinabi niya na tinawag na raw siya ng boss niya. Sinabi niya na ang ₱2.5 million na deal niya ay halos nawala na. Sinabi niya na ako raw ang may kasalanan dahil hindi ko raw pinigilan ang sarili ko.
Hindi ako sumagot agad. Tiningnan ko si Vanna. Tinanong ko siya kung bakit niya sinend sa akin ang larawan ng alas dos ng madaling araw. Sinabi niya na nadala lang daw siya ng emosyon. Sinabi niya na mahal niya raw si Miguel. Sinabi niya na pagod na raw siyang magtago. Sinabi niya na ako raw ang dapat umintindi dahil ako raw ang mas matanda at mas nakakaunawa.
Doon ako nagsalita nang mahinahon pero diretso. Sabi ko, kung pagod kang magtago, bakit sa kama namin ka pa nagpa-picture? Kung mahal mo siya, bakit kailangan mong ipakita sa akin ang relo na regalo ko? Kung nadala ka lang ng emosyon, bakit perpekto ang anggulo, bakit kitang-kita ang bedsheet na ako ang pumili, bakit may pulang caption na handang-handa na? Hindi ito emosyon. Ito ay plano. At alam mo iyon.
Namula si Vanna. Sinabi niya na si Miguel daw ang nagsabi sa kanya na hiwalay na kami. Sinabi niya na si Miguel daw ang nagsabi na malamig ako, na lagi akong abala sa exhibit, na hindi ko na siya mahal. Sinabi niya na si Miguel daw ang nangako na iiwan na niya ako. Sinabi niya na naniwala siya, kaya siya lumaban. Doon lumabas ang unang bitak. Hindi ako ang nagbunyag. Siya mismo ang nagsabi na nagsinungaling si Miguel sa kanya.
Lumingon si Miguel kay Vanna at sinigawan siya. Sinabi niya na hindi raw niya sinabi iyon. Sinabi niya na si Vanna raw ang mapilit. Sinabi niya na hindi raw niya sinabing isend ang larawan. Sinabi niya na si Vanna raw ang nagpumilit na magpa-picture sa condo namin para may maipakita sa akin. Doon lumabas ang pangalawang bitak. Inamin ni Miguel, nang hindi niya namamalayan, na alam niya ang tungkol sa larawan bago pa ito masend. Alam niya ang plano. Hindi niya ito pinigilan.
Nagsimula silang magsisihan sa harap ko. Sinabi ni Vanna na ginamit lang daw siya ni Miguel para may makasama habang abala ako sa trabaho. Sinabi ni Miguel na ginamit lang daw siya ni Vanna para makapasok sa mas magandang buhay at para sumikat. Sinabi ni Vanna na kung totoong mahal siya ni Miguel, bakit hindi siya nito ipinagtanggol sa mga kapitbahay niya sa Quezon City? Sinabi ni Miguel na kung totoong mahal siya ni Vanna, bakit niya sinira ang deal niya sa Makati? Habang nag-aaway sila, nakita ko ang totoo. Walang pagmamahal sa pagitan nila. Mayroon lang dalawang taong makasarili na nagtutulakan ng sisi.
Sinubukan ni Miguel na kunin ang folder sa mesa. Sinabi niya na titigil na raw ako sa pag-iipon ng ebidensya. Sinabi niya na sisirain niya ang lahat ng kopya. Hinawakan ko ang folder at hindi ko binitawan. Sinabi ko sa kanya na ang folder na iyon ay hindi panakot. Iyon ay proteksyon ko. Iyon ay ang mga screenshot na sinend mismo ni Vanna, ang mga poster na ako ang nagpa-print, ang mga detalyeng ako ang nag-alam dahil kailangan kong malaman ang totoo. Kung sisirain niya iyon, may iba pa akong kopya. At hindi ako natatakot na sabihin ang totoo.
Sinabi ni Vanna na humihingi na raw siya ng tawad, kaya dapat ko na raw siyang patawarin at linisin ang mga poster sa Quezon City at sa Makati. Sinabi niya na kawawa raw siya, bata pa raw siya, bagong graduate pa lang. Tiningnan ko siya at sinabi ko, bata ka pero alam mong may asawa siya. Bagong graduate ka pero alam mong sa condo ng may asawa ka pumunta. Hindi edad ang sukatan ng kasalanan. Ang sukatan ay kung pinili mong manakit kahit alam mong may masasaktan.
Tumunog ang cellphone ni Vanna. Pagtingin niya, namutla siya. Sinabi niya na tumatawag ang nanay niya. Sinabi niya na nalaman na raw ng mga magulang niya ang nangyari sa condo nila. Sinabi niya na tinawagan na raw siya ng opisina at sinabi na huwag na siyang pumasok hangga’t hindi naaayos ang gulo. Doon niya naramdaman ang bigat ng ginawa niya, hindi dahil nagsisi siya sa akin, kundi dahil harap-harapan na siyang humaharap sa bunga ng pinili niya.
Tumunog din ang cellphone ni Miguel. Ang boss niya raw. Pagkasagot niya, tahimik siya nang matagal. Pagkatapos ay sinabi niya sa akin na tuluyan nang nawala ang ₱2.5 million na deal. Sinabi niya na sinabi raw ng boss niya na hindi nila kailangan ng taong nagdadala ng eskandalo sa opisina. Sinabi niya na kailangan niya raw ayusin ang sarili niya bago bumalik. Doon siya naupo, parang nawalan ng lakas. Ang reputasyon na lagi niyang inaalala ay siya mismo ang sumira.
Hindi ako nagdiwang. Hindi ako tumawa. Tiningnan ko sila at sinabi ko ang pinakamalagang bagay. Sabi ko, hindi ko sila sisirain. Pero hindi na rin ako magsisinungaling para sa kanila. Hindi ko lilinisin ang mga poster sa Quezon City at sa Makati dahil hindi ako ang nagdikit ng kasinungalingan doon. Sila ang gumawa, sila ang haharap. At simula ngayon, poprotektahan ko ang sarili ko, ang trabaho ko, at ang mga bagay na ako ang naghirap para makuha.
Kinuha ko ang kahon ng Patek Philippe at inilagay ko sa harap ni Miguel. Sinabi ko na ibinabalik ko sa kanya ang relo. Hindi dahil gusto ko siyang bigyan ng regalo ulit. Kundi dahil hindi ko na gustong maalala na ang isang bagay na binigay ko nang buong puso ay ginamit niya para ipagyabang sa ibang babae. Ang relo ay sa kanya na, pero ang alaala ng pagbibigay ko ay hindi na niya puwedeng gamitin laban sa akin.
Pagkatapos ay tiningnan ko ang vase. Sinabi ko na ang vase na ₱80,000 na tinawanan niya noon ay mananatili sa akin. Hindi dahil sa presyo nito. Kundi dahil ako ang pumili nito, ako ang nag-alaga, at ako ang nakakaalam ng halaga nito. Tulad ng sarili ko. Hindi ko kailangan ng taong tatawa sa mga bagay na mahalaga sa akin para lang maramdaman kong may halaga ako.
Sinabi ko kay Miguel na aalis muna siya sa condo sa BGC hangga’t hindi namin naaayos nang maayos ang lahat. Hindi ito pagtataboy na galit. Ito ay pagprotekta sa sarili ko. Kailangan ko ng espasyo para magtrabaho, para mag-isip, para ayusin ang exhibit ko sa Makati nang hindi ako sinisigawan tuwing uuwi siya. Sinabi ko rin na ang sarili kong bank account, ang pera mula sa trabaho ko, ay mananatili sa akin. Hindi ako kukuha ng hindi akin, pero hindi ko rin hahayaang galawin ang pinaghirapan ko.
Sinabi ko kay Vanna na hindi ko siya pagbabantaan. Hindi ko siya susundan sa coffee shop niya. Hindi ko siya guguluhin sa trabaho niya. Pero hindi ko rin siya pagtatakpan. Kung tatanungin ako ng totoo, sasabihin ko ang totoo. Ang pagpapatawad ay hindi nangangahulugan na magpapanggap akong walang nangyari. Ang pagpapatawad ay nangangahulugan na hindi ko na hahayaang sirain ng ginawa nila ang buhay ko.
Tumayo si Miguel at sinubukang hawakan ang kamay ko sa huling pagkakataon. Sinabi niya na mahal niya pa rin daw ako. Sinabi niya na maaari pa raw kaming magsimula ulit. Tiningnan ko siya at sinabi ko, ang pagmamahal ay hindi nasusukat sa mga salitang sinasabi kapag nahuli ka. Nasusukat ito sa mga desisyon na ginagawa mo kapag walang nakakakita. At pinili mo si Vanna sa kama natin, sa bahay natin, sa harap ng lahat. Iyon ang desisyon mo. At ito naman ang desisyon ko.
Lumabas si Miguel na mag-isa. Lumabas si Vanna na mag-isa rin. Hindi sila sabay umalis. Hindi sila magkahawak-kamay. Sa hallway ng BGC, magkaiba ang daan na tinahak nila. Doon ko naintindihan na ang relasyon na binuo sa kasinungalingan ay hindi kayang manatili kapag lumabas na ang totoo.
Nang magsara ang pinto, tahimik ang condo. Binuksan ko ulit ang mga bintana. Inayos ko ang vase sa lugar nito. Inilagay ko ang folder sa isang ligtas na lugar, hindi para gamitin sa pananakot, kundi para ipaalala sa akin na kaya kong protektahan ang sarili ko. Nagluto ako ng simpleng hapunan, nag-ayos ng mga file para sa exhibit, at natulog nang mahimbing sa unang pagkakataon sa loob ng maraming linggo.
Kinabukasan, pumunta ako sa gallery sa Makati nang maaga. Inayos ko ang huling detalye ng exhibit. Dumating ang mga bisita, tiningnan ang mga gawa, at nagtanong tungkol sa vase na galing pa sa panahon ng Song na inilagay ko sa gitna. Ngumiti ako at ikinuwento ko kung paano ko ito pinili at inalagaan. Walang nagtanong tungkol kay Miguel. Walang nagtanong tungkol kay Vanna. Ang pinag-usapan namin ay ang sining, ang trabaho, at ang mga bagay na ako mismo ang bumuo.
Sa mga sumunod na araw, mas naging malinaw ang lahat. Si Miguel ay abala sa pag-aayos ng gulo niya sa opisina. Si Vanna ay abala sa pagharap sa pamilya niya at sa trabaho niya. Ako ay abala sa pagbuo ulit ng sarili ko. Hindi madali, pero magaan. Hindi ako nagising na may takot na baka may bagong larawan na naman. Hindi ako nagising na kailangang magpanggap na ayos lang ang lahat.
Isang gabi, umupo ako sa harap ng vase sa gallery, pinanood ang ilaw na tumatama sa makinis nitong ibabaw. Naalala ko ang gabi na sinendan ako ni Vanna ng larawan, ang gabi na nagpa-print ako ng 1,500 kopya, ang umaga sa Quezon City, at ang hapon na hinarap ko silang dalawa sa BGC. Hindi ko pinagsisihan na ipinaglaban ko ang sarili ko. Kung hindi ko ginawa iyon, hanggang ngayon ay ako pa rin ang naglilinis ng kalat ng iba.
At sa unang pagkakataon sa loob ng limang taon, naramdaman kong ang buhay ko ay akin na ulit, at mas maganda pa ang naghihintay sa akin bukas.
Salamat sa pagsama sa amin at pagbabasa ng kuwento hanggang dulo 🙏 Iwan sa comments ang iyong opinyon, reaksiyon o suhestiyon. Malaking tulong iyon para mapaganda pa namin ang mga susunod na kuwento. Huwag kalimutang i-follow ang page para hindi mo mapalampas ang mga bagong kuwento araw-araw 📖✨
