Bahagi 3
Akala ko tapos na ang sakit nang umalis ako, pero nang ibalik niya ang medicine box ay doon ko nalaman ang buong katotohanan tungkol sa kanilang dalawa.
Kinabukasan, umalis ako nang maaga. Hindi pa gising si Miguel. Tahimik lang ang bahay sa Quezon City. Hindi ko na hinintay na magising siya para magpaalam. Wala na rin namang saysay ang paalam na iyon.
Dala ko ang isang maleta at ang bag ko na may folder ng mga dokumento. Sa loob ng folder, nandoon ang kopya ng kasunduan ng hiwalayan, ang passport ko, at ang mga kontrata ng translation. Iyon lang ang dinala ko. Ang iba, iiwan ko muna. Hindi ko kayang bitbitin ang limang taon sa isang araw.
Sumakay ako ng taxi papuntang Quezon City. Hindi kalayuan ang studio na nakita ni Liza. Maliit lang, pero malinis. May sariling kusina, may maliit na mesa, may bintana na may araw sa umaga. Pagpasok ko, naupo ako sa sahig at huminga nang malalim. Sa unang pagkakataon sa loob ng maraming taon, tahimik. Walang naghihintay na lutuin. Walang naghihintay na ayusin.
Tinawagan ako ni Liza. Tinanong niya kung nakarating na ako. Sabi ko, oo. Sabi niya, dadalhan niya ako ng pagkain mamaya. Sabi ko, hindi na kailangan. Pero dumating pa rin siya, may dalang ginataang halo-halo at ginisang kanin. Umupo kami sa sahig at kumain. Doon ako unang natawa nang totoo matapos ang maraming araw.
Ang upa sa studio, ₱18,500 kada buwan. Nagbayad ako ng dalawang buwang deposito, ₱37,000. Galing iyon sa ipon ko na ₱128,000 mula sa translation. Hindi ko ginalaw ang pera na ibinigay ni Miguel noon para sa bahay. Gusto kong malaman na kaya kong tumayo nang hindi umaasa sa kanya. Pagkatapos kong magbayad, may natira pa rin ako para sa pagkain at sa mga susunod na buwan. Hindi malaki, pero akin. Akin talaga.
Noong gabing iyon, binuksan ko ang laptop ko. May mga email mula sa mga kliyente ng translation. Isa sa kanila, matagal ko nang kliyente, nagtanong kung puwede akong kumuha ng mas malaking proyekto. Dati, tinatanggihan ko iyon dahil kailangan kong magluto at mag-asikaso kay Miguel. Ngayong gabi, sumagot ako ng oo. Sabi ko, kaya ko. At totoo iyon. Kaya ko pala.
Sa mga sumunod na araw, naging maayos ang takbo ko. Gigising ako nang maaga, magkakape, magta-translate. Sa tanghali, magluluto ako para sa sarili ko. Hindi para sa iba. Para sa akin. Minsan, simpleng itlog at kanin lang. Minsan, sinigang na gusto ko. Walang nagtatanong kung bakit steamed o bakit gisa. Walang nagsasabi na kulang ang luto ko.
Pero hindi tumigil si Miguel sa pagtawag. Sa unang dalawang araw, hindi ko sinagot. Sa ikatlong araw, sinagot ko. Ang boses niya, pagod. Sabi niya, nasaan daw ako. Sabi ko, umalis na ako. Sabi niya, bakit hindi ako nagpaalam. Sabi ko, nagpaalam na ako nang maraming beses, hindi lang niya narinig.
Tinanong niya kung kumain na ako. Sabi ko, oo. Tinanong niya kung sino ang nagluto para sa akin. Sabi ko, ako. Tumahimik siya. Pagkatapos, sinabi niya na sumasakit na naman ang tiyan niya. Sabi niya, hindi na siya makakain nang maayos. Sabi ko, puwede siyang magpatingin sa ospital. Sabi niya, sanay na siya sa luto ko. Sabi ko, hindi na ako ang magluluto para sa kanya.
Isang hapon, bumalik ako sa lumang bahay para kunin ang natitira kong gamit. Akala ko, walang tao. Pagbukas ko ng pinto, nandoon si Angela. Nakaupo siya sa sofa namin, hawak ang cellphone niya, nakataas ang paa sa mesa. Pagkakita niya sa akin, hindi man lang siya tumayo. Ngumiti siya, yung ngiti na parang may alam siyang hindi ko alam.
“Ate Grace, bumalik ka pala,” sabi niya. “Akala ko hindi ka na babalik.”
Hindi ako sumagot. Dumiretso ako sa kwarto para kunin ang mga diksyunaryo ko. Narinig ko siyang sumunod. Nakatayo siya sa pinto, nakatingin sa mga kahon ko.
“Si Kuya Miguel, hinahanap ka,” sabi niya. “Pero sabi ko, hayaan mo na. Pagod na pagod na siya. Ako na lang ang nag-aasikaso sa kanya.”
Doon ko siya tiningnan nang diretso. “Anong inaasikaso mo?” tanong ko.
“Yung pagkain niya, yung datos niya, yung lahat,” sagot niya. “Dati ikaw ang gumagawa, di ba? Ngayon ako na. Mas madali kasi. Hindi ako tulad mo na ang daming drama.”
Hindi ako nagalit agad. Mas nasaktan ako dahil narinig ko mismo sa kanya kung paano niya ako tingnan. Hindi niya ako nakikitang tao. Nakikita niya akong trabaho na puwede niyang palitan.
Pagkatapos, may kinuha siya sa bag niya. Ang medicine box. Inilapag niya iyon sa mesa. Walang laman. Walang band-aid, walang gamot, walang kahit ano. “O, ibabalik ko na,” sabi niya. “Hindi ko na kailangan. Magaling na ako.”
Tinitigan ko ang bakanteng kahon. Naalala ko ang kamay kong napaso tatlong buwan na ang nakalipas. Naalala ko kung paano ako nagtiis dahil wala akong magamit. Naalala ko kung paano niya sinabi sa akin na magtiis lang ako. At ngayon, ibabalik niya ito na parang walang nangyari. Parang hindi ako nasaktan.
“Alam mo ba,” sabi ni Angela, bumababa ang boses niya, “noong una pa lang, alam ko na makikipaghiwalay ka. Narinig ko si Kuya na pinag-uusapan kayo. Sabi niya, pagod na siya sa kakaintindi sa’yo. Kaya nung gabing iyon, sinadya kong sumama sa kanya pauwi. Gusto kong makita mo kami.”
Doon ako napaatras. Hindi dahil sa gulat lang, kundi dahil sa wakas, malinaw na ang lahat. Hindi aksidente na nandoon siya noong gabing iyon. Hindi aksidente na nakangisi siya. Gusto niyang makita ko. Gusto niyang ako mismo ang sumuko.
“At bakit mo ginawa iyon?” tanong ko, kalmado pero nanginginig ang kamay ko.
“Kasi,” sabi niya, at tumawa nang mahina, “kung hindi ka aalis, hindi ako makakapasok. Si Kuya, mabait. Pero hindi siya marunong tumanggi. Kailangan may magtulak.”
Hindi ko siya sinigawan. Hindi ko siya itinulak. Tinitigan ko lang siya. Sa sandaling iyon, naintindihan ko na hindi si Miguel lang ang may kasalanan. May taong sinadya talagang sirain ang kung ano ang natira sa amin. At si Miguel, hinayaan niya.
Nang gabing iyon, dumating si Miguel. Nakita niya kami sa sala. Nakita niya ang medicine box na walang laman. Tumingin siya kay Angela, pagkatapos sa akin. “Grace,” sabi niya, “bakit ka bumalik? Sabi ko, ako na ang magdadala ng gamit mo.”
“Hindi mo kailangang mag-alala,” sabi ko. “Kukunin ko lang ang sa akin.”
Lumapit si Angela kay Miguel at humawak sa braso niya. “Kuya, sabi ko na sa’yo, di ba? Gusto lang ni Ate na magpapansin. Kung talagang aalis siya, bakit pa siya bumabalik?”
Tumingin si Miguel sa akin. “Grace, mag-usap tayo. Hindi mo kailangang ganito. Si Angela, bata pa. Hindi niya alam ang sinasabi niya.”
“Bata?” sabi ko. “Dalawampu’t anim na siya. Alam niya ang ginagawa niya. At ikaw, alam mo rin.”
Sinabi ko sa kanya ang sinabi ni Angela. Na sinadya niyang sumama pauwi. Na gusto niyang ako ang sumuko. Akala ko, magagalit si Miguel. Akala ko, ipagtatanggol niya ako kahit ngayon lang. Pero ang ginawa niya, tumingin siya kay Angela at sinabi, “Angela, huwag ka nang magsalita ng ganyan. Hindi ka pa nakakain, di ba?”
Doon ako natawa. Hindi dahil nakakatawa, kundi dahil sa sakit. Kahit ngayon, kahit malinaw na ang lahat, ang unang inalala niya ay kung kumain na si Angela. Hindi kung nasaktan ako. Hindi kung nagsinungaling si Angela. Ang pagkain niya.
“Wala ka na talagang maipaliwanag,” sabi ko. “Kasi paulit-ulit lang. Lagi siyang una. Lagi akong huli.”
Umalis ako dala ang mga diksyunaryo ko at ang medicine box. Hindi ko na binalik ang susi. Iniwan ko iyon sa mesa. Paglabas ko, narinig ko pa si Angela na tumatawa. Narinig ko si Miguel na sinasabihan siyang huminahon. Pero hindi na ako lumingon.
Pagbalik ko sa studio, umiyak ako. Hindi ako umiyak dahil gusto ko pang bumalik. Umiyak ako dahil sa wakas, naiintindihan ko na. Pitong taon akong nagluto, nag-asikaso, naghintay. At sa huli, ang tingin nila sa akin, madali lang palitan. Ang sakit, pero may kasamang linaw. Hindi na ako naguguluhan. Alam ko na kung sino sila. At alam ko na kung sino ako.
Tumawag si Mama mula sa Davao. Tinanong niya kung kumusta ako. Sabi ko, maayos na ako. Sabi niya, umuwi na lang ako. Sabi ko, hindi pa ngayon. Gusto kong tapusin ang proseso dito sa Manila. Gusto kong patunayan sa sarili ko na kaya ko. Natahimik si Mama, pagkatapos sinabi niya, “Anak, kung kaya mo, nandito lang kami. Pero huwag mong kalimutang kumain.” Doon ako muling umiyak, pero ibang iyak na iyon. Iyak ng may nagpapahalaga sa akin.
Kinabukasan, nagpunta ako sa bangko. Nagbukas ako ng sarili kong bank account, sa pangalan ko lang. Doon ko ilalagay ang bayad mula sa translation. Hindi ko na ito ihahalo sa pera ni Miguel. Maliit na desisyon, pero mahalaga. Dati, lahat ng kinikita ko, para sa bahay. Ngayon, para sa akin na. Para sa kinabukasan ko. Para sa kalayaan ko.
Sinabi ko rin kay Liza na hindi muna ako uuwi sa Davao. Mananatili ako sa Quezon City hanggang matapos ang tatlumpung araw. Tatapusin ko ang proseso nang maayos. Hindi ako tatakbo. Hindi ako magpapadala sa takot. Haharapin ko ito. Pagkatapos, saka ako magdedesisyon kung uuwi ako o mananatili dito at magsisimula ulit.
Nang gabing iyon, nagluto ako ng sinigang. Ako lang mag-isa, pero kumpleto ang mesa ko. Umupo ako, kumain nang dahan-dahan. Walang nagmamadali. Walang naghihintay. At sa unang pagkakataon, naramdaman ko na ang pagkain ko, para sa akin talaga. Hindi para pasayahin ang iba. Hindi para patunayan ang halaga ko. Para lang mabuhay ako nang maayos.
Bago ako matulog, tinignan ko ang medicine box. Walang laman pa rin. Pero hindi na ako nasasaktan tulad ng dati. Sa halip, naisip ko, iyon na ang huling beses na magtitiis ako dahil sa kanila. Mula ngayon, kung may sugat ako, ako ang gagamot. Kung may sakit ako, ako ang mag-aalaga sa sarili ko. At kung may magmamahal sa akin, sana, marunong siyang maalala kahit ang pinakamaliit na bagay.
Salamat sa pagbabasa hanggang dito 🙏 Nasa comments section na ng page ang susunod na bahagi. I-click ang “View all comments” para mabasa ang Bahagi 4 👇📖
Bahagi 4
Sa huling araw sa City Hall ay humarap ako sa kanila nang walang takot, at doon ko tuluyang binawi ang buhay na matagal ko nang ibinigay sa iba.
Lumipas ang tatlumpung araw nang mas mabilis kaysa sa inaasahan ko. Araw-araw, nagta-translate ako. Araw-araw, nagluluto ako para sa sarili ko. Araw-araw, natututo akong matulog nang hindi naghihintay ng tawag ni Miguel. Hindi madali. May mga gabi na nagigising ako at hinahanap ko ang tunog ng susi niya sa pinto. May mga umaga na gusto kong magluto ng dalawang tao. Pero pinipigilan ko ang sarili ko. Sinasabi ko sa sarili ko, tapos na iyon.
Ang studio ko sa Quezon City, naging bahay ko na talaga. Ang mesa ko, puno ng diksyunaryo at mga papel ng translation. Ang kusina ko, maliit pero malinis. Ang bintana ko, may araw sa umaga. Natutunan kong mahalin ang tahimik. Hindi pala nakakatakot ang mag-isa. Nakakatakot pala ang mag-isa ka na kahit may kasama ka.
Isang linggo bago ang huling araw, tumawag si Miguel. Iba ang boses niya. Hindi na kalmado. Pagod, at parang may sakit. Sabi niya, sumasakit na naman ang tiyan niya. Sabi niya, hindi na siya makakain ng delivery. Sabi niya, si Angela raw, hindi marunong magluto. Sabi niya, nag-order lang daw ito ng pagkain at iniwan siya. Sabi ko, magpatingin siya sa ospital. Sabi niya, “Grace, ikaw lang ang nakakaalam kung ano ang gusto ng tiyan ko.” Sabi ko, “Miguel, pitong taon kong alam. Pero hindi mo kailanman tinanong kung ano ang gusto ko.”
Hindi siya nakasagot. Narinig ko ang paghinga niya. Pagkatapos, sinabi niya, “Sa huling araw, magkita tayo. Baka puwede pa nating ayusin.” Sabi ko, “Magkikita tayo para tapusin. Hindi para ayusin.”
Dumating ang huling araw. Maaga akong gumising. Nagsuot ako ng simpleng puting blouse at maong. Hindi ako nag-ayos para sa kanya. Nag-ayos ako para sa sarili ko. Dala ko ang folder ko. Nandoon ang kopya ng kasunduan, ang ID ko, at ang bank account ko. Wala akong dinalang kahit ano na pag-aari niya. Ang dinala ko lang, ang sa akin.
Pagdating ko sa City Hall sa Quezon City, nandoon na si Miguel. Payat siya. Halata ang puyat. Nakatayo siya malapit sa hagdan, hawak ang cellphone niya. Pagkakita niya sa akin, lumapit siya agad.
“Grace,” sabi niya, “buti dumating ka. Akala ko hindi ka na darating.”
“Dumating ako para tapusin,” sabi ko.
Hinawakan niya ang braso ko. “Makinig ka muna. Nagkamali ako. Alam ko na ngayon. Si Angela, umalis siya noong sumakit ang tiyan ko. Sabi niya, hindi niya trabaho na alagaan ako. Sabi niya, hindi siya ang asawa ko. Doon ko naintindihan kung ano ang ginawa ko sa’yo.”
Tinitigan ko siya. Pitong taon kong hinintay na sabihin niya iyan. Pitong taon kong hinintay na makita niya ako. Pero ngayon, hindi na ako masaya. Hindi na ako galit. Malinaw lang ako.
“Ngayon mo lang naintindihan?” sabi ko. “Noong birthday ko, iniwan mo ako para sa kanya. Noong napaso ako, wala ang medicine box dahil dinala mo sa kanya. Noong nagluto ako ng tatlong taon, binigay mo ang pagkain ko sa kanya. Kailangan mo pa palang magkasakit para maalala mo ako?”
Yumuko siya. “Alam ko. Wala akong maipaliwanag. Pero Grace, puwede pa ba tayong magsimula ulit? Hindi na ako makikipag-usap kay Angela. Tatanggalin ko siya sa team ko. Magluluto ka ulit para sa akin, at ako, aalagaan kita.”
Doon ako umiling. “Miguel, ang gusto mo, hindi ako. Ang gusto mo, yung nagluluto para sa’yo. Yung naghihintay sa’yo. Yung nagtitiis. Hindi mo ako naaalala. Naalala mo lang ang ginhawa na binibigay ko.”
Bago pa siya makasagot, dumating si Angela. Nakaayos siya, hawak ang isang paper bag. Humahangos siya. “Kuya Miguel!” sigaw niya. “Buti naabutan kita! Hindi mo sinagot ang tawag ko.”
Pagkakita niya sa akin, nagbago ang mukha niya. “Ate Grace, anong ginagawa mo dito? Akala ko ba tapos na kayo? Bakit ka pa bumabalik?”
“Para tapusin,” sabi ko, kalmado.
Lumapit si Angela kay Miguel. “Kuya, huwag kang pipirma. Sabi mo, ako na ang bahala sa’yo. Sabi mo, ako ang mas nakakaintindi sa’yo. Hindi ka niya naiintindihan. Lagi siyang nagdadrama.”
Tumingin si Miguel sa kanya. “Angela, bakit ka nandito? Sabi ko, huwag ka nang pumunta.”
“Kasi natatakot ako,” sabi ni Angela. “Kapag pumirma ka, mawawala ka sa akin. Sino ang tutulong sa akin sa datos? Sino ang maghahatid sa akin? Sino ang magtatanggol sa akin sa client?”
Doon ko narinig ang totoo. Hindi pagmamahal ang habol ni Angela. Ginhawa. Proteksyon. Isang taong laging nandoon para ayusin ang lahat. At nang sumakit ang tiyan ni Miguel at kailangan niya ng alaga, umalis si Angela. Kasi hindi na siya makikinabang.
“Angela,” sabi ko, “noong nagkasakit siya, nasaan ka?”
Natigilan siya. “May trabaho ako. Hindi ko puwedeng iwan ang trabaho ko.”
“Pero noong ikaw ang may kailangan, iniwan ni Miguel ang lahat para sa’yo,” sabi ko. “Iniwan niya ang birthday ko. Iniwan niya ang operasyon ko. Iniwan niya ang lahat. Ikaw, isang gabi lang, hindi mo siya kayang samahan?”
Hindi siya nakasagot. Tumingin siya kay Miguel, naghahanap ng kakampi. Pero si Miguel, hindi siya tiningnan. Nakatitig si Miguel sa sahig, parang ngayon lang niya nakikita kung sino talaga si Angela.
“Angela,” sabi ni Miguel, mahina pero buo, “noong gabing sumakit ang tiyan ko, tinawagan kita. Sabi mo, matutulog ka na. Sabi mo, mag-order na lang ako. Pero noong ikaw ang nasaktan sa e-bike, iniwan ko ang lahat. Bakit ganon?”
Umiyak si Angela. “Kuya, hindi mo naiintindihan. Bata pa ako. Marami pa akong gustong gawin. Hindi ko kayang maging tagapag-alaga.”
“Pero ako, kinaya kong maging tagapag-alaga mo ng tatlong taon,” sabi ko. “At ni minsan, hindi mo ako tinanong kung pagod na ako.”
Doon, nagsimulang magsalita si Miguel nang totoo. Sinabi niya na pinagsisihan niya ang pagdala ng medicine box kay Angela. Sinabi niya na pinagsisihan niya ang pagbigay ng pagkain ko kay Angela. Sinabi niya na hindi niya naisip na ang maliliit na bagay, tulad ng basura, tulad ng birthday, tulad ng tawag, ang siyang sumisira sa amin. Sabi niya, akala niya, sapat na ang hindi siya nambababae. Akala niya, sapat na ang pag-uwi niya gabi-gabi. Hindi niya naisip na ang pagiging asawa, nasa pag-alala rin.
Pinakinggan ko siya. Hindi ko siya pinutol. Pero hindi na ako bumalik sa dati. Dahil ang pag-amin, huli na. At ang pag-amin, hindi na sapat para ayusin ang pitong taon.
Pumasok kami sa loob ng City Hall. Umupo kami sa harap ng empleyado. Inilabas ko ang mga dokumento ko. Inilabas din ni Miguel ang kanya. Tinanong kami kung sigurado na kami. Tumingin ako kay Miguel. Tumango siya, mabagal. Tumingin ako sa papel. Doon, malinaw na nakasulat ang lahat. Ang bahay sa Quezon City, mananatili sa pangalan niya. Wala akong kukunin doon. Ang mga gamit ko, akin. Ang ipon ko mula sa translation, akin. Ang bank account ko na may ₱128,000 noon, ngayon ay mas lumaki na dahil sa mga bagong proyekto, akin. Hindi ko siya hiningan ng kahit ano na hindi sa akin. Hindi ko rin siya binigyan ng kahit ano na sa akin.
Pirmado na. Pagkatapos naming pumirma, tumayo kami. Si Miguel, nakatayo pa rin, parang hindi makagalaw. Si Angela, nasa labas, umiiyak, tinatawagan si Miguel. Hindi siya nilingon ni Miguel. Sa halip, tumingin siya sa akin.
“Grace, puwede ba kitang ihatid?” tanong niya.
“Hindi na,” sabi ko. “May taxi na ako. Tulad ng dati.”
Lumabas ako. Ang araw sa Quezon City, mainit pero magaan. Sumakay ako ng taxi. Hindi ako lumingon. Hindi dahil matigas ang puso ko. Kundi dahil sa wakas, alam ko na kung saan ako papunta.
Pagbalik ko sa studio, tinawagan ko si Liza. Sabi ko, tapos na. Sabi niya, pupunta siya. Dumating siya na may dalang pagkain. Kumain kami sa sahig, tulad ng dati. Sabi niya, “Grace, iba ka na ngayon.” Sabi ko, “Hindi. Ako pa rin ito. Ngayon lang ako nakita.”
Kinabukasan, tinawagan ako ng kliyente ko sa translation. Sabi niya, nagustuhan nila ang trabaho ko. Gusto nila akong bigyan ng mas malaking proyekto, mas matagal. Sabi ko, oo. Hindi na ako natatakot tumanggap. Hindi ko na kailangang magpaalam kay Miguel. Hindi ko na kailangang magluto para sa iba bago magtrabaho para sa sarili ko.
Isang linggo ang lumipas, tumawag si Miguel. Hindi na siya humingi ng pagkain. Humingi siya ng tawad. Sabi niya, nagpatingin na siya sa ospital. Sabi niya, nagluluto na siya para sa sarili niya. Sabi niya, natututo na siyang mag-isa. Sabi ko, mabuti. Sabi ko, sana, matutunan niya ring maalala ang mga taong nagmamahal sa kanya bago pa sila mapagod. Hindi ako galit. Hindi na rin ako umaasa. Payapa lang ako.
Si Angela, lumipat na ng team. Narinig ko mula kay Liza na nahirapan siya nang walang tutulong sa kanya. Hindi na si Miguel ang tumutulong sa kanya. At doon ko naintindihan, ang taong sanay na may taga-ayos ng lahat, mahihirapan kapag kailangan na niyang ayusin ang sarili niya. Hindi ako natutuwa sa nangyari sa kanya. Pero hindi ko na rin ito problema.
Ngayon, nakatira pa rin ako sa maliit na studio sa Quezon City. ₱18,500 pa rin ang upa. Pero hindi na ako natatakot sa susunod na buwan. May trabaho ako. May ipon ako. May kaibigan ako. May Mama ako sa Davao na tumatawag tuwing Linggo. Sa susunod na buwan, uuwi ako sa Davao para bisitahin siya. Hindi para tumakas. Kundi para magbakasyon. Para ipakita sa kanya na maayos na ang anak niya.
Tuwing umaga, nagluluto ako ng almusal. Minsan, itlog at kanin. Minsan, sinigang. Minsan, ginisang kanin na may basil, pero ngayon, para sa akin na. Walang nagtatanong kung bakit steamed o bakit gisa. Walang nagsasabi na wala akong silbi. At sa gabi, bago ako matulog, tinitignan ko ang medicine box na ngayon ay puno na. Puno ng gamot, ng band-aid, ng mga bagay na kailangan ko. Hindi na ito bakante. Tulad ko. Hindi na ako bakante.
At kung sakaling may magtanong sa akin kung nagsisisi ako, sasabihin ko, hindi. Dahil sa tatlong araw na hindi niya tinapon ang basura, natutunan kong itapon ang mga bagay na hindi na ako kayang alagaan. At sa pagtapon na iyon, natagpuan ko ulit ang sarili kong matagal ko nang nakalimutan.
Salamat sa pagsama sa amin at pagbabasa ng kuwento hanggang dulo 🙏 Iwan sa comments ang iyong opinyon, reaksiyon o suhestiyon. Malaking tulong iyon para mapaganda pa namin ang mga susunod na kuwento. Huwag kalimutang i-follow ang page para hindi mo mapalampas ang mga bagong kuwento araw-araw 📖✨
