Bahagi 3
Akala nila ako pa rin ang kawawa, pero nang magsalita si Tito Ramon sa harap ng lahat, nalaman nila kung sino ang tunay na nagpalaki sa kumpanya nila.
Nang sabihin kong simulan na ang kasal, hindi agad nagpalakpakan ang mga tao. Tumingin sila sa akin, kay Miguel, kay Carlo, at kay Angela. Ramdam ko ang bigat ng mga mata nila. Pero hindi ako natakot. Sa unang pagkakataon sa loob ng tatlong taon, hindi ako ang babaeng naghihintay sa pinto.
Hinawakan ni Miguel ang kamay ko nang mas mahigpit. Hindi siya nagmamadali. Tumingin siya sa mga bisita at ngumiti nang magalang. Sinabi niyang salamat sa pagdating nila at humingi siya ng paumanhin sa maikling gulo. Maayos ang boses niya. Hindi siya nagpaliwanag nang sobra. Sapat na ang sinabi niya para maintindihan ng lahat na ako ang pakakasalan niya.
Si Carlo, hindi pa rin makaalis. Nakatayo siya sa gitna ng yacht na parang hindi niya alam kung saan siya pupunta. Si Angela, hawak ang braso niya, pilit siyang hinihila paatras. Pero ayaw niyang umalis. Tinitigan niya ako na parang gusto niyang basahin kung totoo ba ang lahat ng ito.
Lumapit si Tito Ramon. Hindi siya tumingin kay Carlo. Tumingin siya sa akin at marahan niyang tinanong kung ayos lang ako. Tumango ako. Kahit basang-basa ang laylayan ng gown ko ng red wine, tumango ako. Sinabi niya na huwag akong mag-alala. Siya ang bahala sa mga bisita. At siya rin ang bahala sa dalawang taong sumira sa gabi ko.
Doon nagsimulang magbago ang hangin sa yacht. Lumapit ang isang staff at dinala ako sa isang tahimik na sulok para ayusin ang gown ko. Hindi na ito maibabalik sa dating puti. Pero hindi ko ito hinubad. Gusto kong makita ng lahat na kahit may mantsa, ako pa rin ang bride. Hindi ako ang babaeng dapat ikahiya.
Habang inaayos ang buhok ko, narinig ko ang boses ni Carlo mula sa malayo. Malakas siya at galit. Sinabi niyang niloko ko raw siya. Sinabi niyang naghihiganti lang ako. Sinabi niyang hindi ako magpapakasal kay Miguel dahil mahal ko pa rin siya. Paulit-ulit niyang sinasabi ang pangalan ko na parang pag-aari niya ako.
Hindi ako lumabas agad. Huminga ako nang malalim. Naalala ko ang sampal niya sa bahay sa Makati. Naalala ko ang mukha ni Angela nang ipakita niya sa akin ang resulta ng check-up. Naalala ko ang mga mensahe ng mga netizen na nagmura sa akin na parang kilala nila ako. Lahat ng iyon, bumalik sa akin nang sabay-sabay. Pero sa pagkakataong ito, hindi na ako umiyak.
Pagbalik ko, nakita kong nakikipag-usap si Tito Ramon kay Carlo sa gilid. Mababa ang boses ni Tito, pero matigas. Sinabi niya na tatlong taon niyang pinagtiisan si Carlo dahil sa akin. Tatlong taon niyang pinrotektahan ang pamilya Mendoza dahil ayaw niyang masaktan ako. At tatlong taon ding sinayang ni Carlo ang lahat ng iyon.
Doon lumabas ang katotohanan na matagal ko nang alam pero hindi ko sinasabi. Sinabi ni Tito Ramon na ang kumpanya ni Carlo ay hindi lumaki dahil sa galing niya. Lumaki ito dahil ang pamilya namin ang nagbukas ng mga pinto para sa kanya. Kami ang nagpakilala sa kanya sa mga tamang tao. Kami ang nagbigay ng unang malaking kontrata. Kami ang sumalo noong muntik na siyang malugi. At ako ang humiling kay Tito na huwag sabihin kay Carlo ang totoo, dahil ayaw kong masaktan ang pride niya.
Namutla si Carlo. Umiling siya at sinabi niyang hindi totoo iyon. Sinabi niyang pinaghirapan niya ang lahat. Sinabi niyang siya ang nagpuyat, siya ang nakipag-meeting, siya ang nagdesisyon. Hindi niya matanggap na ang tagumpay na ipinagmamalaki niya sa lahat ay may ibang pinanggalingan.
Tumingin si Tito Ramon sa kanya nang diretso. Sinabi niya na oo, nagtrabaho si Carlo. Pero ang trabaho, walang saysay kung walang nagtiwala sa kanya sa simula. At ang nagtiwala sa kanya ay ako. Ako ang nagsabi kay Tito na bigyan siya ng pagkakataon. Ako ang nagsabi na tulungan ang pamilya niya kahit tutol ang lahat. At ang kapalit ay ang pagtrato niya sa akin na parang wala akong halaga.
Si Angela, biglang sumingit. Sinabi niyang hindi mahalaga ang pera. Sinabi niyang mahal siya ni Carlo at iyon ang mahalaga. Sinabi niyang ako ang gumagamit ng pera para bumili ng asawa. Tumawa siya nang mahina, pero nanginginig ang labi niya.
Doon ako nagsalita. Tiningnan ko si Angela at kalmado kong sinabi na hindi ako bumibili ng asawa. Pinipili ko ang lalaking pipili rin sa akin. At si Miguel, pinili ako nang buo, hindi kapag may oras lang siya. Hindi ako sumigaw. Hindi ako nagmura. Pero bawat salita ko ay tumama.
Namula ang mukha ni Angela. Sinabi niyang ako ang kabit. Sinabi niyang ako ang sumira sa kanila. Sinabi niyang buntis siya at siya ang tunay na misis ng pamilya Mendoza. Paulit-ulit niyang sinasabi ang salitang iyon na parang kapag inulit niya nang sapat, magiging totoo ito.
Hindi ako nagpadala sa galit. Tiningnan ko siya at tinanong ko kung kailan sila ikinasal ni Carlo. Hindi siya nakasagot agad. Tumingin siya kay Carlo na parang humihingi ng tulong. Si Carlo, hindi rin nakatingin sa kanya. Nakatingin siya sa sahig. Doon, kahit ang mga bisita ay nakaintindi na walang kasal sa pagitan nila. Walang titulo. Walang pangako na may papel.
Sinabi ni Tito Ramon na ang bahay sa Makati ay nakapangalan sa akin. Ako ang bumili. Ako ang nagbayad. Ang titulo ng lupa ay nasa pangalan ko lang. Walang pangalan si Carlo doon. Walang pangalan si Angela doon. Kaya ang pagtira ni Angela doon ay hindi pagiging misis, ito ay pagpasok sa bahay ng ibang tao nang walang pahintulot ko.
Doon nagbago ang mukha ni Angela. Hindi na siya umiiyak na parang biktima. Nagalit siya. Sinabi niyang si Carlo ang nagbigay sa kanya ng susi. Sinabi niyang si Carlo ang nagsabi na bahay din niya iyon. Sinabi niyang kung may kasalanan man, si Carlo ang may kasalanan, hindi siya.
Si Carlo, sa unang pagkakataon, hindi niya ipinagtanggol si Angela. Tumingin siya sa akin at sinabi niyang natakot siya. Natakot siyang mawala ako kaya hindi niya masabi sa akin ang totoo tungkol sa pagbubuntis. Natakot siyang magalit ako kaya pinili niyang itago at ipagpaliban nang ipagpaliban ang kasal. Akala niya, kapag tumagal, mawawala ang problema.
Tiningnan ko siya at naramdaman ko ang sakit na hindi ko inaasahan. Hindi dahil mahal ko pa siya. Kundi dahil naalala ko kung gaano ako nagmahal sa taong ito. Naalala ko ang mga gabing naghintay ako sa kanya. Naalala ko ang mga beses na ako ang humingi ng tawad sa mga bisita. Naalala ko ang mga beses na ako ang nag-ayos ng gulo na siya ang gumawa. Lahat ng iyon, ako ang sumalo.
Pero sa gitna ng sakit, mas malinaw na ang isip ko. Hindi na ako ang Grace na maghihintay sa text niya. Hindi na ako ang Grace na maniniwala sa pangako na “sa susunod na buwan.” Hindi na ako ang Grace na tatanggap ng sampal at tatahimik lang. Ang babaeng iyon, naiwan na sa bahay sa Makati noong araw na sinampal niya ako.
Lumapit si Miguel at marahan niyang hinawakan ang likod ko. Hindi siya nakialam sa away. Hinayaan niya akong magsalita. Pero ramdam ko na nandoon siya. Hindi siya tulad ni Carlo na iniiwan ako kapag mahirap. Nandoon siya kahit hindi siya ang bida sa eksena.
Sinabi ni Tito Ramon na simula ngayon, titigil na ang suporta ng pamilya namin sa kumpanya ni Carlo. Hindi ito pagbabanta. Ito ay desisyon. Kung kaya ni Carlo na patakbuhin ang kumpanya nang mag-isa, patunayan niya. Kung hindi, harapin niya ang resulta ng mga pinili niya. Hindi na ako ang sasalo sa kanya.
Doon nagpanik si Angela. Bigla siyang lumapit kay Tito Ramon at nagmakaawa. Sinabi niyang buntis siya at kailangan nila ng tulong. Sinabi niyang ang nanay niya ay may posisyon at makakatulong. Pero nang tanungin siya ni Tito kung sino ang nanay niya at ano ang posisyon nito, hindi siya makasagot nang diretso. Paulit-ulit lang niyang sinasabi na may kilala ang nanay niya.
Hindi nagsalita si Tito nang masama. Sinabi lang niya na ang tunay na posisyon ay hindi kailangang ipagsigawan sa chat. Ang tunay na tulong ay hindi kailangang gamitin para manakot ng ulila. At ang pamilya Mendoza ay hindi kailanman magiging malaki kung ang pundasyon nito ay pananakot at kasinungalingan.
Napaiyak si Angela. Pero sa pagkakataong ito, hindi na ako naawa. Nakita ko na ang pag-iyak niya ay hindi pagsisisi. Ito ay takot na mawala ang ginhawa na nakasanayan niya. Takot na bumalik siya sa buhay na wala si Carlo na sumasalo at wala ako na tahimik na nagbabayad.
Si Carlo, lumapit sa akin at hinawakan ang kamay ko. Sinabi niyang bigyan ko siya ng isa pang pagkakataon. Sinabi niyang aayusin niya ang lahat. Sinabi niyang paaalisin niya si Angela. Sinabi niyang pakakasalan niya ako ngayon din kung gusto ko. Ang boses niya ay nanginginig. Para siyang bata na takot maiwan.
Dahan-dahan kong binawi ang kamay ko. Sinabi kong huli na. Hindi dahil galit ako, kundi dahil tapos na. Ang pagmamahal na tatlong beses ipinagpaliban, tatlong beses sinaktan, at isang beses sinampal, hindi na pagmamahal. Iyon ay pagtitiis. At ayaw ko nang magtiis.
Nagpatuloy ang kasal. Hindi ito perpekto. May mantsa ang gown ko. May lungkot sa mga mata ko. Pero nang tumingin ako kay Miguel at sinabi niya na hindi niya ako iiwan sa gitna ng gulo, naramdaman ko ang kapayapaan na matagal kong hinahanap. Hindi ito yung kilig na nakakasakit. Ito yung tahimik na sigurado.
Pagkatapos ng seremonya, hindi agad kami umalis. Maraming bisita ang lumapit sa akin. Ang iba, humingi ng tawad dahil naniwala sila sa mga post ni Angela. Ang iba, tahimik lang na niyakap ako. Hindi ko sila sinisi. Alam kong ang kwento ni Angela ay mukhang totoo sa labas. Pero ngayong gabi, nakita nila ang totoo.
Nang gabing iyon, habang nasa yacht pa rin kami, nag-usap kami ni Tito Ramon nang kami lang. Tinanong niya ako kung sigurado ba ako kay Miguel. Sinabi kong hindi ko pa siya lubos na kilala. Pero alam kong sa unang araw pa lang, hindi niya ako pinahiya. Hindi niya ako sinaktan. Hindi niya ako ginawang pangalawang pagpipilian. At sa ngayon, sapat na iyon para magsimula.
Sinabi ni Tito na hindi niya ako pipilitin na mahalin agad si Miguel. Ang gusto lang niya ay protektahan ako. Sinabi niya na ang kasal na ito ay hindi lang para sa negosyo. Ito ay para bigyan ako ng pamilya na hindi ako iiwan. Napaiyak ako. Sa unang pagkakataon sa gabing iyon, umiyak ako hindi dahil sa sakit, kundi dahil sa pagod at ginhawa.
Bago matapos ang gabi, gumawa ako ng isang maliit pero mahalagang desisyon. Hindi ito malaki tulad ng pagputol ng suporta o pagpapakasal. Ito ay tahimik lang. Nagdesisyon ako na bukas ng umaga, babalik ako sa bahay sa Makati kasama si Mang Jose at kukunin ko ang lahat ng gamit ko. Papalitan ko ang lock. Kukunin ko ang titulo ng lupa mula sa lalagyan at itatago ko ito sa ligtas na lugar. Hindi ko hahayaan na ang bahay na binili ko para sa pangarap ko ay maging bahay ng taong sumira sa pangarap na iyon.
Sinabi ko ito kay Miguel. Hindi siya nagulat. Sinabi niya na sasamahan niya ako kung gusto ko. Sinabi niya na hindi niya ako pipilitin na ibenta ang bahay o kalimutan ang nakaraan. Ang gusto lang niya ay ako ang magdesisyon para sa sarili ko. Doon ko naramdaman na iba talaga siya.
Pag-uwi namin mula sa yacht, hindi ako agad nakatulog. Tiningnan ko ang cellphone ko. Maraming mensahe si Carlo. Ang iba, galit. Ang iba, nagmamakaawa. Ang iba, nagsasabi na mahal niya ako. Hindi ko binuksan ang lahat. Binasa ko lang ang isa. Sinabi niya na hindi niya akalain na magpapakasal ako sa iba. Sinabi niya na akala niya maghihintay ako habambuhay.
Hindi ako sumagot. Inilagay ko ang cellphone ko sa gilid at tumingin sa bintana. Ang Maynila sa gabi ay maingay pa rin. Pero sa loob ko, tahimik. Hindi ito ang katahimikan ng pagtitiis. Ito ang katahimikan ng taong alam na niya ang totoo at hindi na siya babalik sa dati.
Kinabukasan, maaga akong nagising. Hindi pa rin humuhupa ang maga sa puso ko, pero mas malinaw ang isip ko. Alam kong hindi pa tapos ang kwento. Alam kong babalik si Carlo. Alam kong hindi titigil si Angela. Pero alam ko rin na hindi na ako ang dating Grace na madaling takutin ng isang post o isang sampal.
At habang naghahanda ako para sa pagbalik sa bahay sa Makati, may isang bagay na hindi ko inaasahan na dumating. Isang mensahe mula kay Angela na hindi galit, kundi nagmamakaawa at may bagong sinasabi tungkol sa bahay.
Salamat sa pagbabasa hanggang dito 🙏 Nasa comments section na ng page ang susunod na bahagi. I-click ang “View all comments” para mabasa ang Bahagi 4 👇📖
Bahagi 4
Sa harap ng lahat, hinarap ko si Carlo at Angela at binawi ko ang lahat, para sa wakas makapagsimula ako ng bagong buhay na payapa.
Ang mensahe ni Angela kinaumagahan ay hindi tulad ng dati. Walang yabang. Walang pananakot. Nagmamakaawa siya. Sinabi niyang huwag ko raw baguhin ang lock ng bahay sa Makati. Sinabi niyang nandoon pa ang ilang gamit niya at ang mga gamit ng baby. Sinabi niyang kung kukunin ko ang bahay, wala silang matitirhan.
Hindi ako sumagot agad. Ipinakita ko ang mensahe kay Miguel habang nag-aalmusal kami. Tahimik niya itong binasa at pagkatapos ay tinanong niya ako kung ano ang gusto kong gawin. Sinabi kong gusto kong pumunta doon nang personal. Hindi para makipag-away, kundi para tapusin nang maayos ang dapat tapusin.
Sumama si Miguel at si Mang Jose. Pagdating namin sa bahay sa Makati, bukas ang gate. Nandoon si Carlo sa sala, nakaupo na parang siya ang may-ari. Si Angela, nasa kwarto, nagliligpit na parang hindi siya aalis. Pagpasok ko, pareho silang natigilan. Hindi nila inaasahan na may kasama ako.
Tumingin si Carlo sa akin at agad siyang tumayo. Sinabi niyang mabuti at dumating ako. Sinabi niyang pag-usapan daw namin nang maayos. Sinabi niyang ang bahay na ito ay pinaghirapan din niya. Sinabi niyang kahit ako ang bumili, siya ang nag-asikaso ng mga ayos. Sinabi niyang hindi patas na kunin ko ito nang buo.
Tiningnan ko siya nang diretso. Sinabi kong ang pag-asikaso ay hindi pagbili. Sinabi kong ang titulo ng lupa ay nasa pangalan ko lang. Sinabi kong ang bank account na pinanggalingan ng bayad ay sa akin. Sinabi kong tatlong taon kong pinag-ipunan ang bahay na ito habang siya ay abala kay Angela. Hindi ako sumigaw. Pero bawat salita ay malinaw.
Lumabas si Angela mula sa kwarto, hawak ang isang bag. Umiiyak siya at sinabi niyang buntis siya at hindi siya puwedeng paalisin nang ganito. Sinabi niyang kung may puso ako, hayaan ko muna silang tumira hanggang sa manganak siya. Sinabi niyang ako raw ang may kasalanan kaya siya na-stress.
Doon ako huminga nang malalim. Sinabi kong naiintindihan ko na mahirap ang pagbubuntis. Pero hindi ko kasalanan ang pagbubuntis niya. Hindi ako ang pumili na tumira siya sa bahay ng ibang tao. Hindi ako ang nagsabi kay Carlo na bigyan siya ng susi. At hindi ako ang dapat magbayad sa mga desisyon nilang dalawa.
Nagbago ang mukha ni Angela. Bigla siyang sumigaw. Sinabi niyang ako raw ang kabit. Sinabi niyang ako raw ang sumira sa pamilya nila. Sinabi niyang kung hindi dahil sa akin, kasal na sila ni Carlo. Sinabi niyang ang lahat ng ito ay dahil sa pagiging makasarili ko.
Hindi ako natinag. Tinanong ko siya kung kailan sila naging pamilya. Tinanong ko kung may kasal ba sila. Tinanong ko kung may papel ba sila. Hindi siya nakasagot. Tumingin siya kay Carlo at sinabi niyang sabihin ni Carlo sa akin na sila na. Pero si Carlo, tahimik lang. Hindi niya kayang sabihin na kasal sila, dahil alam niyang hindi totoo.
Doon lumabas ang bitak na matagal nang nandoon. Sinabi ni Carlo na hindi niya kailanman sinabi kay Angela na pakakasalan niya ito agad. Sinabi niyang ang sinabi niya ay hihintayin niyang gumaling ito. Sinabi niyang ang pagbubuntis ay hindi niya pinlano. Sinabi niyang ang lahat ay nangyari nang mabilis at hindi niya alam kung paano aayusin.
Sumabog si Angela. Sinabi niyang ginamit lang siya ni Carlo. Sinabi niyang nangako si Carlo na iiwan niya ako. Sinabi niyang si Carlo ang nagsabi na ako ang humahadlang. Sinabi niyang si Carlo ang nagsabi na kapag nawala ako, magiging maayos ang lahat. At ngayon, ako raw ang may kasalanan na naman.
Tumingin si Carlo kay Angela at sinabi niyang tumigil na ito. Sinabi niyang huwag nang magsalita pa. Pero huli na. Narinig ko na ang lahat. Narinig ni Miguel ang lahat. Narinig ni Mang Jose ang lahat. Ang kwento na ako ang kontrabida ay gumuho sa harap mismo ng taong gumawa nito.
Lumapit ako kay Carlo at tiningnan ko siya sa mga mata. Tinanong ko kung totoo ba na sinabi niyang ako ang humahadlang. Hindi siya nakatingin sa akin. Sinabi niyang hindi niya sinasadya. Sinabi niyang galit lang siya noon. Sinabi niyang hindi niya alam na makakarating sa akin ang mga salitang iyon. Pero ang totoo, tatlong taon niyang hinayaan na ako ang sisihin.
Sinabi ko sa kanya na ang sampal niya sa bahay na ito ang huling patak. Hindi dahil sa sakit ng pisngi ko, kundi dahil doon ko nakita na kaya niyang saktan ako para protektahan ang kasinungalingan. At ang lalaking kaya akong saktan sa harap ng ibang tao ay hindi lalaking puwede kong pagkatiwalaan habambuhay.
Umiyak si Carlo. Sa unang pagkakataon, hindi siya galit. Umiiyak siya na parang nagsisisi. Sinabi niyang mahal niya ako. Sinabi niyang ako ang una niyang minahal. Sinabi niyang si Angela ay pagkakamali lang. Sinabi niyang kung bibigyan ko siya ng isa pang pagkakataon, babawi siya.
Tiningnan ko siya at naramdaman ko ang awa, pero hindi na pagmamahal. Sinabi kong ang pagmamahal ay hindi nasusukat sa salita kapag huli na. Nasusukat ito sa mga araw na pinili niya si Angela kaysa sa akin. Sa mga araw na ako ang humingi ng tawad sa mga bisita. Sa mga araw na ako ang nag-ayos ng kasal na siya ang sumira.
Sinabi ni Miguel na kailangan na naming tapusin ang pag-uusap. Mahinahon siya pero matatag. Sinabi niya na hindi kami pumunta para makipag-away. Pumunta kami para kunin ang sa akin. Sinabi niya kay Carlo at Angela na may oras sila ngayong araw para kunin ang mga gamit nila. Pagkatapos, papalitan na ang lock.
Nagalit si Angela. Sinabi niyang hindi kami puwedeng magdesisyon nang ganito. Sinabi niyang tatawag siya ng barangay. Sinabi niyang may karapatan siya dahil buntis siya. Sinabi niyang ipapahiya niya ako ulit sa social media.
Tiningnan ko siya at kalmado kong sinabi na gawin niya ang gusto niya. Sinabi kong ang mga post niya ay nakita na ng lahat. Sinabi kong ang mga tao ay hindi na naniniwala sa kwentong ako ang kabit, dahil nakita nila ako sa yacht na ikinakasal kay Miguel. Sinabi kong kung gusto niyang mag-post ulit, siya ang mapapahiya.
Doon, inilabas ni Mang Jose ang isang folder. Nandoon ang titulo ng lupa. Nandoon ang resibo ng bayad. Nandoon ang bank account na nakapangalan sa akin. Ipinakita ko ito kay Carlo at Angela. Hindi para ipagyabang, kundi para tapusin ang pagtatalo. Ang bahay ay sa akin. Walang pagtatalo. Walang hula.
Tumingin si Carlo sa titulo at namutla siya. Alam niya na totoo ito. Alam niya na mula sa simula, ako ang bumili. Alam niya na ang susi na ibinigay niya kay Angela ay hindi niya pag-aari. At sa sandaling iyon, nawala ang yabang niya.
Sinabi ni Angela na hindi patas ang lahat. Sinabi niyang ang nanay niya ay may posisyon. Sinabi niyang tatawagan niya ang nanay niya. Sinabi niyang kapag dumating ang nanay niya, magbabago ang lahat. Pero walang dumating. Walang tumawag. Ang nanay na ginamit niya para takutin ako ay hindi lumitaw.
Sinabi ko kay Angela na hindi ko siya kaaway dahil sa nanay niya. Kaaway ko siya dahil pinili niyang pumasok sa bahay ko, isuot ang pantulog ko, at ipagkalat na ako ang kabit. Ang mga bagay na iyon, siya ang gumawa. Hindi ang nanay niya. At kailangan niyang harapin ang resulta.
Tahimik na nagligpit si Angela. Habang nagliligpit siya, narinig ko siyang umiiyak nang mahina. Hindi ko siya tinulungan. Hindi ko rin siya sinaktan. Hinayaan ko siyang kunin ang mga gamit niya. Ang mga gamit ko na ginamit niya, iniwan ko na. Ayaw ko nang hawakan ang mga bagay na may alaala ng panloloko.
Si Carlo, sinubukan pa ring makiusap. Sinabi niyang huwag ko raw putulin ang suporta sa kumpanya niya. Sinabi niyang maraming empleyado ang mawawalan ng trabaho. Sinabi niyang kung may galit ako, sa kanya lang, huwag sa kumpanya.
Tiningnan ko siya at sinabi kong ang suporta ay hindi habambuhay na obligasyon. Tatlong taon itong ibinigay nang walang kapalit. At tatlong taon niya itong ginamit para itayo ang buhay niya kasama si Angela. Ngayon, kailangan niyang matutong tumayo nang mag-isa. Kung tunay siyang magaling, patutunayan niya ito nang wala ako.
Sinabi ni Tito Ramon sa cellphone na nakausap na niya ang mga kasosyo. Hindi niya ako pinilit na magdesisyon. Sinabi niya na ako ang magdesisyon. At ang desisyon ko ay putulin na ang personal na suporta, pero hindi ko sisirain ang kumpanya nang sadya. Hayaan ang kumpanya na tumayo o bumagsak base sa totoong kakayahan ni Carlo. Iyon ang patas.
Pagkatapos nilang magligpit, tumayo si Angela sa pinto at tumingin sa akin. Sinabi niyang sana raw hindi ako maging masaya. Sinabi niyang sana raw maranasan ko rin ang naranasan niya. Hindi ako sumagot nang masama. Sinabi ko lang na sana, matuto siya na ang pagiging misis ay hindi nakukuha sa pag-agaw ng bahay ng iba. Nakukuha ito sa paggalang at katapatan.
Umalis sila. Nang sumara ang pinto, tahimik ang bahay. Ang bahay na tatlong taon kong pinangarap ay walang laman. Walang bagahe ni Angela. Walang sigawan ni Carlo. Ako lang, si Miguel, at si Mang Jose. At sa unang pagkakataon, naramdaman kong sa akin ulit ang bahay na ito.
Umupo ako sa sahig at umiyak. Hindi dahil natalo ako, kundi dahil sa wakas, natapos na. Umiyak ako para sa babaeng naghintay ng tatlong taon. Umiyak ako para sa mga imbitasyon na ako ang nag-ayos. Umiyak ako para sa mga gabi na ako ang humingi ng tawad sa mga tao. Lahat ng iyon, pinakawalan ko sa araw na iyon.
Lumapit si Miguel at umupo sa tabi ko. Hindi niya ako pinilit na tumigil sa pag-iyak. Hinayaan niya akong umiyak. Pagkatapos, marahan niyang sinabi na hindi niya ako mamadaliin. Sinabi niya na kung gusto kong ibenta ang bahay at magsimula sa ibang lugar, sasamahan niya ako. Kung gusto kong ayusin ito at gawing bagong bahay namin, tutulungan niya ako. Ang mahalaga ay ako ang pumili.
Pinili kong ayusin ang bahay. Hindi para kay Carlo. Hindi para sa nakaraan. Kundi para sa akin. Gusto kong palitan ang mga kurtina. Gusto kong palitan ang kama. Gusto kong alisin ang lahat ng alaala ni Angela. Gusto kong gawing tahimik at maliwanag ang bahay na ito.
Sa mga sumunod na linggo, unti-unti naming inayos ang bahay. Tinulungan ako ni Miguel na pumili ng mga bagong gamit. Si Tito Ramon, madalas dumalaw at nagdadala ng pagkain. Si Mang Jose, hindi ako iniwan. Sa unang pagkakataon sa loob ng mahabang panahon, ang bahay ay napuno ng tawanan, hindi ng away.
Hindi naging perpekto ang pagsasama namin ni Miguel agad. May mga araw na tahimik ako. May mga araw na natatakot ako na baka maulit ang lahat. Pero sa bawat araw na pinipili niya akong samahan sa maliliit na bagay, tulad ng pag-aalmusal, pag-ayos ng bahay, at pakikinig sa akin, natutunan kong magtiwala ulit. Hindi sa malalaking pangako, kundi sa maliliit na gawa.
Si Carlo, minsan nagte-text pa rin. Hindi ko na binubuksan ang lahat. Ang huli niyang mensahe ay nagsasabi na nagsisisi siya at sana maging masaya ako. Hindi ako sumagot. Hindi dahil galit ako, kundi dahil wala na akong kailangang patunayan sa kanya. Ang katahimikan ko ang sagot ko.
Si Angela, hindi ko na rin hinanap. Narinig ko na lang na umalis sila sa Makati at nagsimula sila ng bagong buhay na malayo sa akin. Hindi ko alam kung ano ang nangyari sa kanila. At hindi ko na kailangang malaman. Ang buhay ko ay hindi na umiikot sa kanila.
Isang gabi, habang nakaupo kami ni Miguel sa balkonahe ng bahay na ngayon ay sa amin na talaga, tiningnan ko ang mga ilaw ng Makati. Sinabi ni Miguel na hindi niya ako hihilingin na kalimutan ang nakaraan. Ang hihilingin lang niya ay hayaan ko siyang samahan ako sa hinaharap. Ngumiti ako. Sinabi kong oo.
Sa gabing iyon, naintindihan ko na ang pagtatapos ng kwento ko ay hindi ang paghihiganti. Ito ay ang pagbawi ko sa sarili ko. Binawi ko ang bahay ko. Binawi ko ang pangalan ko. Binawi ko ang kapayapaan ko. At sa pagbawi na iyon, natagpuan ko ang taong hindi ako kailanman kailangang ipagpaliban.
Ngayon, kapag tinatanong ako ng mga tao kung nagsisisi ba ako sa tatlong taon na nasayang, sinasabi kong hindi. Dahil kung hindi ko naranasan ang tatlong beses na pagtanggi, hindi ko malalaman kung gaano kahalaga ang isang taong pipiliin ako sa unang pagkakataon, nang buo at walang pag-aalinlangan.
At sa bawat umaga na gigising ako sa bahay na ako ang nag-ayos, kasama ang lalaking hindi ako iniiwan sa gitna ng gulo, alam kong sa wakas, nagsisimula na ang buhay na matagal kong hinintay at tunay na para sa akin.
Salamat sa pagsama sa amin at pagbabasa ng kuwento hanggang dulo 🙏 Iwan sa comments ang iyong opinyon, reaksiyon o suhestiyon. Malaking tulong iyon para mapaganda pa namin ang mga susunod na kuwento. Huwag kalimutang i-follow ang page para hindi mo mapalampas ang mga bagong kuwento araw-araw 📖✨
