TATLONG BUWAN MATAPOS NIYA AKONG HIWALAYAN PARA SA KABIT, NAWALAN SIYA NG ALAALA AT AKO ANG HINANAP SA OSPITAL!/86

TATLONG BUWAN MATAPOS NIYA AKONG HIWALAYAN PARA SA KABIT, NAWALAN SIYA NG ALAALA AT AKO ANG HINANAP SA OSPITAL!

PARTE 1: ANG ASAWANG NAKALIMOT NA HIWALAY NA KAMI

“LAYUAN MO AKO! MAY ASAWA AKO! HINDI AKO PAPATOL SA BABAENG SUMISIRA NG PAMILYA!”

Iyan ang unang sigaw ng dati kong asawa nang magising siya sa ospital matapos ang isang malubhang aksidente.

Ang nakakatawa?

Ang babaeng sinisigawan niya ay ang kasalukuyan niyang nobya.

At ako?

Ako ang babaeng hiniwalayan niya tatlong buwan na ang nakalipas.

Ako si Maria Vanessa Reyes, tatlumpu’t anim na taong gulang, isang associate professor sa isang unibersidad sa Quezon City.

Advertisement

Labing-isang taon akong naging asawa ni Adrian Montenegro, ang nag-iisang anak ng isang mayamang pamilyang nagmamay-ari ng malalaking negosyo sa Metro Manila.

Tatlong buwan na kaming diborsiyado sa ibang bansa, kung saan legal na natapos ang aming kasal. Pareho na naming inayos ang aming buhay.

O iyon ang akala ko.

Isang umaga, nakatanggap ako ng tawag mula kay Miguel Santos, matalik na kaibigan ni Adrian mula pagkabata.

“Vanessa, naaksidente si Adrian sa SLEX. Nasa ospital siya.”

Napahinto ako sa pag-aayos ng mga papeles.

Advertisement

“Bakit mo sinasabi sa akin? May girlfriend na siya, hindi ba?”

Matagal na natahimik si Miguel.

“May problema, Vanessa. Nawalan siya ng alaala.”

“Ano?”

“Ang huling naaalala niya, dalawampu’t limang taong gulang pa lang siya. Akala niya bagong kasal pa lang kayo.”

Nanlamig ang mga kamay ko.

“Kanina pa niya hinahanap ang asawa niya. Ikaw ang hinahanap niya.”

Ayoko sanang pumunta.

Ngunit sinabi ni Miguel na paulit-ulit na sinusubukang tanggalin ni Adrian ang suwero niya para makalabas ng ospital. Nag-aalala ang mga doktor na baka lumala ang pinsala niya.

Advertisement

Kaya pumunta ako.

Pagdating ko sa silid, bumungad ang isang eksenang hindi ko kailanman inasahan.

Nakatayo si Adrian sa tabi ng kama, namumula ang mukha sa galit.

Sa harapan niya, umiiyak ang isang magandang dalagang nakasuot ng mamahaling damit.

Si Sofia Villanueva.

Anak ng isang kilalang negosyante sa Makati.

Ang babaeng naging dahilan ng pagkasira ng aming pagsasama.

“Adrian, please! Ako si Sofia! Girlfriend mo ako!” umiiyak nitong sabi.

“Sinungaling!”

Tinulak ni Adrian palayo ang kamay nitong gustong humawak sa kanya.

Advertisement

“May asawa ako! Si Vanessa ang asawa ko!”

“Pero hiwalay na kayo!”

“Hindi mangyayari iyon!”

Biglang nanginig ang boses niya.

“Nasaan ang asawa ko? Bakit hindi pa siya dumarating?”

Umupo siya sa kama at napayuko.

“Baka ayaw na niya sa akin. Para akong asong iniwan ng amo niya…”

Doon niya ako nakita.

“VANESSA!”

Bago pa ako makakilos, lumapit siya at mahigpit akong niyakap.

“Love! Nandito ka na!”

Naramdaman kong nanginginig ang mga braso niya.

“Sinungaling silang lahat! Sinasabi nilang hindi na kita mahal!”

Advertisement

Hinalikan niya ang aking noo.

“Alam mong halos lahat ginawa ko para mapakasalan ka. Paano kita magagawang iwan?”

Hindi ako nakasagot.

Dahil minsan, ganyan talaga niya ako kamahal.

Noong dalawampu’t lima siya, sinuway niya ang buong pamilya Montenegro para lamang pakasalan ang isang simpleng babaeng lumaki sa Laguna.

Ngunit labing-isang taon ang lumipas.

At ang lalaking dating handang talikuran ang mundo para sa akin ay siya ring nagsabing wala na akong lugar sa buhay niya.

“Vanessa!”

Napalapit ang ina niya, si Doña Patricia Montenegro.

Advertisement

“Sino ang nagpatawag sa babaeng iyan?”

“Ako po,” sagot ni Miguel.

“Wala kang karapatang makialam! Sa wakas nakalaya na ang anak ko sa miserableng kasal na iyon!”

Mas humigpit ang yakap ni Adrian sa akin.

“Mom, tigilan ninyo ang asawa ko!”

Biglang sumigaw si Sofia.

“Adrian! Ako ang mahal mo ngayon! Siya ang babaeng itinapon mo!”

Tahimik akong nakatingin kay Adrian.

Hindi siya sumagot kay Sofia.

Sa halip, bumulong siya sa tainga ko.

“Love, umuwi na tayo. Ayoko rito.”

“Adrian, hindi na tayo—”

Advertisement

“Please?”

Tumingin siya sa akin na parang batang takot maiwan.

“Pangako, hindi na kita bibitawan.”

Napapikit ako.

May ilang gamit pa akong naiwan sa bahay niya.

Kaya pumayag ako.

Ngunit habang palabas kami ng silid, hinawakan ako ni Doña Patricia sa braso.

“Vanessa, huwag kang umasa. Kapag bumalik ang alaala ng anak ko, itatapon ka rin niya.”

Bago ako makasagot, may malamig na tinig na nagsalita.

“Mom, kung pipili ako sa pagitan ninyo at ng asawa ko…”

Lumingon kaming lahat.

Tinutuukan Ako ng Baril ng Mayamang Fiancé Ko Para Agawin ang Lupa Namin—Hindi Niya Alam na Dati Akong Elite Sniper!

“Sa Ika-10 Anibersaryo Namin, Nahuli Kong May Kabit ang Asawa Kong Heneral—Itinulak Niya Ako, Hindi Alam na Buntis Ako!”

SA IKA-3 ANNIVERSARY NAMIN, INIWAN AKO NG ASAWA KONG HENERAL PARA SA IBANG BABAE—AT HINUBAD PA NIYA ANG SINGSING KO SA HARAP NG LAHAT!

Matigas ang mukha ni Adrian.

“Si Vanessa ang pipiliin ko.”

Namutla ang kanyang ina.

Ngunit ang sumunod na sinabi ni Sofia ang tunay na nagpatigil sa akin.

“Vanessa, huwag kang masyadong masaya. Hindi mo pa alam kung bakit ka talaga niya hiniwalayan.”

At nang makita kong biglang nagbago ang mukha ni Miguel, alam kong may isang lihim na matagal nilang itinago sa akin.

Isang lihim na magpapabago sa lahat ng pinaniwalaan ko tungkol sa aming labing-isang taong pagsasama…

PARTE 2: ANG BABAE SA LIKOD NG AMING PAGHIHIWALAY

Advertisement

“LOVE, NATULOY BA TAYO SA FINLAND? NAKITA BA NATIN ANG NORTHERN LIGHTS?”

Iyon ang tanong ni Adrian habang magkatabi kaming nakaupo sa likurang upuan ng sasakyan pauwi sa mansion niya sa Eastwood.

Napatingin ako sa bintana.

“Oo,” maikli kong sagot.

Napangiti siya.

“Talaga? Ang saya naman! Pangarap natin iyon, di ba?”

Hindi niya alam na ang biyaheng iyon ang pinakamasakit na alaala ng aming pagsasama.

Sampung taon naming pinag-ipunan ng mga pangarap ang pagpunta sa Finland.

Noong unang taon ng aming kasal, habang nakahiga kami sa maliit na apartment na inuupahan namin sa Quezon City, sinabi niyang dadalhin niya ako roon.

Advertisement

“Kapag sampung taon na tayong kasal, Van, pupunta tayo sa Finland. Gusto kong makita ang aurora habang hawak ang kamay mo.”

Tinupad niya ang pangakong iyon.

Ngunit noong gabing lumitaw ang makukulay na ilaw sa kalangitan, ibang salita ang lumabas sa bibig niya.

“Vanessa, natupad ko na halos lahat ng ipinangako ko sa iyo.”

Nakangiti pa ako noon.

Akala ko may sasabihin siyang romantiko.

Ngunit malamig ang kasunod niyang mga salita.

“Pwede na ba nating tapusin ang kasal na ito nang maayos?”

Advertisement

Sa ilalim ng pinakamagandang kalangitang nakita ko, doon ko narinig ang pinakamalupit na paalam.

“Love?”

Nabalik ako sa kasalukuyan nang hawakan ni Adrian ang kamay ko.

“Bakit ang tahimik mo?”

“Pagod lang.”

Hinaplos niya ang buhok ko.

“Sorry. Hindi ko maalala ang sampung taon natin.”

Saglit siyang tumawa.

“Pero sigurado akong masaya tayo, hindi ba?”

Hindi ako sumagot.

Dahil ang totoo, naging masaya kami.

Noong unang taon, hindi ako makapaniwalang may lalaking katulad niya na handang mahalin ang isang simpleng probinsiyana.

Advertisement

Habang ang mga kaibigan niya ay nagpapakasal sa mga anak ng politiko at negosyante, ako ay isang guro na nagsisimula pa lamang sa unibersidad.

Ayaw sa akin ng kanyang ina.

“Adrian, wala siyang maitutulong sa negosyo natin!” sigaw ni Doña Patricia noon.

Ngunit hinawakan lang niya ang kamay ko.

“Hindi ko kailangan ng business partner, Mom. Asawa ang kailangan ko.”

Nangako rin siyang hindi niya ako pipigilang magtrabaho.

“Gusto kong maging proud ka sa sarili mong mga tagumpay, Van.”

At tinupad niya iyon.

Advertisement

Sinamahan niya ako sa pagtatapos ng master’s degree ko.

Nagdala siya ng bulaklak noong natapos ko ang doctorate ko.

Siya ang unang sumigaw sa audience nang ma-promote akong associate professor.

Ngunit habang tumataas ang posisyon ko sa unibersidad, mas lumalayo naman siya sa akin.

Nagsimula sa mga gabing hindi siya umuuwi.

“May business dinner, Van.”

“May meeting kami ng investors.”

“Sa hotel na ako matutulog. Maaga ang appointment bukas.”

Noong una, naniwala ako.

Hanggang isang gabi, nakita ko ang bakas ng lipstick sa kuwelyo niya.

Hindi ako agad nagtanong.

Ngunit kinabukasan, nakita ko ang larawan niya kasama si Sofia Villanueva.

Magkatabi sila sa isang restaurant sa BGC.

Hindi iyon business meeting.

Nakapatong ang kamay ni Sofia sa braso niya.

Sa isa pang larawan, magkasama silang lumabas ng isang hotel.

At sa pangatlo, nakasandal si Sofia sa balikat niya habang nasa isang pribadong party.

Nang harapin ko siya, itinapon niya ang mga litrato sa sahig.

“Vanessa, hanggang kailan mo ako pagdududahan?”

“Adrian, asawa mo ako!”

“At ako ang nagtatrabaho para mapanatili ang kumpanya ng pamilya namin!”

Natawa ako sa sobrang sakit.

“Anong klaseng negosyo ang kailangan mong makipag-date sa ibang babae?”

“Hindi ko siya dini-date!”

“Talaga?”

“Kaibigan ko siya! Hindi lahat ng babaeng nakakasama ko, kabit ko!”

Doon ko naitanong ang matagal kong kinatatakutan.

“Adrian, kaya mo bang sabihin sa harapan ko na wala kang nararamdaman para sa kanya?”

Hindi siya sumagot.

At kung minsan, ang katahimikan ang pinakamasakit na pagtatapat.

Pagdating namin sa mansion, halos wala nang nagbago.

Pareho pa rin ang malalaking chandelier.

Pareho ang marmol na sahig.

Pareho ang family portrait sa may hagdan.

Ngunit may isang malaking pagkakaiba.

Wala na ang litrato naming mag-asawa sa sala.

Sa lugar nito, may nakadisplay na framed photograph nina Adrian at Sofia.

Nakita iyon ni Adrian.

Napatigil siya.

“Bakit may litrato ako kasama ang babaeng iyon?”

Hindi ako sumagot.

Lumapit siya at kinuha ang frame.

“Nasaan ang wedding picture natin?”

“Adrian…”

“Bakit siya ang nandito?”

Biglang dumating ang kasambahay naming si Aling Nena.

Matagal na siyang nagtatrabaho sa pamilya Montenegro.

Pagkakita sa akin, agad siyang napaluha.

“Ma’am Vanessa…”

Ngumiti ako nang bahagya.

“Kumusta ka, Aling Nena?”

Hindi na siya nakasagot dahil bigla siyang niyakap ni Adrian.

“Nay Nena! Bakit wala ang mga litrato namin ni Vanessa?”

Napatingin sa akin ang matanda.

“Sir… kayo po ang nagpatanggal.”

Natigilan si Adrian.

“Ako?”

“Opo.”

“Bakit ko gagawin iyon?”

Tahimik ang buong sala.

Dahan-dahang ibinaba ni Adrian ang frame.

“Hindi. Hindi ako ganoong klaseng tao.”

Pagkatapos, lumingon siya sa akin.

“Love, hindi mo naman ako iiwan, di ba?”

Hindi ko kayang magsinungaling.

Kaya hinawakan ko lamang ang kamay niya.

“Magpahinga ka muna.”

Habang natutulog siya sa kuwarto, nagpunta ako sa dati naming study room upang kunin ang ilang libro at personal kong dokumento.

Nasa loob pa rin ang lumang kahong iniwan ko noong lumipat ako.

Ngunit nang buksan ko ang drawer, may nakita akong isang makapal na folder.

Nakasulat sa harap:

MONTENEGRO–VILLANUEVA BUSINESS AGREEMENT

Hindi ko sana papansinin.

Ngunit nahulog mula rito ang isang dokumentong may pirma ni Adrian.

Nakasaad dito na magkakaroon ng malaking investment ang pamilya Villanueva sa kumpanya ng Montenegro.

May kondisyon.

Kailangang magkaroon ng matibay na personal na ugnayan ang dalawang pamilya.

At nakalakip ang isang kumpidensiyal na sulat mula sa legal adviser.

Binanggit doon na ang nakaraang kasal ni Adrian ay isang hadlang sa planong pagsasama nila ni Sofia.

Nanginig ang mga kamay ko.

Ibig sabihin, hindi lamang basta pag-ibig ang dahilan ng aming paghihiwalay?

May negosyo ring nakataya?

Biglang bumukas ang pinto.

Si Miguel.

“Vanessa, hindi mo dapat nakita iyan.”

Napatingin ako sa kanya.

“Alam mo?”

Hindi siya sumagot.

“Alam mong may ganitong kasunduan?”

“Vanessa, pakinggan mo muna ako.”

“Labing-isang taon, Miguel! Labing-isang taon akong naging asawa ng kaibigan mo!”

Napayuko siya.

“Hindi ganoon kasimple ang nangyari.”

“Kung ganoon, ipaliwanag mo!”

Bago siya makapagsalita, may narinig kaming ingay sa labas.

Si Sofia.

“ADRIAN! BAKIT MO PINAPAPASOK ANG BABAENG IYAN SA BAHAY NATIN?”

Napakurap ako.

Bahay namin?

Paglabas namin, nakita kong nakatayo si Sofia sa sala kasama si Doña Patricia.

Hawak niya ang isang susi.

“Vanessa, lumabas ka rito!” sigaw niya.

Ngunit lumitaw si Adrian sa hagdan.

“Sofia, anong karapatan mong paalisin ang asawa ko?”

“Ako ang nakatira rito ngayon!”

Natigilan si Adrian.

Pagkatapos, tumingin siya kay Aling Nena.

“Totoo ba iyon?”

Walang sumagot.

Biglang sumigaw si Sofia.

“Sabihin ninyo sa kanya ang totoo! Sabihin ninyong siya mismo ang nagbigay sa akin ng kuwartong dating sa asawa niya!”

Namutla si Adrian.

Dahan-dahan siyang lumingon sa akin.

“Vanessa… ginawa ko ba talaga iyon?”

Bago ako makasagot, bumagsak mula sa folder ang isa pang papel.

Isang dokumentong hindi ko pa nababasa.

Nang makita ni Miguel ang pamagat, biglang namutla ang mukha niya.

“Vanessa, huwag…”

Ngunit huli na.

Nabasa ko na ang nakasulat.

CONFIDENTIAL MEDICAL REPORT — MONTENEGRO FAMILY

At ang pangalan ng pasyente sa unang pahina ay hindi si Adrian.

Kundi ako.

Hindi ko kailanman malilimutan ang sumunod na nakita ko sa dokumentong iyon.

Dahil sa wakas, naunawaan kong may mas malalim pang dahilan kung bakit nagbago ang lalaking minahal ko.

At ang taong nakakaalam ng buong katotohanan ay nakatayo mismo sa harapan ko…

PARTE 3: ANG ALAALANG HINDI NA KAILANGANG BALIKAN

“BAKIT NASA INYO ANG MEDICAL RECORD KO? AT BAKIT MAY LAGDA NI ADRIAN DITO?”

Nanginginig ang boses ko habang hawak ang dokumento.

Hindi makatingin sa akin si Miguel.

Si Sofia naman ay biglang natahimik.

Pati si Doña Patricia ay tila nawalan ng kulay.

Nasa hagdan si Adrian, nakahawak sa rehas.

“Anong nangyayari?” tanong niya.

Walang sumagot.

Kaya binasa ko nang malakas ang pangalan ng ospital at petsang nakasulat sa papel.

Tatlong taon na ang nakalipas.

Noong panahong nagsimula kaming mag-away ni Adrian.

Noong panahong unti-unti siyang nagiging estranghero sa sarili naming tahanan.

Biglang may naalala ako.

Tatlong taon na ang nakararaan, nawalan ako ng malay habang nagtuturo sa unibersidad.

Dinala ako sa ospital dahil sa matinding pananakit ng puson at pagdurugo.

Pagkatapos ng mga pagsusuri, sinabi ng doktor na mayroon akong mga bukol sa matris na maaaring makaapekto sa posibilidad kong magbuntis.

Matagal na naming gustong magkaroon ng anak ni Adrian.

Ngunit hindi kami pinalad.

Ilang ulit na kaming nagpatingin sa espesyalista.

Ilang ulit na akong umiyak nang palihim tuwing may bagong negatibong pregnancy test.

Nang araw na iyon sa ospital, sinabi ng doktor na maaari pa naming pag-usapan ang mga opsiyon sa paggamot, ngunit walang garantiya na magkakaroon ako ng anak.

Naaalala ko kung paano hinawakan ni Adrian ang kamay ko.

“Vanessa, hindi kita pinakasalan para lang bigyan ako ng anak.”

Umiyak ako sa kanyang dibdib.

“Paano kung hindi talaga ako mabuntis?”

Hinalikan niya ang noo ko.

“E di tayong dalawa lang. Sapat na iyon.”

Akala ko, totoo ang sinabi niya.

Ngunit ang dokumentong hawak ko ngayon ay may kalakip na sulat mula sa abogado ng pamilya Montenegro.

At doon nagsimula ang tunay na bangungot.

“Vanessa…”

Lumapit si Miguel.

“Hindi dapat ganyan mo nalaman.”

Napatingin ako sa kanya.

“Sabihin mo ang totoo.”

Huminga siya nang malalim.

“Pagkatapos ng diagnosis mo, kinausap ni Doña Patricia si Adrian.”

Napalingon ako sa biyenan kong dating biyenan.

Umiwas siya ng tingin.

Nagpatuloy si Miguel.

“Gusto ng pamilya Montenegro na magkaroon ng tagapagmana. Matagal nang gustong makipag-partner ng pamilya Villanueva sa negosyo nila.”

Napatawa ako nang mapait.

“At si Sofia ang kapalit?”

Walang sumagot.

Si Doña Patricia ang unang nagsalita.

“Hindi mo naiintindihan, Vanessa. May responsibilidad si Adrian sa pamilya niya.”

“Responsibilidad?”

“Isang napakalaking kumpanya ang nakataya!”

“Kayang ipagpalit ang asawa sa investment?”

Namula siya sa galit.

“Hindi ikaw ang nagpagod para maitayo ang negosyong iyan!”

Napailing ako.

“Hindi rin ako ang nangako sa anak ninyo na mamahalin siya habang-buhay.”

Sa gilid ng aking paningin, nakita kong napaupo si Adrian sa hagdan.

Nanginginig ang kanyang mga kamay.

“Mom,” mahina niyang sabi, “sinabihan mo ba akong hiwalayan si Vanessa dahil baka hindi kami magkaanak?”

Hindi makasagot ang ina niya.

“Mom!”

“Oo!” sigaw ni Doña Patricia.

“Dahil kailangang isipin mo rin ang kinabukasan mo!”

Napahawak si Adrian sa kanyang ulo.

“Hindi… Hindi ako papayag sa ganoon…”

Ngunit may isa pang katotohanang hindi pa nasasabi.

Si Miguel ang nagsiwalat nito.

“Hindi agad pumayag si Adrian.”

Napatingin kaming lahat sa kanya.

“Sa una, ipinagtanggol ka niya, Vanessa.”

Napapikit ako.

“Pero?”

“Unti-unti siyang pinilit ng pamilya niya na makasama si Sofia sa mga business event. Sinabi nilang para iyon sa investment.”

Huminto siya.

“Hanggang sa naging madalas ang pagkikita nila.”

Si Sofia ay biglang sumingit.

“Hindi ko siya pinilit mahalin ako!”

Napatingin ako sa kanya.

“At hindi mo rin ba alam na may asawa siya?”

Tumahimik siya.

Lumapit ako.

“Alam mong may asawa siya. Alam mong sinusubukan naming ayusin ang relasyon namin. Pero araw-araw kang nagme-message sa kanya.”

Namula ang mukha niya.

“Hindi mo siya naiintindihan!”

Napatawa ako.

“Ganyan din ang sinabi niya sa akin.”

“Dahil totoo!”

Lumapit siya sa akin.

“Lagi mo siyang pinagdududahan! Lagi kang naghahanap ng mali! Ako ang nakikinig kapag pagod siya!”

Doon ako napatingin nang diretso sa kanyang mga mata.

“Kung ganoon, bakit kailangan mong itago ang relasyon ninyo habang kasal pa kami?”

Hindi siya nakasagot.

“Kung tunay kayong nagmamahalan, bakit hindi ninyo ako hinayaang umalis nang may dignidad?”

Nagsimulang tumulo ang luha niya.

Ngunit hindi na ako naawa.

Dahil naalala ko ang gabing halos lumuhod ako kay Adrian.

Isang taon bago kami naghiwalay, umuwi siyang alas-dos ng madaling-araw.

Amoy mamahaling pabango ang kanyang polo.

May lipstick sa kuwelyo.

Nakita ko rin sa social media ang litrato nilang magkasama ni Sofia sa isang private resort sa Batangas.

Nang komprontahin ko siya, hindi na siya nag-abala pang magsinungaling.

“Vanessa, pagod na ako.”

“Sa ano?”

“Sa paulit-ulit nating away.”

“Ako ba ang dahilan ng away natin?”

Tahimik siya.

“Adrian, mahal mo ba siya?”

Mahabang katahimikan.

Pagkatapos, sinabi niya ang salitang sumira sa akin.

“Hindi ko alam.”

Para akong binuhusan ng malamig na tubig.

“Labing-isang taon, Adrian. Hindi mo na alam kung mahal mo ang ibang babae?”

Napaupo siya sa sofa.

“Masaya ako kapag kasama ko siya.”

Napahawak ako sa dibdib ko.

“At kapag kasama mo ako?”

Hindi niya ako matingnan.

“Pakiramdam ko lagi akong may kasalanan.”

Doon ko naunawaan.

Hindi na niya gustong akuin ang sakit na naidudulot niya.

Mas gusto niya ang isang relasyon kung saan wala pang nasisirang pangako.

Mas gusto niya ang babaeng hindi nakakita sa kanyang mga kahinaan, pagkakamali, at pagkukulang sa loob ng maraming taon.

Gusto niyang magsimula muli.

Ngunit ayaw niyang amining kailangan niyang tapakan ang puso ko para magawa iyon.

Noong gabing iyon, tinanong ko siya sa huling pagkakataon.

“Adrian, kung papipiliin ka sa pagitan namin, sino ang pipiliin mo?”

Hindi niya sinabi ang pangalan ni Sofia.

Ngunit hindi rin niya sinabi ang akin.

At sapat na iyon.

“Vanessa?”

Nabalik ako sa kasalukuyan.

Si Adrian ay nakatayo na sa harapan ko.

Namumula ang kanyang mga mata.

“Hindi ako naniniwala.”

Tahimik lang akong nakatingin sa kanya.

“Hindi ko kayang gawin iyan sa iyo.”

Dahan-dahan kong inilapag ang medical report sa mesa.

“Pero ginawa mo.”

“Hindi!”

“Adrian, ang lalaking naaalala mo ay hindi na ang lalaking hiniwalayan ko.”

Nanginginig niyang hinawakan ang kamay ko.

“Love, please. Sabihin mong hindi totoo.”

Hindi ako sumagot.

Dahil pagod na akong ipaliwanag ang sakit ko sa lalaking siya mismo ang dahilan.

Biglang nagsalita si Sofia.

“Adrian, huwag kang magpaloko! Hindi mo na siya mahal! Ako ang pinili mo!”

Hinawakan niya ang braso ni Adrian.

Ngunit agad siyang lumayo.

“Bitawan mo ako.”

Napaatras si Sofia.

“Adrian…”

“Sinabi kong bitawan mo ako!”

Biglang napahawak si Adrian sa kanyang ulo.

Napangiwi siya sa sakit.

Lumapit si Miguel.

“Adrian, kalma lang! Hindi ka pa dapat nai-stress!”

Ngunit paulit-ulit lamang niyang sinasabi:

“Hindi ko siya sasaktan… Hindi ko sasaktan si Vanessa…”

Nang makita kong halos matumba siya, agad kong tinulungan si Miguel na paupuin siya.

Tumawag kami sa kanyang doktor.

Pagkatapos suriin si Adrian, ipinaliwanag ng doktor na ang pagkawala ng alaala matapos ang pinsala sa ulo ay maaaring pansamantala o magtagal. Hindi rin tiyak kung kailan o kung babalik ang lahat ng nawala niyang alaala.

Pinayuhan kaming huwag piliting alalahanin niya ang mga pangyayaring hindi pa niya kayang maunawaan.

Kaya nanatili muna akong tahimik.

Hindi dahil gusto kong bumalik.

Kundi dahil ayokong may mangyaring masama sa kanya.

Kinagabihan, nasa dati naming kuwarto ako, inaayos ang huling kahon ng aking mga gamit.

Biglang may kumatok.

Si Adrian.

May hawak siyang lumang photo album.

“Vanessa, pwede ba tayong mag-usap?”

Tumango ako.

Umupo siya sa gilid ng kama.

Isa-isa niyang binuksan ang mga pahina.

Naroon ang kasal namin.

Ang unang Pasko naming mag-asawa.

Ang graduation ko.

Ang unang bahay na binili namin.

Pati ang litrato naming magkahawak-kamay sa Finland.

Napahinto siya sa huling larawan.

“Ang saya natin dito.”

Hindi ako sumagot.

“Pero sabi mo, dito rin tayo nagpaalam.”

Dahan-dahan akong tumango.

Nagsimulang tumulo ang kanyang mga luha.

“Paano ako naging ganoong klaseng asawa?”

Tahimik akong tumingin sa kanya.

“Hindi ka naman agad naging ganoon.”

“Bakit hindi mo ako pinigilan?”

Napatawa ako nang mahina.

“Pinigilan kita, Adrian.”

Napayuko siya.

“Maraming beses.”

Naalala ko ang mga gabing hinihintay ko siyang umuwi.

Ang mga mensaheng hindi niya sinasagot.

Ang mga anniversary na nakalimutan niya.

Ang mga hapunang lumamig habang nakaupo akong mag-isa.

“Humingi ako ng oras. Humingi ako ng katapatan. Humingi ako kahit kaunting respeto.”

Naramdaman kong nanginginig ang boses ko.

“Pero sa huli, ako pa ang naging kontrabida dahil ayaw kong tanggapin ang relasyon ninyo ni Sofia.”

Humagulgol siya.

“Sorry, Vanessa…”

Ilang taon kong hinintay ang salitang iyon.

Ngunit ngayon, wala na itong kapangyarihang ibalik ang dati kong nararamdaman.

Hinawakan niya ang kamay ko.

“Pwede ba tayong magsimula ulit?”

Napapikit ako.

“Adrian…”

“Hindi ko maalala ang sampung taon, pero mahal kita. Ramdam kong mahal kita.”

Tumingin siya sa akin na puno ng pag-asa.

“Hindi ba sapat iyon?”

Umiling ako.

“Hindi.”

Parang may nabasag sa kanyang dibdib.

“Bakit?”

Dahan-dahan kong inalis ang kamay ko sa kanya.

“Dahil hindi sapat na mahal mo ako ngayon kung kailangan kong kalimutan ang lahat ng ginawa mo noon.”

Natahimik siya.

“At hindi ko rin pwedeng gawing dahilan ang pagkawala ng alaala mo para mawala ang alaala ng sakit ko.”

Makalipas ang dalawang linggo, pinayagan siyang umuwi ng doktor sa kondisyon na magpapatuloy ang kanyang pagpapagamot at rehabilitasyon.

Hindi pa rin bumabalik ang mga nawala niyang alaala.

Ngunit araw-araw niya akong tinatawagan.

Minsan, tinatanong niya kung kumain na ako.

Minsan, nagpapadala siya ng paborito kong kape.

Minsan, naghihintay siya sa labas ng unibersidad kahit sinasabi kong huwag.

Hanggang isang araw, kinausap ko siya nang seryoso.

“Adrian, kailangan mong tumigil.”

Napayuko siya.

“Hindi na ba talaga?”

“Hindi na.”

“Tapos na talaga tayo?”

Tumango ako.

Matagal siyang hindi nagsalita.

Pagkatapos, may luha sa kanyang mga mata nang sabihin niya:

“Kung alam ko lang na magiging ganito ako pagdating ng tatlumpu’t anim, sana hindi na ako lumaki.”

Napangiti ako nang malungkot.

“Hindi ang pagtanda ang dahilan kung bakit tayo nasira.”

Tumingin siya sa akin.

“Kundi ang mga pinili mong gawin habang tumatanda ka.”

Pagkaraan ng ilang buwan, nakarating sa akin ang balitang nakipaghiwalay si Adrian kay Sofia.

Hindi ko alam kung dahil ba iyon sa pagmamahal niyang naalala o sa mga katotohanang natuklasan niya.

Hindi ko na rin inalam.

Nabalitaan ko ring umatras ang pamilya Villanueva sa ilang negosasyon sa negosyo ng Montenegro matapos masira ang relasyon ng dalawa.

Nagkaroon ng pagtatalo sa pagitan ni Adrian at ng kanyang mga magulang.

Ngunit hindi na rin iyon bahagi ng buhay ko.

Sa unang pagkakataon matapos ang maraming taon, natuto akong mabuhay nang hindi umiikot ang mundo ko sa isang lalaki.

Tinanggap ko ang research fellowship na matagal ko nang ipinagpapaliban.

Naglakbay ako kasama ang mga kaibigan.

Bumalik ako sa Laguna para mas madalas makita ang aking mga magulang.

At higit sa lahat, natuto akong matulog nang hindi naghihintay ng tunog ng sasakyang papasok sa garahe.

Isang hapon, nakatanggap ako ng sulat mula kay Adrian.

Walang mamahaling regalo.

Walang bulaklak.

Isang simpleng sobre lamang.

Nakasulat:

Vanessa,

Hindi ko pa rin naaalala ang lahat.

Pero unti-unti kong nakikilala ang lalaking naging ako sa mga taong nakalimutan ko.

At sa bawat katotohanang nalalaman ko, lalo kong nauunawaan kung bakit ka umalis.

Dati, akala ko ang pinakamalaking parusa ay ang pagkawala ng sampung taon ng alaala ko.

Ngayon, alam kong mas masakit ang maalalang mahal kita, pero wala na akong karapatang hinging mahalin mo akong muli.

Hindi na kita pipigilan.

Salamat sa labing-isang taon.

At patawad sa mga taong hindi ko pinahalagahan.

— Adrian

Matagal kong hawak ang sulat.

Pagkatapos, maingat ko itong itinupi at inilagay sa isang kahon kasama ng aming mga lumang larawan.

Hindi ko sinunog.

Hindi ko rin itinapon.

Dahil bahagi iyon ng buhay ko.

Ngunit hindi ibig sabihin na kailangan kong balikan.

Noong dalawampu’t limang taong gulang si Adrian, minahal niya ako nang buong puso.

Noong tatlumpu’t anim siya, pinili niyang mahalin ang ibang babae.

At noong nawala ang kanyang alaala, bumalik ang pagmamahal niyang minsang naging dahilan ng aking kaligayahan.

Ngunit ako?

Hindi ako nawalan ng alaala.

Naaalala ko ang bawat pangako.

Bawat pagyakap.

Bawat luha.

At bawat gabing unti-unti niyang pinatay ang pagmamahal ko.

Kaya kahit gaano pa niya kamahal ang babaeng naaalala niya, hindi ko na kayang maging babaeng iyon.

Dahil ang babaeng iyon ay naghintay nang napakatagal.

Nagpatawad nang napakaraming beses.

At halos nakalimutan ang sarili para lamang hindi mawala ang kanyang asawa.

Ngayon, natagpuan na niya ang sarili niya.

At hindi na niya iyon isusuko.

Minsan, bumabalik ang taong nanakit sa atin dala ang pagmamahal na matagal nating hinintay.

Pero hindi lahat ng pagbabalik ay dapat tanggapin.

Dahil may mga pag-ibig na kahit totoo noon, hindi na sapat para burahin ang sakit na iniwan nito.

At kung may isang bagay akong natutunan sa labing-isang taong pagsasama namin, ito iyon:

Ang pagpapatawad ay hindi nangangahulugang kailangan mong bumalik. At ang pag-alala sa isang magandang nakaraan ay hindi dahilan para kalimutan ang sarili mong halaga.