Tatlong Oras Akong Naghintay Sa Aking Kaarawan, Pero Si Carlo At Ang Barkada Niya, Nasa Kaarawan Pala Ng Aso Ni Liza

Bahagi 3
Sinabi Kong Aalis Na Ako Papuntang Paris, At Doon Ko Lang Nalaman Kung Bakit Niya Ako Palaging Iniiwan Para Kay Liza

Pagbalik ni Carlo galing Tagaytay, Lunes na ng gabi. Amoy bonfire ang jacket niya. Pagpasok niya sa condo sa Makati, nakita niya akong nakaupo sa mesa. Hindi ako umiiyak. Hindi ako sumisigaw. Nakaayos ang mga papel ko sa harap ko.

“Miss mo ba ako?” tanong niya, parang sinusubukan kung normal pa rin ang lahat.

Tiningnan ko siya. “Carlo, natanggap ako. Isang taon sa Paris. Sa susunod na buwan na ang alis ko.”

Natawa siya, mahina. “Biro mo lang ‘yan, ‘di ba?”

Inilapit ko sa kanya ang laptop. Nandoon ang acceptance letter. Ang pangalan ko, ang petsa, ang program tungkol sa photo restoration. Binasa niya iyon. Unti-unting nawala ang ngiti niya.

“Isang taon? Isang taon kang mawawala dahil lang sa isang aso?” Ang boses niya, tumaas. “Pitong taon tayo, Maya. Pitong taon. Tapos iiwan mo ako dahil lang hindi ako nakapunta sa kaarawan mo?”

Hindi ako sumagot agad. Kumuha ako ng tubig. Uminom ako. Kailangan kong manatiling kalmado, dahil kapag sumigaw ako, hindi niya ako pakikinggan. Kapag kalmado ako, mas natatakot siya.

“Hindi lang ito tungkol sa kaarawan,” sabi ko. “Tungkol ito sa lahat. Sa kaarawan ko, tatlong oras akong naghintay sa BGC. Sinabi mong may biglang lakad. Pero nasa kaarawan ka pala ni Mochi.”

“Hindi ko naman sinasadya,” sabi niya. “Sinabi ni Liza na malungkot si Mochi kung walang pupunta. Sabi niya, minsan lang sa isang taon. Naisip ko, maiintindihan mo.”

Doon ako napahinto. “Maiintindihan ko. Lagi mo na lang iniisip na maiintindihan ko.”

Tumayo siya. Naglakad siya sa sala. “Ano pa ba ang gusto mo? Humingi na ako ng tawad. Binigyan kita ng candy.”

“Isang kahon ng mint candy na ₱49,” sabi ko. “Nayupi pa. Samantalang kay Mochi, binigyan mo ng pet dryer na ₱9,800. Dalawang daang kahon ng candy ang katumbas noon. Hindi ko sinasabi na gusto ko ng mamahaling regalo. Sinasabi ko, nakita ko kung saan mo inilalagay ang effort mo.”

Namula ang mukha niya. “Hindi mo ba naiintindihan? Si Liza, parang kapatid ko na.”

“Alam ko,” sabi ko. “Pero ako, ano ako? Girlfriend mo ako ng pitong taon. Bakit ang kapatid mo, may lakeside room na ₱9,000? Bakit ako, hindi mo man lang maalala kung anong araw ang Sabado na iyon?”

“Anong Sabado?”

Doon ko naramdaman ang sakit na parang may humigpit sa dibdib ko. “Yung Sabado ng camping. Yung araw na naka-marka ng pula sa kalendaryo ko kalahating taon na. Pitong taon na natin iyon, Carlo. Hindi mo man lang naalala.”

Napaupo siya. “Nakalimutan ko. Akala ko camping lang.”

“Hindi lang iyon,” sabi ko. “Ang thermos ko, yung asul na may 7:07, ipinahiram mo kay Liza. Yung puti kong may 7:06, iniwan mo. Yung lakeside room na sinabi kong gusto kong puntahan, binayaran mo ng dagdag na ₱4,500 nang hindi man lang nagtatanong sa akin. Yung listahan ng camping na ginawa ko, binura ko dahil ako lang lagi ang nag-aayos.”

“Binura mo? Kaya pala hindi ko mahanap,” sabi niya.

“Oo. Dahil pagod na ako maging taga-ayos ng lahat.”

Tahimik kami ng ilang segundo. Naririnig ko ang aircon. Naririnig ko ang tibok ng puso ko.

“Yung post ni Liza,” sabi ko, mahina pero malinaw. “Dalawang minuto lang, binura na. Alam mo ba kung bakit? Kasi nakalimutan niya akong i-block. Alam mo, Carlo. Alam mong bina-block niya ako sa mga post ninyo.”

Hindi siya nakatingin sa akin. “Sinabi ko sa kanya na burahin. Natakot ako na makita mo.”

Doon lumabas ang totoo. Hindi lang siya nakalimot. Pinili niya. Pinili niyang itago. Pinili niyang huwag akong masaktan sa harap, pero saktan ako sa likod. Pinili niyang si Liza ang unahin, dahil mas madali. Dahil ako, maiintindihan daw.

“Alam mo ba kung ano ang pinakamasakit?” sabi ko. “Hindi yung hindi ka dumating. Yung sinabi mong, ‘Alam kong hindi ka magtatampo.’ Dati, bumibili ka ng bouquet. Niyayakap mo ako. Nangangako ka. Ngayon, candy na lang. At ang akala mo, sapat na iyon.”

Umiyak siya. Sa pitong taon, ilang beses ko lang siyang nakitang umiyak. “Maya, sorry. Hindi ko alam na ganito kalala. Akala ko okay lang tayo.”

“Akala mo lang,” sabi ko. “Kasi hindi mo ako tinatanong. Hindi mo ako tinitingnan.”

Pagkatapos noon, nag-ring ang group chat. Si Liza ang unang nag-message. “Maya, sorry kung ako ang dahilan. Hindi ko sinasadya. Hindi ko alam na ganito ka pala ka-sensitive.”

Si Miguel, nag-message din. “Maya, isang aso lang naman. Huwag mo sirain ang pitong taon.” Si Paolo, “Mag-usap kayo nang maayos.” Si Andrei, “Baka pagod lang kayo pareho.”

Binasa ko lahat. Dati, magre-reply ako agad. Magpapaliwanag ako. Mag-aayos ako. Ngayon, hindi. Pinatay ko ang notifications. Nilagay ko ang cellphone ko nang nakadapa sa mesa.

“Gusto mo bang ayusin natin?” tanong ni Carlo. “Hindi na ako sasama kay Liza. Hindi na ako magca-camping. Sasamahan kita sa Paris. Maghahanap ako ng trabaho doon.”

Tiningnan ko siya. Gusto kong maniwala. Gusto kong sabihin na sige, subukan natin. Pero naalala ko ang lahat ng “sige” na sinabi ko noon. Ang “sige” ko sa bawat beses na nakalimutan niya. Ang “sige” ko sa bawat beses na ako ang nag-adjust. Ang “sige” ko ang naging dahilan kung bakit niya akalaing laging okay lang.

“Hindi,” sabi ko. “Hindi mo kailangang sumama sa Paris. Kailangan kong pumunta mag-isa.”

“Pero mahal kita,” sabi niya.

“Mahal din kita,” sabi ko. “Pero ang pagmamahal, hindi lang paghihintay. Ang pagmamahal, naaalala. Naalala mo ba kung kailan ako huling natuwa dahil sa’yo? Hindi dahil sa regalo. Dahil lang naalala mo ako.”

Hindi siya nakasagot.

Kinabukasan, nag-check ako ng bank account namin. Dati, pinagsasama namin ang ibang gastos para sa condo. Nakita ko ang ₱9,800 para sa dryer. Nakita ko ang ₱4,500 na dagdag para sa lakeside room. Nakita ko ang iba pang gastos para sa camping. Hindi ako galit dahil sa pera. Galit ako dahil hindi niya ako tinanong. Ang pera namin, ginamit niya para sa iba, nang hindi ako kasama sa desisyon.

Doon ko naisip ang isang maliit pero mahalagang desisyon. Hindi ako makikipag-away tungkol sa pera. Hindi ako hihingi ng malaking bagay. Ang gagawin ko, aayusin ko ang sarili kong bahagi. Ihihiwalay ko ang account ko. Kukunin ko ang mga gamit ko. At lilipat ako ng isang buwan sa isang maliit na studio sa Quezon City para makapaghanda ako nang tahimik.

Sinabi ko kay Carlo iyon kinagabihan. “Sa susunod na buwan, sa Quezon City muna ako. Kailangan kong mag-impake. Kailangan kong maghanda para sa Paris. Hindi ito para parusahan ka. Para ito sa akin.”

“Bakit kailangan pang umalis?” sabi niya. “Dito ka na maghanda.”

“Carlo, sa bahay na ito, ako pa rin ang nag-aayos ng lahat. Kapag nandito ako, ako ang maglilinis ng mga kahon ng camping. Ako ang mag-aalala kung may nakalimutan ka. Sa Quezon City, ako lang. Gusto kong maramdaman kung ano ang pakiramdam ng hindi naghihintay.”

Umiyak siya ulit. “Babalik ka pa ba?”

“Hindi ko alam,” sabi ko, totoo. “Ang alam ko lang, kailangan kong umalis para makita ko kung sino ako nang hindi ako naghihintay sa’yo.”

Nang araw na umalis ako papuntang Quezon City, kinuha ko ang puti kong thermos na may 7:06. Iniwan ko sa mesa ang asul na thermos na may 7:07. Iniwan ko rin ang mga listahan, ang mga resibo, ang mga alaala na ako lang ang nag-iingat.

Bago ako lumabas ng condo sa Makati, tiningnan ko ang sala. May mga kahon pa rin. May tent na hindi pa natitiklop. May upuan para kay Liza. Lahat ng iyon, hindi na sa akin.

Sa taxi papuntang Quezon City, hindi ako umiyak. Tumingin ako sa labas. Ang traffic sa EDSA, ang mga ilaw sa Makati, ang mga taong nagmamadali. Naisip ko, pitong taon akong nagmadali para sa iba. Ngayon, ako naman.

Sa studio, maliit lang ang kwarto. Isang kama, isang mesa, isang maliit na kusina. Pero tahimik. Walang group chat na nag-iingay. Walang magtatanong kung sino ang magbu-book. Walang magsasabi na ako ang bahala. Ako lang. At ang puti kong thermos.

Sa unang gabi ko doon, nagbukas ako ng laptop. Nag-aral ako ng konting French. Nag-ayos ako ng portfolio ko. Nag-restore ako ng isang lumang litrato ng isang pamilya. Habang ginagawa ko iyon, naramdaman ko ang isang bagay na matagal ko nang hindi naramdaman. Buhay ako. Hindi ako naghihintay. Gumagawa ako.

Nag-message si Carlo. “Miss na kita. Kumain ka na ba?” Hindi ako nag-reply agad. Hindi dahil galit ako. Dahil gusto kong kumain muna nang tahimik, nang hindi nagmamadali.

Kinabukasan, nag-message ulit siya. “Pwede ba kitang dalawin?” Sabi ko, “Hindi muna. Kailangan ko ng space.”

Nasaktan ako. Hindi ko ito ikakaila. Pitong taon, hindi madaling bitawan. May mga gabi na naiisip ko ang sunrise na pinanood namin. Ang 7:06 at 7:07. Ang mga plano namin. Pero mas malinaw na ako ngayon. Ang sakit, hindi na ako binubulag. Ang sakit, nagtuturo sa akin.

Sa huling linggo bago ang alis ko, tinawagan ako ng taga-program sa Paris. Kinumpirma nila ang tirahan ko, ang schedule, ang mga dadalhin. Sinabi ko, “Opo, ako na mismo ang mag-aayos.” At sa unang pagkakataon, hindi ako nagsabi ng “Si Maya na bahala” para sa iba. Para sa akin na.

Isinara ko ang laptop. Hinawakan ko ang puti kong thermos. Tiningnan ko ang kalendaryo. Isang buwan na lang. Sa susunod na buwan, ako naman ang maglalakad papunta sa buhay na pinili ko.

Salamat sa pagbabasa hanggang dito 🙏 Nasa comments section na ng page ang susunod na bahagi. I-click ang “View all comments” para mabasa ang Bahagi 4 👇📖

Bahagi 4
Hinarap Ko Si Carlo Sa Harap Ng Lahat, Binalik Ko Ang Lahat Ng Sa Akin, At Doon Nagsimula Ang Bagong Buhay Ko Na Wala Nang Paghihintay

Isang buwan akong nasa Quezon City. Tahimik. Maaga akong gumigising. Nagkakape ako gamit ang puti kong thermos na may 7:06. Nagta-trabaho ako sa mga lumang litrato. Nag-aayos ako ng mga papel para sa Paris. Walang nagtatanong kung sino ang magbu-book. Walang nagpapaalala ng botika para kay Liza.

Si Carlo, patuloy na nagme-message. Sa una, araw-araw. “Kumain ka na ba?” “Miss na kita.” “Umuwi ka na.” Paglaon, naging dalawang beses sa isang linggo. Pagkatapos, isang beses. Hindi ko siya bina-block. Pero hindi ko rin siya sinasagot agad. Natutunan kong hindi kailangang laging ako ang unang mag-reply.

Isang linggo bago ang flight ko, nag-aya si Carlo na magkita. “Mag-dinner tayo. Sa BGC. Yung restaurant kung saan ka naghintay noon. Gusto kong bumawi.”

Nag-isip ako. Gusto ko bang bumalik doon? Masakit ang alaala. Pero kailangan kong harapin. Hindi para makipagbalikan. Para magsara. Sabi ko, “Sige. Isang beses lang. Mag-uusap tayo nang maayos.”

Nang gabing iyon, pumasok ako sa restaurant sa BGC. Parehong mesa. Parehong ilaw. Pero iba na ako. Hindi na ako yung babaeng naghihintay ng tatlong oras. Nakaupo na si Carlo. May bouquet sa tabi niya. Unang bouquet pagkatapos ng matagal na panahon.

Nandoon din sina Miguel, Paolo, at Andrei. Nandoon din si Liza. Tahimik sila. Parang alam nilang hindi ito ordinaryong dinner.

Umupo ako. “Salamat sa pag-imbita,” sabi ko. “Pero gusto kong maging malinaw. Hindi ako pumunta dito para mag-ayos ng camping o mag-book ng restaurant. Pumunta ako para magpaalam nang maayos.”

Tumayo si Carlo. “Maya, alam ko na ngayon. Nagkamali ako. Sa kaarawan mo, dapat ako ang nandoon. Sa anibersaryo natin, dapat ako ang nakaalala. Sa thermos, hindi ko dapat ipinahiram. Sorry.”

Tiningnan ko ang bouquet. Maganda. Pero naalala ko, dati, ganyan din siya. Kapag nagalit ako, may bulaklak. Kapag nasaktan ako, may yakap. Pagkatapos, uulit ulit.

“Carlo,” sabi ko. “Gusto kong maniwala sa sorry mo. Pero gusto kong tanungin ka. Kung ngayon, tumawag si Liza at kailangan niya ng tulong, ano ang gagawin mo?”

“Hindi ko siya sasagutin,” sabi niya agad. “Ikaw ang priority ko ngayon.”

Hindi pa man siya natatapos, tumunog ang cellphone niya. Si Liza. Nasa harap ko si Liza, pero tumawag pa rin siya. Tumingin si Carlo sa screen. “Si Mochi, may sakit daw. Dadalhin daw sa vet.”

Doon ko nakita ang butas. Kahit sa harap ko, kahit habang humihingi siya ng tawad, ang unang reaksyon niya, tumayo. “Sandali lang, Maya. Si Mochi—”

“Carlo, umupo ka,” sabi ni Miguel. Kahit siya, napansin na.

Pero tumayo na si Carlo. Hawak niya ang cellphone. Tumingin siya sa akin, sa bouquet, sa mga kaibigan. “Kailangan lang niya ng tulong. Babalik ako agad.”

Doon ako tumayo. Hindi ako sumigaw. Hindi ako umiyak. “Ito ang problema, Carlo. Kahit ngayon, habang humihingi ka ng tawad sa akin, si Liza pa rin ang una. Hindi ako galit dahil sa aso. Galit ako dahil palagi mo akong iniiwan para sa iba, at ang akala mo, maiintindihan ko.”

Tahimik ang buong mesa. Si Liza, namumula. “Maya, sorry. Hindi ko sinasadya. Hindi ko alam na ganito kalala.”

Tiningnan ko si Liza. “Liza, alam kong hindi mo sinasadya na saktan ako. Pero alam mong bina-block mo ako. Alam mong si Carlo ang laging tumatakbo sa’yo. At hinayaan mo. Hindi kita sinisisi ng buo. Pero hindi ko na rin kayang maging taga-ayos ng lahat para sa inyo.”

Umiyak si Liza. “Sorry talaga. Hindi ko alam na ang sakit na pala.”

“Ngayon, alam mo na,” sabi ko, mahinahon.

Bumalik si Carlo sa upuan. “Maya, huwag kang umalis. Magpakasal na tayo. Ayusin natin. Hindi na ako aalis.”

Napaatras ako ng konti. “Carlo, hindi kasal ang solusyon sa pagkalimot. Ang kasal, hindi gamot sa pitong taon na hindi mo ako naalala. Ang kailangan ko, hindi singsing. Ang kailangan ko, respeto.”

Doon ko sinabi ang mga bagay na inihanda ko. Hindi para manakit. Para protektahan ang sarili ko.

“Carlo, inayos ko na ang lahat. Tinanggal ko na ang pangalan ko sa lease ng condo sa Makati. Ihiniwalay ko na ang bank account ko. Kinuha ko na ang lahat ng gamit ko. Ang puti kong thermos, nasa akin. Ang asul na thermos, iniwan ko sa’yo. Ang ₱4,500 na dagdag para sa lakeside room, at ang ₱9,800 para sa dryer, hindi ko na sisingilin. Pero hindi ko na rin hahayaang gamitin ang pera ko nang hindi ako tinatanong.”

Tiningnan ko siya nang diretso. “At ang Paris, akin iyon. Hindi mo kailangang samahan ako. Hindi mo kailangang tawagan ang program para baguhin ang schedule ko. Ako ang nag-apply. Ako ang natanggap. Ako ang aalis.”

Namutla si Carlo. “Paano ang condo? Paano ang mga gamit?”

“Ikaw na ang bahala,” sabi ko. “Pitong taon akong naging bahala sa lahat. Ngayon, ikaw naman ang matutong mag-ayos. Ikaw na ang mag-book. Ikaw na ang maglinis ng mga kahon. Ikaw na ang maghanap ng botika.”

Doon niya naramdaman ang konsekwensya. Hindi ako sumisigaw. Hindi ako nagbabanta. Pero nawala ang taong laging nag-aayos para sa kanya. Nawala ang taong laging nagsasabi ng “sige.” Nawala ang taong laging naghihintay. At sa unang pagkakataon, siya ang naiwan sa mesa na hindi alam ang gagawin.

Si Miguel, nagsalita. “Carlo, tama si Maya. Lagi kasi nating inaasa sa kanya ang lahat.” Si Paolo, tumango. “Ako rin, ngayon ko lang na-realize.” Si Andrei, tahimik lang, pero halatang nahihiya.

Tumingin ako sa kanilang lahat. “Hindi ko kayo kaaway. Pero hindi na ako yung Maya na laging available. Kung gusto ninyo akong makasama, kailangan ninyo akong alalahanin, hindi lang kapag kailangan ninyo ng taga-book.”

Tumayo ako. Kinuha ko ang bag ko. “Salamat sa dinner. Pero kailangan ko nang umuwi. May flight ako sa susunod na linggo.”

Hinabol ako ni Carlo sa labas ng restaurant. “Maya, pwede ba kitang ihatid sa airport? Gusto kong makita kang umalis.”

“Carlo,” sabi ko. “Kung pupunta ka sa airport, pupunta ka para magpaalam. Hindi para pigilan ako. Kaya mo ba iyon?”

Tumango siya. “Susubukan ko.”

Araw ng flight. Maaga akong dumating sa airport. Hawak ko ang maleta ko. Sa balikat ko, ang bag na may puti kong thermos. Sa loob ng bag, ang passport ko, ang acceptance letter, ang mga litrato na ni-restore ko.

Dumating si Carlo kasama ang barkada. Si Liza, may dalang maliit na regalo. “Para sa’yo, Maya. Hindi ito para kay Mochi. Para sa’yo.” Isang maliit na notebook. Ngumiti ako. “Salamat, Liza.”

Tumingin si Carlo sa akin. “Galit ka pa rin ba?”

Umiling ako. “Hindi ako galit. Naiintindihan ko na busy kayo.” Sinabi ko ang parehong linya na sinabi ko noon. Pero ngayon, hindi na iyon mapait. Malaya na. “Pero ngayon, busy na rin ako. Busy ako para sa sarili ko.”

Tumunog ang announcement. “Ang flight papuntang Paris ay nagsisimula nang mag-boarding.”

Huminga ako ng malalim. Niyakap ko sila isa-isa. Kay Carlo, hindi mahigpit. Hindi matagal. Sapat lang para magpaalam. “Carlo, pinapatawad kita. Pero hindi na ako babalik sa dati. Kung gusto mo akong makausap, maghintay ka na ako ang mag-message. Gusto kong mag-focus sa Paris.”

“Mag-iingat ka,” sabi niya. Luhaang siya. “Sana, balang araw, mapatawad mo pa ako nang buo.”

“Pinatawad na kita,” sabi ko. “Pero ang pagpapatawad, hindi ibig sabihin na babalik ako sa paghihintay.”

Hinila ko ang maleta ko papunta sa security. Hindi ako lumingon. Hindi dahil matigas ang puso ko. Dahil kung lumingon ako, baka magduda ako. At ayokong magduda sa desisyon na matagal kong pinag-isipan.

Sa eroplano, naupo ako sa tabi ng bintana. Hawak ko ang puti kong thermos. 7:06. Ang oras kung kailan nagsimula kami. Ngayon, ang oras kung kailan nagsisimula ako.

Pagdating ko sa Paris, malamig. Maliit ang apartment na binigay ng programa. Pero sa akin, malaki ang pakiramdam. Ako ang nag-ayos ng kama ko. Ako ang nagluto ng unang pagkain ko. Ako ang naglakad sa unang araw ko sa training nang hindi naghihintay ng kahit sino.

Sa training, marami akong natutunan. Paano mag-restore ng mga lumang litrato na halos punit na. Paano ibalik ang kulay ng mga mukha na malabo na. Habang ginagawa ko iyon, naisip ko ang sarili ko. Parang lumang litrato rin ako. Malabo na ang kulay ko dahil lagi akong naghihintay. Ngayon, binabalik ko ang sarili kong kulay.

Lumipas ang mga buwan. Nag-message si Carlo. “Natututo na akong magluto. Natututo na akong mag-book ng sarili kong lakad. Na-realize ko na ang dami palang ginagawa mo noon na hindi ko nakita.”

Sumagot ako. “Masaya ako para sa’yo, Carlo. Sana, matutunan mo rin na alalahanin ang mga tao nang hindi sila kailangang maghintay ng tatlong oras.”

Hindi kami nagbalikan. Hindi kami nag-away. Nagkaroon kami ng distansya. At sa distansya na iyon, nahanap ko ang sarili ko.

Minsan, naglalakad ako sa Paris, hawak ang puti kong thermos. Tinitingnan ko ang mga tao. Mga magkasintahan na nagtatawanan. Mga pamilyang naglalakad nang magkasama. Hindi na ako naiinggit. Hindi na ako nalulungkot. Dahil alam ko, darating din ang panahon na may makakaalala sa akin nang hindi ko kailangang maghintay.

Isang gabi, habang tinitingnan ko ang sunset sa Paris, nag-message si Liza. “Maya, salamat sa pagturo sa amin na hindi ka basta-basta maiintindihan. Nagbago na si Carlo. Nagbago na rin ako.” Sumagot ako. “Sana, magtuloy-tuloy iyan.”

Sa huling araw ng training ko, nag-restore ako ng isang litrato. Isang babae, nakangiti, hawak ang isang thermos. Hindi ko siya kilala. Pero habang tinitingnan ko ang ngiti niya, naalala ko ang sarili ko. Ang babaeng naghintay ng tatlong oras sa BGC. Ang babaeng umiyak dahil sa isang aso. Ang babaeng nag-impake ng mag-isa.

Ngayon, iba na siya. Hindi na siya naghihintay. Naglalakad na siya.

At sa unang pagkakataon sa loob ng pitong taon, hindi na ako naghintay, ako na mismo ang naglakad papunta sa buhay na pinili ko.

Salamat sa pagsama sa amin at pagbabasa ng kuwento hanggang dulo 🙏 Iwan sa comments ang iyong opinyon, reaksiyon o suhestiyon. Malaking tulong iyon para mapaganda pa namin ang mga susunod na kuwento. Huwag kalimutang i-follow ang page para hindi mo mapalampas ang mga bagong kuwento araw-araw 📖✨