Tuwing Umiiyak ang Anak Ko, Paulit-ulit Siyang Tinatawag ng Biyenan Ko—Hanggang May Matandang Babaeng Nagbabala Tungkol sa Kanyang Kaluluwa

Bahagi 1

Tuwing umiiyak ang anak kong si Gabriel, agad siyang tinatapik ng biyenan ko sa likod habang paulit-ulit na tinatawag ang kanyang pangalan. “Gabriel, bumalik ka rito. Gabriel, dito ka lang,” bulong niya habang marahang inuugoy ang bata. Sabi niya, madaling matakot ang maliliit na bata at maaaring maligaw ang kanilang kaluluwa. Kaya kailangan daw silang tawagin upang manatiling ligtas sa kanilang katawan.

Noong una, hindi ko iyon pinapansin. Para sa akin, isa lamang iyon sa matatandang paniniwalang kinagisnan ng biyenan ko. Mahal na mahal niya si Gabriel, at wala naman akong nakikitang masama sa ginagawa niya. Ngunit isang araw, may nakilala akong matandang babae na nagpabago sa lahat.

Nasa labas kami ng isang klinika sa Quezon City nang bigla kaming lapitan ng isang matandang babae. Mahaba ang buhok niya hanggang balikat at may maliit na nunal sa kaliwang pisngi. Pagkakita niya kay Gabriel, biglang nagbago ang kanyang mukha. Lumapit siya at matagal na tinitigan ang mga mata ng anak ko.

“Bakit ganiyan na kalaki ang mga pupil ng batang ito?” tanong niya, halatang nababahala. “Napakahina na ng natitirang kaluluwa niya. Sa tatlong kaluluwa at pitong bahagi ng espiritu, halos wala nang natitira upang kumapit sa kanyang buhay.” Napahigpit ang yakap ko kay Gabriel. Hindi ko maintindihan kung bakit ganoon ang sinasabi niya.

Pagkatapos, may itinanong siyang lalong nagpakaba sa akin. “May tao bang palaging tumatawag sa pangalan ng batang ito habang tinatapik ang kanyang likod?” Agad kong naalala ang biyenan ko. Nang ikuwento ko ang ginagawa niya tuwing umiiyak si Gabriel, namutla ang matandang babae.

“Hindi niya tinatawag ang kaluluwa ng anak mo para bumalik,” mariin niyang sinabi. “Tinatawag niya iyon upang tuluyang umalis.” Nanlamig ang buong katawan ko. Hindi ko alam kung dapat ko ba siyang paniwalaan o agad na lumayo.

Naglabas siya ng ilang patpat ng insenso at inilagay sa aking kamay. Sinabi niyang kailangan ko itong sindihan pag-uwi namin dahil kung hindi, maaaring mawala ang buhay ni Gabriel sa loob ng tatlong araw. Napatingin ako sa kanya nang may pagdududa. Paano ko paniniwalaan ang isang estranghera laban sa sariling lola ng anak ko?

Ngunit hindi ko rin maitanggi ang kalagayan ni Gabriel. Sa nakaraang anim na buwan, unti-unti siyang naging matamlay. Dati ay napakalikot niya, mahilig tumawa at walang tigil sa pagkukuwento. Ngayon, madalas siyang nakatulala at halos hindi na makapagsalita nang maayos. Ilang doktor na ang napuntahan namin, ngunit wala pang makapagpaliwanag nang malinaw sa nangyayari.

“Iniisip mong niloloko lang kita, hindi ba?” tanong ng matandang babae. Hindi ako nakasagot. Marahan niyang ipinatong ang insenso sa kamay ko at sinabing wala siyang hinihinging pera. Gusto lamang daw niyang mailigtas ang bata. Pagkatapos ay tumalikod siya at naglakad palayo.

Pagdating namin sa bahay, matagal kong tinitigan ang mga insenso. Hindi ko alam kung ano ang gagawin. Mahal na mahal ng biyenan ko si Gabriel, at kapag bumibisita siya, halos ayaw niyang ipagawa sa akin kahit ang paghuhugas ng pinggan. Bakit niya gugustuhing saktan ang sarili niyang apo?

Habang nag-aalinlangan ako, dumating ang asawa kong si Mark. Napansin niya agad ang mga insenso sa aking kamay at ang pamumutla ng mukha ko. “Ana, anong nangyari? Bakit parang takot na takot ka?” tanong niya. Inalalayan niya akong maupo sa sofa.

Dahan-dahan kong ikinuwento ang lahat. Sinabi ko ang tungkol sa kakaibang babae, sa mga mata ni Gabriel, at sa paratang nito laban sa kanyang ina. Akala ko magagalit si Mark dahil nagawa kong pagdudahan ang biyenan ko. Ngunit sa halip, biglang tumahimik ang asawa ko.

Kinuha niya ang mga insenso at matagal na pinagmasdan ang mga iyon. Pagkatapos, napayuko siya at napahawak sa kanyang ulo. “Ana,” mahina niyang sinabi, “baka talagang sinasadya ni Mama ang ginagawa niya.” Para akong binuhusan ng malamig na tubig.

Ikinuwento ni Mark ang tungkol sa isang malayong pinsan ng kanyang ina. Noong kabataan nila, naging malapit daw ang dalawa, ngunit hindi na niya ipinaliwanag ang buong kuwento. Nang pumanaw ang kanyang ama, muli silang nagkaroon ng komunikasyon. Kamakailan, naaksidente sa sasakyan ang lalaking iyon at nawalan ng malay hanggang sa hindi na magising.

Minsan daw, narinig ni Mark ang kanyang ina habang may kausap sa cellphone. Sinabi nitong ang isang taong hindi na magising ay maaaring nawalan lamang ng kaluluwa. Kung may maipapalit na kaluluwa, maaari raw itong makabalik. Nang marinig ko iyon, halos hindi na ako makahinga.

“Paano kung si Gabriel ang gusto niyang pagkunan?” nanginginig na tanong ni Mark. Namumula na ang kanyang mga mata. Hinawakan niya ang kamay ko at sinabing kailangan naming iligtas ang aming anak. Ngunit may bahagi pa rin sa akin na ayaw maniwala.

“Paano kung niloloko lang tayo ng matandang babaeng iyon?” tanong ko. “Wala naman tayong patunay na masama ang ginagawa ni Mama.” Saglit na nag-isip si Mark. Pagkatapos, sinabi niyang Miyerkules ngayon at karaniwang dumadalaw ang kanyang ina sa ospital tuwing araw na iyon.

Nagpasya kaming sundan siya. Dinala ako ni Mark sa isang ospital sa Quezon City, kung saan naka-confine ang pinsan ng kanyang ina. Halos sampung minuto kaming naghintay bago namin nakitang bumaba sa taxi ang biyenan ko. Hindi niya kami napansin habang naglalakad patungo sa isang espesyal na silid.

Tahimik kaming sumunod. Sa maliit na salamin ng pinto, nakita namin ang isang matandang lalaking nakahiga sa kama. Nakapikit siya at nakakabit sa iba’t ibang kagamitan ng ospital. Lumapit ang biyenan ko, kumuha ng tuwalya at marahang pinunasan ang kanyang katawan.

“Kaunti na lang,” narinig naming bulong niya. “Nakahanap na ako ng paraan para gumaling ka. Maghintay ka pa nang kaunti at makakabalik ka rin sa dati.” Hindi ko napigilang mapatakip sa aking bibig. Naramdaman kong nanginginig ang kamay ni Mark sa tabi ko.

Pagbalik namin sa sasakyan, napasubsob siya sa manibela. Nanginginig ang kanyang mga balikat habang pinipigilan ang pag-iyak. “Patawarin mo ako, Ana. Hindi ko matanggap na posibleng ang sarili kong ina ang gumagawa nito kay Gabriel.” Hinawakan ko ang kanyang braso at pinakiusapang ihatid na niya kami pauwi.

Pagdating sa bahay, agad kong binuksan ang drawer at inilabas ang pitong patpat ng insenso. Ayon sa matandang babae, kailangan kong magsindi ng tig-isa sa loob ng pitong magkakasunod na araw. Sa ganitong paraan daw, unti-unting babalik ang nawawalang kaluluwa ni Gabriel. Hindi na ako nag-atubili at sinindihan ko ang unang patpat.

Unti-unting umakyat ang puting usok. Ngunit napansin kong hindi ito basta kumakalat sa hangin. Umiikot ito bago dahan-dahang lumapit sa kama ni Gabriel. Pagkatapos, parang may sariling direksiyon ang mga hibla ng usok habang pumapasok sa kanyang ilong.

Kinilabutan ako at agad na inabot ang insenso upang patayin. Ngunit biglang sumagi sa isip ko ang mahigpit na babala ng matandang babae. Kapag nasindihan na raw ang insenso, hindi ko ito dapat patayin bago tuluyang maubos. Kung gagawin ko iyon, maaaring agad na mamatay si Gabriel.

Hinawakan ni Mark ang aking kamay. “Huwag kang matakot. Nandito ako. Magiging maayos din ang anak natin,” bulong niya. Kaya naupo kaming dalawa at binantayan ang insenso hanggang sa tuluyan itong maubos. Nang mawala ang huling hibla ng usok, biglang may narinig kaming mahinang tinig.

“Ma…”

Napalingon ako sa kama. Si Gabriel, na halos hindi makapagsalita nang maayos sa loob ng maraming buwan, ay biglang umupo. May ningning muli ang kanyang mga mata. Ngumiti siya sa akin at sinabing nagugutom siya. Gusto raw niyang kumain ng paborito niyang noodles na may gulay.

Hindi ko napigilang umiyak habang mahigpit siyang niyayakap. Sa unang pagkakataon matapos ang anim na buwang pag-aalala, narinig ko muli ang malinaw niyang pananalita. Agad akong pumunta sa kusina upang ipagluto siya. Habang pinagmamasdan ko siyang kumain, pakiramdam ko ay unti-unti nang bumabalik ang dating masayahing anak ko.

Ngunit hindi pa rin mapakali si Mark. Ipinaalala niyang anim na araw pa ang natitira at kailangan naming mag-ingat. Hindi raw dapat malaman ng kanyang ina ang ginagawa namin. Kapag tuluyan nang gumaling si Gabriel, saka namin siya kakausapin nang harapan.

Sumang-ayon ako. Napagpasyahan kong magsindi ng insenso tuwing umaga dahil abala ang biyenan ko sa pamamalengke at gawaing-bahay sa ganoong oras. Sa susunod na anim na araw, unti-unting bumuti ang kalagayan ni Gabriel. Muli siyang naging masigla, mas madalas ngumiti at nakapagsasalita na nang malinaw.

Dumating ang ikapitong araw. Bago umalis papuntang trabaho, ngumiti si Mark habang pinagmamasdan ang aming anak. “Pag-uwi ko mamaya, sigurado akong makikita ko na ulit ang dati nating Gabriel,” sabi niya. Hinatid ko siya sa pinto at saka inihanda ang huling patpat ng insenso.

Habang sinisindihan ko iyon, ngumiti si Gabriel mula sa kama. “Ma, kapag natapos na ito, puwede na ba akong bumalik sa school?” tanong niya. Hinalikan ko siya sa noo at sinabing malapit na siyang makabalik. Pagkatapos, naupo ako sa tabi ng lalagyan ng insenso at binantayan itong mabuti.

Halos isang sentimetro pa lamang ang nasusunog nang biglang tumunog ang cellphone ko. Pagtingin ko sa screen, nanlamig ang aking mga kamay. Ang biyenan ko ang tumatawag. Ilang sandali ko itong tinitigan bago tuluyang sinagot.

“Ana!” bungad niya, halatang nagmamadali. “Nagsisindi ka ba ngayon ng insenso para kay Gabriel?” Halos tumigil ang tibok ng puso ko. Paano niya nalaman?

“Makinig ka sa akin,” nanginginig niyang sabi. “Hindi pangbalik ng kaluluwa ang insensong iyan! Pangtaboy iyan ng kaluluwa! Patayin mo agad bago tuluyang maubos, kung hindi, mamamatay si Gabriel!”

Napatingin ako sa aking anak. Ngumingiti siya at malusog ang kulay ng kanyang mga pisngi. Hindi ko maintindihan kung bakit sinasabi ng biyenan ko na mamamatay siya. Sa loob ng anim na araw, kitang-kita kong bumubuti ang kanyang kalagayan.

“Alam ko na ang lahat, Ma,” matigas kong sinabi. “Alam kong gusto ninyong iligtas ang pinsan ninyo. Pero hindi ninyo maaaring gamitin ang kaluluwa ng anak ko para gawin iyon.” Halos maiyak ang biyenan ko sa kabilang linya. Paulit-ulit niyang sinabing hindi niya kailanman sasaktan ang sarili niyang apo.

Pagkatapos, bigla siyang nagtanong. “Ang babaeng nagbigay ba sa iyo ng insenso ay may buhok hanggang balikat at nunal sa kaliwang pisngi?” Napahigpit ang hawak ko sa cellphone. Eksaktong-eksakto ang kanyang paglalarawan.

“Huwag kang maniwala sa babaeng iyon!” halos sumigaw siya. “Ang nakikita mong pagbuti ni Gabriel ay maaaring panandaliang lakas bago tuluyang mawala ang kanyang buhay! Patayin mo ang insenso! Papunta na ako riyan!”

Bago pa ako makasagot, biglang napasigaw si Gabriel. Napalingon ako at nakita kong tumuwid ang kanyang katawan sa kama. Unti-unting nawala ang kulay sa kanyang mukha at naging blangko ang kanyang mga mata. Hindi na siya tumutugon kahit ilang ulit kong tawagin ang kanyang pangalan.

“Ana! Anong nangyayari kay Gabriel?” sigaw ng biyenan ko mula sa cellphone. “Patayin mo na ang insenso!”

Naputol ko ang tawag at nagmadaling lumapit sa aking anak. Nakaupo lamang siya na parang estatwa, habang lumalaki ang kanyang mga pupil at tumutulo ang laway sa gilid ng kanyang bibig. Sa kabilang panig ng silid, patuloy na lumalabas ang puting usok mula sa insenso at dumidiretso sa kanyang ilong.

Biglang sumagi sa isip ko ang isang nakakatakot na posibilidad. Paano kung ang biyenan ko pala ang nagsasabi ng totoo? Nanginginig akong lumapit sa mesa at hinawakan ang nasusunog na insenso. Hihilahin ko na sana iyon palabas upang patayin.

Pero nang malapit na ang aking mga daliri sa apoy, napahinto ako.

Papatayin ko ba talaga ito?

 

Bahagi 2

Nanginginig ang kamay ko habang hawak ang insenso. Naalala ko ang babala ng matandang babae na mamamatay si Gabriel kapag pinatay ko iyon. Pero sa harap ko, nanlalabo na ang mga mata ng anak ko at halos hindi na siya makagalaw. Sa huli, mas pinili kong kumilos kaysa manatiling nakatingin habang naghihirap siya.
Hinila ko ang insenso mula sa lalagyan at agad itong pinatay sa isang basong may tubig. Kasabay niyon, tumigil ang manipis na usok na papunta kay Gabriel. Ngunit hindi pa rin gumagalaw ang anak ko. Kinarga ko siya at nagmadaling tumawag para humingi ng tulong medikal.
Habang hinihintay ang sasakyan, narinig kong muli siyang huminga nang mas malalim. Dahan-dahan niyang naigalaw ang mga daliri, ngunit hindi pa rin niya maimulat nang maayos ang kanyang mga mata. “Anak, naririnig mo ba si Mama?” bulong ko. Bahagya niyang pinisil ang kamay ko bago muling nanghina.
Pagdating namin sa ospital, agad siyang inasikaso ng mga doktor. Ipinaliwanag ko ang pagbabago sa kanyang kondisyon at ang pagkakalantad niya sa usok ng insenso. Hindi ko itinago ang anumang nangyari dahil mas mahalaga sa akin ang kanyang kaligtasan. Sinabi ng doktor na kailangan siyang obserbahan at suriin upang malaman ang sanhi ng kanyang mga sintomas.
Habang naghihintay ako sa labas ng silid, dumating ang biyenan ko. Halos hindi siya makahinga sa pagmamadali at diretsong nagtanong kung buhay pa si Gabriel. Nang sabihin kong naagapan namin siya, napaupo siya sa pinakamalapit na upuan. Tinakpan niya ang mukha at tahimik na umiyak.
“Ma, paano ninyo nalaman ang tungkol sa insenso?” tanong ko. Dahan-dahan siyang tumingin sa akin at sinabing kilala niya ang babaeng nagbigay nito. Matagal na raw silang may hindi pagkakaunawaan dahil sa pinsan niyang nasa ospital. Ngunit nang hilingin kong ipaliwanag niya ang buong katotohanan, bigla siyang natahimik.
Dumating si Mark mula sa trabaho at agad kaming nilapitan. Nang makita niyang kasama ko ang kanyang ina, nagdilim ang kanyang mukha. “Ma, sabihin ninyo kung bakit ninyo ginagawa ang pagtawag sa kaluluwa ni Gabriel,” mariin niyang tanong. Napatingin sa kanya ang kanyang ina, halatang nasaktan sa paratang.
“Hindi ko kailanman ginamit ang apo ko para iligtas ang ibang tao,” sagot niya. “Ang ginagawa ko ay paniniwalang itinuro sa akin noong bata pa ako. Pero noong napansin kong nanghihina si Gabriel, natakot din ako.” Huminto siya sandali bago sinabing hindi niya alam kung may kinalaman ang kanyang ginagawa sa kalagayan ng bata.
Napahawak ako sa dibdib ko nang marinig iyon. Hindi pala niya kayang sabihin nang tiyak na ligtas ang ginagawa niya. Sa loob ng maraming buwan, hinayaan kong magpatuloy ang isang bagay na hindi namin lubos na naiintindihan. Sa sandaling iyon, nagpasiya akong wala nang sinumang gagawa ng anumang ritwal kay Gabriel.
Pagkatapos ng ilang sandali, lumapit muli ang doktor. Sinabi niyang nananatiling mahina si Gabriel ngunit maayos ang paghinga niya at patuloy siyang binabantayan. Napapikit ako sa matinding ginhawa. Ngunit bago kami makapasok sa silid, mahigpit na hinawakan ng biyenan ko ang braso ko at sinabi, “Ana, may kailangan kang malaman tungkol sa babaeng nagbigay sa iyo ng insenso.”

 

Bahagi 3

Hindi ko agad inalis ang kamay ng biyenan ko sa aking braso. Tahimik ko siyang tinitigan habang naghihintay ng paliwanag. Sinabi niyang ang babaeng iyon ay matagal nang nakakakilala sa kanya at sa kanyang pinsan. Noon pa man, magkaiba na raw ang kanilang paniniwala tungkol sa mga ritwal na ginagamit sa mga taong may sakit.
Ayon sa kanya, minsan nang nag-alok ang babae na tulungan ang kanyang pinsan matapos itong maaksidente. Ngunit tumanggi siya dahil ayaw niyang gumamit ng mga insensong hindi niya alam ang pinagmulan. Mula noon, naging masama ang kanilang samahan. Hindi niya raw inaasahang lalapitan ng babae ang sarili niyang apo.
“Pero bakit ninyo sinabing alam ninyo kung anong insenso iyon?” tanong ko. Nag-atubili siya bago sumagot na nakita na niya ang kaparehong insenso noon. Pareho raw ang itsura at amoy nito sa ipinakita sa kanya ng babae. Gayunman, inamin niyang hindi niya alam kung ano ang aktuwal na sangkap ng mga iyon.
Napatitig ako sa kanya nang matagal. “Kung hindi ninyo alam ang laman niyon, paano ninyo masasabing pinapaalis nito ang kaluluwa ni Gabriel?” tanong ko. Napayuko ang biyenan ko at sinabing iyon ang paniniwala niya. Sa unang pagkakataon, nakita kong hindi rin pala siya sigurado sa lahat ng sinasabi niya.
Tahimik na nakinig si Mark bago tuluyang nagsalita. “Ma, narinig ko kayong nagsasabing may paraan na kayong iligtas ang pinsan ninyo,” sabi niya. Napatingin sa kanya ang kanyang ina at dahan-dahang tumango. Ipinaliwanag niyang naghahanap siya ng anumang posibleng paraan upang makatulong, ngunit hindi raw niya kailanman naisip na gamitin si Gabriel.
“Kung gayon, bakit parang may itinatago kayo?” tanong ni Mark. Nangingilid ang luha ng kanyang ina habang sinasabing natatakot siyang husgahan sila dahil sa kanilang nakaraan. Inamin niyang malapit sila ng pinsan niya noong kabataan, at pagkatapos mamatay ang ama ni Mark, muli silang naging magkatuwang sa maraming bagay. Ngunit iginiit niyang walang kaugnayan si Gabriel sa pagnanais niyang tulungan ang lalaki.
Hindi ko alam kung lahat ng sinabi niya ay totoo. Ngunit isang bagay ang malinaw sa akin: halos mawalan ng buhay ang anak ko habang nagtitiwala ako sa mga babalang hindi ko napatunayan. “Hindi na mahalaga kung sino sa inyo ang mas marunong sa mga ritwal,” sinabi ko. “Ang mahalaga, hindi na muling mailalagay sa panganib ang anak ko.”
Pumasok kami sa silid ni Gabriel matapos kaming payagan ng doktor. Nakahiga siya nang tahimik, ngunit bahagya niyang iminulat ang kanyang mga mata nang marinig ang boses ko. Lumapit ako at marahang hinawakan ang kanyang kamay. Sa likuran ko, napahikbi ang biyenan ko nang makita siyang gumalaw.
Nang subukan niyang lumapit, marahan kong hinarangan ang daan. Sinabi kong maaari niya pa ring mahalin si Gabriel, ngunit hindi na niya maaaring gawin ang anumang ritwal nang walang pahintulot namin. Hindi siya sumagot kaagad at tahimik na tumango. Si Mark naman ay lumapit sa tabi ko at sinabing pananagutan din niyang pangalagaan ang aming anak.
Paglabas namin ng silid, may isa pa akong napagpasyahan. Hindi ko hahayaang matapos ang lahat sa magkakasalungat na paratang. Kailangan naming harapin ang matandang babaeng nagbigay sa akin ng insenso at hilinging ipaliwanag niya ang lahat. Kaya hinarap ko si Mark at ang kanyang ina at sinabi, “Bukas, hahanapin natin siya, at sa pagkakataong ito, hindi ako aalis nang walang malinaw na sagot.”

Bahagi 4

Kinabukasan, iniwan muna namin si Gabriel sa pangangalaga ng mga kawani ng ospital habang nagpapatuloy ang kanyang obserbasyon. Kasama ko si Mark at ang kanyang ina nang bumalik kami sa lugar kung saan ko unang nakilala ang matandang babae. Hindi namin alam kung matatagpuan pa namin siya roon. Ngunit napagkasunduan naming subukang hanapin siya bago gumawa ng anumang konklusyon.
Matagal kaming naghintay sa labas ng klinika. Nang sa wakas ay lumitaw ang babae, agad siyang nakilala ng biyenan ko. Napahinto rin ito nang makita kaming magkakasama. Lalo siyang nagulat nang sabihin kong buhay si Gabriel matapos kong patayin ang huling insenso.
“Sinabi mong mamamatay ang anak ko kapag pinatay ko iyon,” direkta kong sabi. “Pero nang patuloy itong masunog, bigla siyang nanghina at hindi na makagalaw.” Hindi agad nakasagot ang babae. Sa halip, tumingin siya sa biyenan ko at tinanong kung ano ang sinabi nito sa amin.
“Huwag ninyo kaming pag-awayin,” mariin kong sabi. “Hindi ito tungkol sa matagal ninyong hindi pagkakasundo. Buhay ng anak ko ang nakataya rito.” Napayuko ang babae habang patuloy akong naghihintay ng paliwanag. Nang tanungin ko kung ano ang sangkap ng insenso, hindi siya makapagbigay ng malinaw na sagot.
Ipinaliwanag niyang ayon sa kanyang paniniwala, kailangan itong sunugin sa loob ng pitong araw upang maibalik ang nawawalang kaluluwa. Ngunit nang itanong ko kung paano niya natiyak na ligtas iyon para sa isang bata, natahimik siya. Hindi niya rin maipaliwanag kung bakit niya ako tinakot na mamamatay si Gabriel kapag pinatay ang insenso. Doon ko naunawaang wala siyang sapat na batayan para sa katiyakang ipinakita niya.
Nagsalita ang biyenan ko at inamin ding nagkamali siya. Sinabi niyang hindi niya dapat ipinagpatuloy ang pagtawag sa kaluluwa ni Gabriel nang walang sapat na pag-unawa sa nangyayari sa bata. “Akala ko pinoprotektahan ko siya,” umiiyak niyang sabi. “Pero naiintindihan kong lalo ko lang kayong natakot.” Tahimik akong nakinig, ngunit hindi ko agad sinabi na pinapatawad ko siya.
Hinarap ko ang dalawang babae at sinabi kong hindi na sila maaaring makialam sa kalusugan ng anak ko gamit ang mga ritwal. Hiniling ko rin sa matandang babae na huwag nang magbigay ng insenso sa ibang magulang na may kaparehong pangamba. Hindi siya nakipagtalo at inamin niyang hindi niya dapat ako pinilit. Umalis kami nang hindi na tumanggap ng anumang bagay mula sa kanya.
Pagbalik namin sa ospital, nakausap namin ang doktor tungkol sa nangyari. Ipinaliwanag niyang hindi maaaring ipalagay na ang pagbuti o paglala ni Gabriel ay dahil sa kaluluwa o sa ritwal. Kailangan pa ring suriin ang kanyang mga sintomas at ang posibleng epekto ng nalanghap na usok. Sumang-ayon kaming sundin ang mga kinakailangang pagsusuri at patuloy na pangangalaga.
Lumipas ang ilang araw bago tuluyang naging matatag ang kalagayan ni Gabriel at pinayagan siyang umuwi. Hindi pa tapos ang lahat ng follow-up niya, ngunit muli na siyang nakikipag-usap at unti-unting bumabalik ang kanyang sigla. Sa bahay, tinulungan kami ni Mark sa pag-aayos ng kanyang araw-araw na pangangailangan. Hindi na namin ginamit ang natitirang insenso o anumang katulad na bagay.
Patuloy na dumadalaw ang biyenan ko, ngunit nagbago ang kanyang pakikitungo sa amin. Hindi na niya hinahawakan o ginagamot si Gabriel sa paraang hindi namin pinapayagan. Sa halip, tumutulong siya sa paghahanda ng pagkain at tahimik na nakikipaglaro sa kanyang apo. Unti-unti kong nakita ang pagsisikap niyang igalang ang mga hangganang itinakda namin.
Isang hapon, habang nakaupo kami sa sala, lumapit si Gabriel at yumakap sa akin. “Ma, masaya na ako,” sabi niya habang nakangiti. Mahigpit ko siyang niyakap at tumingin kay Mark, na tahimik ding nakangiti sa aming tabi. Sa wakas, natutuhan kong ang tunay na pagprotekta sa anak ko ay hindi nakasalalay sa takot o bulag na paniniwala, kundi sa pagmamahal na may kasamang pag-iingat, pananagutan at tapang na gumawa ng tamang desisyon.

Maraming salamat sa pagsama at pagbabasa ng kuwento hanggang sa dulo 🙏 Ibahagi sa comments ang inyong opinyon, reaksyon, o mungkahi. Malaking tulong ito para mapaganda pa namin ang mga susunod na kuwento. Huwag kalimutang i-follow ang page para hindi ma-miss ang mga bagong kuwento araw-araw 📖✨