Bahagi 3
Nalaman kong hindi pala kay Director Reyes napunta ang mga dokumento kaya hBahagi 3
Nalaman kong hindi pala kay Director Reyes napunta ang mga dokumento kaya humarap ako kay Miguel at sinabi kong hindi na ako maniniwala sa paliwanag na trabaho lang ang lahat ng ito
Nagising ako nang maaga kinabukasan na mabigat pa rin ang pakiramdam ko. Hindi ako masyadong nakatulog. Paulit-ulit na bumabalik sa isip ko ang larawan ng pink na tsinelas at ang post ni Jessa. Pagbangon ko, nakaupo na si Miguel sa gilid ng kama at tahimik na nakatingin sa akin. Tinanong niya kung nakatulog ba ako nang maayos at tumango lang ako kahit halatang hindi. Hindi na ako nag-almusal nang matagal. Nagbihis ako, kinuha ko ang bag ko, at sinabi kong maaga akong papasok sa opisina.
Pero hindi sa opisina ang una kong pinuntahan. Dumiretso ako sa ospital kung saan nagtatrabaho si Miguel. Gusto kong malaman mismo kay Director Reyes kung natanggap niya ang mga dokumento. Matagal ko nang kilala si Director Reyes bilang isang taong maayos at diretso magsalita. Alam ko na kung may mali, hindi niya ito palalampasin. Pagdating ko sa ospital, nagpaalam ako sa nurse sa information at sinabi kong may kailangan akong i-confirm tungkol sa mga dokumentong ipinadala kahapon. Pinaghintay ako sandali habang tinitingnan nila kung available si Director Reyes.
Habang naghihintay ako, kabado ako pero pinilit kong maging kalmado. Pinagmasdan ko ang mga taong dumadaan sa hallway. May mga doktor na nagmamadali, may mga pasyente na naka-wheelchair, at may mga pamilya na naghihintay ng balita. Naalala ko ang mga panahong sinasamahan ko si Miguel dito noong bago pa lang kami. Noon, ipinagmamalaki ko siya sa lahat. Sinasabi ko sa mga kaibigan ko na mabait at masipag ang mister ko. Ngayon, nakaupo ako sa parehong hallway pero ibang-iba na ang bigat na dala ko.
Pagkalipas ng ilang minuto, lumabas si Director Reyes at sinalubong ako nang magalang. Tinanong niya kung ano ang kailangan ko at diretso kong sinabi na gusto kong malaman kung natanggap niya ang bag ng medical records na ipinadala kahapon. Tumingin siya sa akin na parang nagtataka. Sinabi niya na wala siyang natanggap na anumang bag kahapon. Wala rin daw siyang utos kay Miguel na magpadala ng dokumento sa pamamagitan ng ibang tao. At lalong wala siyang bilin na siya lang ang pwedeng magbukas ng bag.
Parang may bumagsak sa dibdib ko nang marinig ko iyon. Pero hindi ako umiyak. Huminga ako nang malalim at nagpasalamat ako kay Director Reyes. Sinabi ko na baka nagkamali lang ako ng pagkakaunawa at aayusin ko na lang ito sa bahay. Tumango siya at sinabi niyang kung may kailangan pa ako, sabihin ko lang sa kanya. Pagtalikod ko, naramdaman ko na nanginginig ang mga kamay ko. Hindi dahil sa takot, kundi dahil sa galit na pinipigil ko.
Lumabas ako ng ospital at sumakay sa taxi. Habang nasa biyahe, binuksan ko ang cellphone ko at tiningnan ko ulit ang screenshot ng post ni Jessa. Binasa ko ulit ang caption niya. “Ano’ng masama kung magsuot ng tsinelas ng iba? Ang mahalaga, ang bakas na maiiwan sa huli ay sa akin.” Hindi na ito mukhang simpleng biro. Parang sinasadya niya talagang ipakita na may karapatan siya sa bahay namin. Parang gusto niyang sabihin na hindi lang tsinelas ang kaya niyang angkinin.
Pagdating ko sa opisina, sinalubong ako ni Karen. Tinanong niya kung kumusta ako at kung may nalaman ba ako. Sinabi ko sa kanya na wala talagang natanggap si Director Reyes. Nanlaki ang mga mata niya at bumulong siya na ibig sabihin ay nagsinungaling si Miguel. Hindi ako sumagot agad. Umupo ako sa desk ko at binuksan ang computer ko. Pero hindi ako makapagtrabaho. Nakatitig lang ako sa wallpaper ko na larawan namin ni Miguel sa Tagaytay. Noon, masaya pa kami. Ngayon, hindi ko na alam kung kailan nagsimulang magbago ang lahat.
Naalala ko ang fountain pen na may letrang L sa drawer namin. Naalala ko rin ang lumang medical journal at ang dalawang tube ng hand cream. Maliit na mga bagay lang ang mga iyon, pero ngayon ay parang may iba na silang ibig sabihin. Hindi ko alam kung bakit nandoon ang mga iyon. Pero alam ko na hindi ako pwedeng magpanggap na walang nangyari. Kailangan kong harapin si Miguel nang may malinaw na ebidensya at hindi lang puro hinala.
Pag-uwi ko ng gabi, naabutan ko si Miguel na nagluluto ulit. Parang sinusubukan niyang bumawi sa pamamagitan ng pagkain. Inilagay niya sa mesa ang nilagang baboy at gulay. Tinanong niya kung kumusta ang araw ko at sinabi kong pagod lang ako. Kumain kami nang tahimik. Walang nag-uusap. Naririnig ko lang ang tunog ng kutsara at tinidor. Pagkatapos kumain, siya mismo ang naghugas ng pinggan. Ako naman ay umupo sa sala at hinintay siyang matapos.
Nang lumabas siya ng kusina, tumingin ako sa kanya nang diretso. Sinabi ko na galing ako sa ospital at nakausap ko si Director Reyes. Sinabi ko na wala siyang natanggap na dokumento at wala siyang inutos na ganoon. Agad na namutla si Miguel. Nabitawan niya ang tuwalya na hawak niya at napatingin sa sahig. Tinanong ko siya kung bakit niya ako niloko at kung bakit niya hinayaan si Jessa na magsinungaling sa harap ko.
Sinubukan niyang magpaliwanag. Sinabi niya na natakot lang siya na magalit ako kaya gumawa siya ng dahilan. Sinabi niya na si Jessa ay nagpumilit na dumaan sa bahay para kunin ang isang lumang journal na naiwan daw niya sa opisina. Sinabi niya na hindi niya inisip na lalaki ang isyu. Pero hindi ako naniwala sa paliwanag na iyon. Tinanong ko siya kung bakit may sticky note na nagsasabing si Director Reyes lang ang pwedeng magbukas kung hindi naman pala ito para kay Director Reyes.
Doon siya hindi na nakasagot. Umupo siya sa sofa at tinakpan ang mukha niya ng dalawang kamay. Sinabi niya na pagod na siya at nalilito na rin siya. Sinabi niya na si Jessa ay madalas tumawag sa kanya dahil nahihirapan daw ito sa training at humihingi ng payo. Sinabi niya na sa umpisa ay trabaho lang talaga, pero habang tumatagal ay naging madalas ang pag-uusap nila. Hindi niya raw napansin na lumalampas na ito sa hangganan ng pagiging mentor at trainee.
Nakinig ako nang hindi sumisigaw. Masakit pakinggan, pero kailangan kong marinig ang totoo. Sinabi ko sa kanya na hindi ang mga tawag ang pinakamasakit. Ang pinakamasakit ay ang pagpayag niya na pumasok si Jessa sa bahay namin at gamitin ang mga gamit ko na parang siya ang asawa. Sinabi ko na ang bahay ay hindi lang apat na pader. Ito ay tahanan na binuo namin nang magkasama. At nang hayaan niyang bastusin iyon ni Jessa, parang hinayaan na rin niyang bastusin ako.
Umiyak si Miguel. Ito ang unang beses na nakita ko siyang umiyak nang ganito. Sinabi niya na nagsisisi siya at natatakot siyang mawala ako. Sinabi niya na ako pa rin ang mahal niya at hindi si Jessa. Pero sinabi ko sa kanya na ang pagmamahal ay hindi lang sinasabi. Nakikita ito sa pagpili araw-araw. At kahapon, pinili niyang protektahan si Jessa kaysa sabihin sa akin ang totoo.
Sinabi ko sa kanya na kailangan ko ng oras para mag-isip. Sinabi ko na hindi ako aalis ngayong gabi, pero kailangan niyang lumayo muna sa akin. Kailangan niyang ayusin ang gulo na siya mismo ang gumawa. Kailangan niyang sabihin kay Jessa na tigilan na ang paglapit sa kanya at sa pamilya namin. Kailangan niyang humarap sa ospital kung may nilabag siyang patakaran. At higit sa lahat, kailangan niyang patunayan sa gawa, hindi sa salita, na ako pa rin ang pinipili niya.
Tumango siya at nangako na gagawin niya ang lahat. Sinabi niya na bukas ay kakausapin niya si Jessa at lilinawin niya ang lahat. Sinabi niya na hindi na niya hahayaang maulit ito. Tiningnan ko siya at sinabi kong hindi ako humihingi ng pangako lang. Gusto ko ng malinaw na aksyon. Gusto ko na sa susunod na mag-usap kami, may totoo na siyang maipapakita sa akin.
Nang gabing iyon, natulog kami sa iisang bahay pero magkalayo ang loob namin. Humiga ako sa kama at tumalikod sa kanya. Naramdaman ko siyang lumapit pero hindi siya nangulit. Nanatili siyang tahimik sa tabi ko. Bago ako makatulog, binuksan ko ang cellphone ko at tiningnan ko ulit ang larawan namin sa Tagaytay. Sa pagkakataong ito, hindi na lang sakit ang naramdaman ko. May kasama na itong linaw. Alam ko na kung ano ang totoo. At alam ko na hindi ako mananatili sa isang relasyon na ako lang ang lumalaban.
Kinabukasan, nagising ako na mas kalmado kaysa kahapon. Nagkape ako at umupo sa sala. Tiningnan ko ang lugar kung saan nakaupo si Jessa kahapon. Wala na ang tsinelas ko doon. Wala na rin ang tasa na may lipstick. Pero nandoon pa rin ang alaala. Nagdesisyon ako na hindi ko hahayaang manatili ang alaala na iyon na parang mantsa sa bahay namin. Kailangan kong bawiin ang espasyo ko. Kailangan kong ipaalala sa sarili ko na may boses ako at may karapatan akong igalang.
Nag-message si Karen at nagtanong kung kumusta ako. Sinabi ko na nakausap ko na si Miguel at nalaman ko na ang totoo tungkol kay Director Reyes. Sinabi niya na nandito lang siya kung kailangan ko ng kausap. Nagpasalamat ako. Pagkatapos, nag-ayos ako ng mga gamit sa bahay. Nilinis ko ang coffee table, inayos ko ang mga unan sa sofa, at binuksan ko ang bintana para pumasok ang sariwang hangin. Maliit na bagay lang iyon, pero pakiramdam ko ay unti-unti kong binabawi ang bahay namin.
Bago ako pumasok sa trabaho, kinuha ko ang maliit na papel sa bulsa ng jacket ko. Binuksan ko ito at binasa ko ulit ang sinulat ko. “Alamin ko muna ang totoo bago ako maniwala sa kahit anong sorry.” Ngumiti ako nang bahagya. Tama ang paalala ko sa sarili ko. Hindi ako nagkamali na hindi agad naniwala. Ngayon, hawak ko na ang totoo. At sa susunod na hakbang, ako na ang magdedesisyon kung ano ang mangyayari sa amin.
Salamat sa pagbabasa hanggang dito 🙏 Nasa comments section na ng page ang susunod na bahagi. I-click ang “View all comments” para mabasa ang Bahagi 4 👇📖
Bahagi 4
Hinarap ko si Miguel at si Jessa sa ospital at sinabi kong tapos na ang pagtatago nila dahil hawak ko na ang lahat ng ebidensya at hindi na ako papayag na bastusin pa ang pamilya namin
Kinabukasan, maaga akong nagising at nag-ayos ng sarili ko. Nagsuot ako ng simpleng blouse at pantalon, nagtali ng buhok, at naglagay ng konting lipstick para hindi ako mukhang puyat. Gusto kong humarap nang maayos at matatag. Hindi ako pupunta sa ospital para mag-eskandalo. Pupunta ako para tapusin ang gulo at protektahan ang pamilya namin. Bago ako umalis, tumingin ako kay Miguel at sinabi kong sumama siya sa akin. Tinanong niya kung saan kami pupunta at sinabi kong sa ospital, para harapin namin ni Jessa ang totoo nang magkasama.
Tahimik kami sa taxi. Nakatingin si Miguel sa bintana at halatang kinakabahan siya. Hinawakan ko ang bag ko nang mahigpit. Nandoon ang cellphone ko na may screenshot ng post ni Jessa at ang litrato ng tsinelas ko. Nandoon din ang maliit na papel na lagi kong dala. Hindi ko ito kailangan para manakot. Kailangan ko ito para hindi ako matakot at hindi ako malito sa sasabihin nila.
Pagdating namin sa ospital, naghintay kami sa may hallway malapit sa department ni Miguel. Maya-maya, dumating si Jessa. Naka-uniform siya at may hawak na clipboard. Nang makita niya kami, ngumiti siya na parang walang nangyari. Lumapit siya at bumati kay Miguel na parang ako ay hindi niya nakikita. Tiningnan ko siya at sinabi kong kailangan naming mag-usap na tatlo. Nagbago ang mukha niya at halatang hindi niya inaasahan na magkakasama kami.
Dinala kami ni Miguel sa isang tahimik na conference room sa department. Isinara niya ang pinto at umupo kami. Sinimulan ko ang usapan nang kalmado. Sinabi ko kay Jessa na alam ko na na hindi napunta kay Director Reyes ang mga dokumento. Sinabi ko na nakausap ko mismo si Director Reyes at nilinaw niya na wala siyang inutos na ganoon. Tinanong ko si Jessa kung bakit niya sinabi sa akin na trabaho lang ang sadya niya kung hindi naman pala totoo ang kwento ng bag.
Ngumiti pa rin si Jessa at sinabing baka nagkamali lang si Director Reyes sa pag-alala. Sinabi niyang baka sa ibang araw pa iyon darating. Tiningnan ko siya at sinabi kong hindi ako bata para lokohin. Ipinakita ko sa kanya ang screenshot ng post niya. Binasa ko ang caption niya nang malakas. “Ano’ng masama kung magsuot ng tsinelas ng iba? Ang mahalaga, ang bakas na maiiwan sa huli ay sa akin.” Tinanong ko siya kung iyon ba ang tingin niya sa pagpasok sa bahay ng may asawa at pagsuot sa gamit ng asawa nito.
Doon, nawala ang ngiti ni Jessa. Sinabi niya na nagbibiro lang daw siya at hindi niya sinasadya na saktan ako. Sinabi niya na hinahangaan lang niya si Miguel bilang mentor at wala siyang masamang intensyon. Pero hindi ako naniwala. Sinabi ko na ang paghanga ay hindi ginagawa sa pamamagitan ng pagpasok sa bahay ng iba, pagsuot ng tsinelas ng asawa, at pag-post ng larawan para ipagyabang ito. Sinabi ko na kung talagang nirerespeto niya si Miguel, hindi niya ito ilalagay sa sitwasyon na sisirain ang pamilya nito.
Sumabat si Miguel. Sinabi niya kay Jessa na tigilan na niya ang lahat. Sinabi niya na mali na hinayaan niya na lumapit nang husto si Jessa sa kanya. Sinabi niya na siya ang may kasalanan dahil hindi siya naglagay ng malinaw na hangganan. Sinabi niya na ako ang asawa niya at ako ang pipiliin niya. Sinabi niya na mula ngayon, sa ospital lang sila mag-uusap at tungkol lang sa trabaho. At kung hindi ito kayang respetuhin ni Jessa, siya mismo ang magre-report sa kinauukulan.
Naiyak si Jessa. Sinabi niya na hindi niya inisip na aabot sa ganito. Sinabi niya na nalulungkot lang siya at natuwa siya na may nakikinig sa kanya. Sinabi niya na hindi niya gustong sirain ang pamilya namin. Tiningnan ko siya at sinabi kong naiintindihan ko na mahirap ang training niya. Pero sinabi ko na ang lungkot ay hindi lisensya para manakit ng ibang tao. Sinabi ko na kung talagang nagsisisi siya, kailangan niyang burahin ang post at humingi ng tawad nang totoo, hindi para magpakitang-tao kundi para ayusin ang nasira niya.
Binura ni Jessa ang post sa harap namin. Ipinakita niya sa akin ang cellphone niya na wala na ang larawan at ang caption. Sinabi niya na humihingi siya ng tawad sa akin at kay Miguel. Tumingin ako sa kanya at sinabi kong tinatanggap ko ang paghingi niya ng tawad, pero hindi ibig sabihin nito ay kalimutan ko agad ang nangyari. Sinabi ko na kailangan niya ring lumayo at irespeto ang hangganan namin. Tumango siya at lumabas ng conference room na umiiyak. Hindi ako natuwa sa pag-iyak niya. Gusto ko lang na matapos na ang lahat.
Naiwan kami ni Miguel sa loob ng kwarto. Tumingin siya sa akin at humingi ng tawad ulit. Sinabi niya na natakot siya na mawala ako kaya nagsinungaling siya. Sinabi niya na hindi niya gustong maging ganoon ang lahat. Sinabi ko sa kanya na ang pagsisinungaling ay mas nakasakit kaysa sa totoo. Sinabi ko na kung nagsabi siya agad ng totoo, mas madali ko sana siyang naintindihan. Pero pinili niyang itago at kaya lumaki ang sugat.
Sinabi ko sa kanya ang mga kondisyon ko. Una, kailangan niyang maging transparent sa akin. Walang sikretong tawag, walang sikretong pagkikita, at walang dahilan na hindi niya kayang sabihin sa harap ko. Pangalawa, hindi na pwedeng pumunta si Jessa sa bahay namin kahit anong dahilan. Pangatlo, kailangan naming ayusin ang tiwala namin nang dahan-dahan. Hindi ito mangyayari sa isang araw. Mangyayari ito sa bawat araw na pipiliin niya akong respetuhin.
Tumango si Miguel at sinabi niyang tatanggapin niya ang lahat. Sinabi niya na naiintindihan niya na siya ang sumira at siya rin ang kailangang bumawi. Sinabi niya na handa siyang gawin ang lahat para maibalik ang tiwala ko. Hinawakan niya ang kamay ko at sinabi niyang mahal na mahal niya ako. Sa unang pagkakataon pagkatapos ng maraming araw, naramdaman ko na nagsasabi siya ng totoo. Hindi dahil sa mga salita niya, kundi dahil sa wakas ay humarap siya at hindi na nagtago.
Pag-uwi namin sa Quezon City, tahimik pa rin kami pero ibang tahimik na ito. Hindi na ito tahimik na puno ng hinala. Ito ay tahimik na may pag-asa. Pagdating namin sa unit, binuksan ko ang pinto at naamoy ko ang malinis na bahay. Umupo kami sa sofa kung saan nakaupo si Jessa noon. Tiningnan ko ang lugar na iyon at sinabi kong gusto kong palitan ang ayos ng sala para mawala ang masamang alaala. Tumawa si Miguel at sinabi niyang siya ang bahala. Nagsimula kaming mag-ayos ng mga unan at ng coffee table na parang naglilinis kami hindi lang ng bahay kundi ng puso namin.
Kinagabihan, nagluto si Miguel ng sinigang na baboy ulit. Pero sa pagkakataong ito, tinulungan ko siya sa kusina. Habang naghihiwa ako ng gulay, nagkukwento siya tungkol sa trabaho niya. Nakikinig ako at nagtatanong. Parang bumalik kami sa dati, pero mas maingat na kami ngayon. Mas marunong na kaming makinig. Pagkatapos kumain, naghugas kami ng pinggan nang magkasama. Walang nagmamadali. Walang nagtatago.
Bago matulog, kinuha ko ang bagong pares ng tsinelas na binili ko. Kulay light pink pa rin ito, pero mas matibay ang suwelas. Isinuot ko ito at naglakad ako sa sala. Tumingin si Miguel sa akin at ngumiti. Sinabi niya na bagay sa akin ang tsinelas. Sinabi ko na ito ay sa akin lang at hindi ito pwedeng isuot ng kahit sino. Tumawa siya at sinabi niyang tama ako. At sa sandaling iyon, naramdaman ko na unti-unti kong binabawi ang sarili ko.
Sa mga sumunod na linggo, naging mas bukas si Miguel sa akin. Ipinapakita niya sa akin ang schedule niya. Kapag tumatawag si Jessa tungkol sa trabaho, sinasagot niya ito sa harap ko at maikli lang ang usapan. Hindi na sila nag-uusap ng lagpas sa trabaho. Unti-unti, bumalik ang tiwala ko. Hindi ito bumalik agad, pero bawat araw na pinipili niya akong respetuhin ay isang hakbang papalapit sa paghilom.
Isang araw, nag-message si Karen at nagtanong kung kumusta na kami. Sinabi ko na maayos na kami at nagpapasalamat ako sa tulong niya. Sinabi niya na masaya siya para sa akin. Nagpunta kami ni Miguel sa Tagaytay ulit. Tumayo kami sa tabi ng Taal Lake kung saan kami nagpa-picture noon. Nagpa-picture kami ulit, pero sa pagkakataong ito, mas totoo ang ngiti ko. Hindi dahil nakalimutan ko na ang nangyari, kundi dahil natuto akong ipagtanggol ang sarili ko at ang pamilya ko.
Ngayon, kapag nakikita ko ang pink na tsinelas ko sa may pinto, hindi na sakit ang naaalala ko. Naalala ko na minsan akong nasaktan, pero pinili kong alamin ang totoo, humarap, at ipaglaban ang tahanan namin. Naalala ko na ang pagmamahal ay hindi lang tungkol sa pagiging masaya. Ito ay tungkol sa paggalang, pagiging tapat, at pagpili sa isa’t isa kahit mahirap. At habang hawak ni Miguel ang kamay ko habang naglalakad kami pauwi, alam ko na may bago kaming simula na mas matatag, mas malinaw, at mas totoo kaysa dati.
Salamat sa pagsama sa amin at pagbabasa ng kuwento hanggang dulo 🙏 Iwan sa comments ang iyong opinyon, reaksiyon o suhestiyon. Malaking tulong iyon para mapaganda pa namin ang mga susunod na kuwento. Huwag kalimutang i-follow ang page para hindi mo mapalampas ang mga bagong kuwento araw-araw 📖✨
