UMUWI ANG BOYFRIEND KO MATAPOS ANG PITONG ARAW NA PAGPAPANGGAP BILANG ASAWA NG KANYANG BEST FRIEND—PERO PAGBUKAS NIYA NG PINTO, ISANG BAKANTENG BAHAY AT ISANG SOBRE ANG SUMALUBONG SA KANYA
PART 1 – ANG PITONG ARAW NA NAGPABAGO SA LAHAT
Isang araw bago ang Bagong Taon, iniwan ako ng boyfriend ko para samahan ang babaeng best friend niya at magpanggap na nobyo nito sa loob ng pitong araw.
Ang mas masakit? Kinansela niya ang unang pagkikita ng aming dalawang pamilya para lang gawin iyon.
“Pitong araw lang naman. Huwag kang magdrama. Hindi naman mawawala ang relasyon natin dahil lang tutulungan ko siya.”
Limang taon kaming magkasintahan, pero sa pagkakataong iyon, isang bagay ang tuluyan kong naunawaan: hindi ako ang babaeng inuuna niya.
At nang bumalik siya makalipas ang isang linggo, wala na ang lahat ng bagay na dati niyang inaakalang permanente sa buhay niya.
Disyembre 29, alas-siyete ng gabi.
Abala ako sa kusina habang naghihiwa ng mga gulay para sa hapunan.
Kinabukasan ay Bisperas ng Bagong Taon. Espesyal ang araw na iyon dahil unang beses na magkikita nang pormal ang mga magulang ko at ang mga magulang ng boyfriend kong si Marco Reyes.
Dalawang linggo kong pinaghandaan ang hapunang iyon.
Nagpareserba ako ng pribadong kuwarto sa isang restaurant sa Makati para sa walong tao. Nakabili na rin kami ng mga regalo para sa magkabilang pamilya.
Tatlong beses pang nagpraktis ang nanay ko ng sasabihin niyang pagbati kay Marco.
Para sa amin, hindi simpleng hapunan iyon. Simbolo iyon ng susunod na yugto ng aming relasyon.
Kaya nang tumunog ang telepono ko at nakita kong si Marco ang tumatawag, agad akong sumagot.
“Hello, Marco?”
“Tessa, may sasabihin ako. Hindi ako makakasama bukas.”
Napatigil ako sa paghiwa ng carrots.
“Bakit? May nangyari ba?”
“Pinapauwi kasi si Bianca ng pamilya niya. Alam mo naman ang sitwasyon niya. Lagi siyang tinatanong ng nanay niya kung kailan siya mag-aasawa.”
Si Bianca Santos.
Ang babaeng best friend ni Marco mula pa noong kolehiyo.
Walong taon na silang magkaibigan. At sa loob ng limang taong relasyon namin, ilang beses na kaming nag-away dahil sa sobrang lapit nilang dalawa.
“Ano naman ang kinalaman mo roon?”
“Magpapanggap akong boyfriend niya sa loob ng isang linggo. Para tigilan na siya ng pamilya niya. Marami silang kamag-anak na pupunta sa bahay nila, kaya kailangan niya ng kasama.”
Hindi ako agad nakasagot.
“Sandali. Ibig mong sabihin, uuwi ka sa probinsiya kasama siya at magpapanggap kayong magkasintahan?”
“Oo. Pitong araw lang naman. Pagkatapos ng Bagong Taon, babalik din ako.”
“Paano naman ang hapunan ng pamilya natin bukas?”
“Eh di ipagpaliban natin.”
“Marco, nakabili na ng tiket ang mga magulang ko. Nakapagpareserba na rin tayo.”
“Palitan mo na lang. Hindi naman katapusan ng mundo.”
Napahawak ako sa gilid ng mesa.
“Hindi mo ba naisip na mahalaga sa akin ang araw na iyon?”
Napabuntong-hininga siya.
“Tessa, huwag ka na namang magsimula. Kaibigan ko si Bianca. Walang masama sa pagtulong sa kanya.”
“Hindi ba puwedeng ibang paraan?”
“Wala siyang ibang malalapitan. Ako lang ang nakakaintindi sa sitwasyon niya.”
Napatawa ako nang mahina, pero walang saya sa tawa ko.
Sa loob ng limang taon, paulit-ulit kong narinig ang mga katagang iyon.
Kapag sumasama siya kay Bianca sa mga lakad, selosa raw ako.
Kapag gabi na siyang umuuwi dahil kasama nito, wala raw akong tiwala.
Kapag nakikita kong magkahawak-kamay sila sa mga litrato, masyado raw akong nag-iisip.
Palagi kong pinipiling manahimik dahil ayokong magmukhang babaeng nagbabawal sa boyfriend niyang magkaroon ng kaibigan.
Pero ngayon, ang hinihingi niya ay talikuran ko ang isang mahalagang araw para sa isang babaeng hindi naman niya responsibilidad.
“Marco, boyfriend kita. Hindi ba dapat ako ang kasama mo sa ganitong okasyon?”
“Tessa, huwag mong gawing malaking bagay ang lahat. Hindi naman ako magpapakasal kay Bianca. Magpapanggap lang ako.”
Ilang segundo akong natahimik.
Pagkatapos, ibinaba ko ang kutsilyong hawak ko.
“Sige. Pumunta ka.”
“Ha?”
“Pumunta ka. Enjoy kayo.”
Biglang nagbago ang tono niya.
“Talaga? Hindi ka magagalit?”
“Hindi.”
“Alam mo, sa wakas naiintindihan mo na rin ako. Pagbalik ko, babawi ako sa iyo. Dadalhin pa kita sa magandang restaurant.”
“Okay.”
Ibinaba ko ang tawag.
Pagtingin ko sa kalan, halos natuyo na ang tubig sa kaserola. Pinatay ko ang apoy at matagal na nakatayo sa kusina.
Pagkatapos, tinawagan ko ang nanay ko.
“Ma, hindi muna matutuloy ang hapunan bukas.”
“Ano? Bakit naman?”
“May biglaang lakad si Marco. Hindi siya makakapunta.”
“Anong klaseng lakad ang mas mahalaga kaysa sa unang pagkikita ng pamilya ninyo?”
Hindi ako nakasagot.
Maya-maya, maingat na nagtanong ang nanay ko.
“May ibang babae ba?”
“Ma, huwag na nating pag-usapan.”
Hindi na siya nagpilit, pero ramdam ko ang pagkadismaya niya.
Kinabukasan, umalis si Marco kasama si Bianca.
Bago sumakay sa sasakyan, nagpadala pa siya ng mensahe.
Huwag kang mag-alala. Tatawag ako araw-araw.
Hindi ako sumagot.
Sa sumunod na mga araw, halos araw-araw akong nakakakita ng mga litrato ni Bianca sa social media.
Una, magkasabay silang kumakain sa isang restaurant.
Sunod, magkatabi silang nanonood ng sine.
Pagkatapos, nag-post si Bianca ng larawan nilang dalawa na magkapareho ang suot na pajama.
May caption pa itong:
Finally home with my favorite person. Eight years of friendship, and still my number one.
Nasa larawan ang braso ni Marco na nakayakap sa balikat nito.
Maraming nagkomento.
“Bagay na bagay kayo!”
“Sunod na ang kasal!”
“Parang totoong mag-asawa!”
At ang pinakamasakit, nagkomento si Marco ng dalawang pulang puso.
Hindi siya nag-abala man lang na ipaliwanag kung sino ako.
Nang gabing iyon, tinawagan niya ako.
“May nakita ka bang post ni Bianca?”
“Oo.”
“Bakit hindi ka nag-message?”
“Ano naman ang sasabihin ko?”
“Wala lang. Akala ko magagalit ka.”
“Hindi ba dapat masaya ka? Nag-e-enjoy naman kayo.”
Tumawa siya.
“Alam mo, mas gusto ko talaga kapag ganito ka. Hindi ka na masyadong mahirap pakisamahan.”
Hindi ako sumagot.
Sa halip, binuksan ko ang drawer at inilabas ang isang maliit na kahon.
Nandoon ang singsing na ibinigay niya sa akin noong ikatlong anibersaryo namin.
Dati, sinabi niyang iyon ang simbolo ng pangakong pakakasalan niya ako.
Ngayon, para na lamang iyong isang bagay na kailangan kong isauli.
Sa sumunod na araw, nagsimula akong mag-impake.
Inilipat ko ang mga damit ko, mga libro, mga gamit sa banyo at lahat ng personal na gamit ko.
Ang mga larawang nakasabit sa dingding ay isa-isa kong tinanggal.
Tinawagan ko rin ang may-ari ng condominium at ipinaalam na aalis na ako sa katapusan ng buwan.
Dahil ako ang umupa at nagbayad ng deposito, madali ang proseso.
Pagsapit ng ikapitong araw, wala nang natirang gamit ko sa apartment.
Bago umalis, naglagay ako ng isang sobre sa ibabaw ng mesa.
Sa loob nito ay ang singsing, susi at isang maikling liham.
Samantala, masayang-masaya si Marco sa probinsiya.
Hindi niya alam na habang iniisip niyang naghihintay ako sa kanyang pagbabalik, tuluyan ko nang binubuo ang buhay na wala siya.
Enero 5, bandang alas-siyete ng gabi.
Pagkatapos ng pitong araw na pagpapanggap, bumalik siya sa Maynila.
Habang naglalakad papunta sa apartment, masigla pa siyang nagkukuwento sa telepono.
“Ang dami kong natanggap na pamasko! Sabi nga ni Bianca, halos lahat ng kamag-anak niya naniwala sa atin.”
Pagdating niya sa pinto, ipinasok niya ang susi at binuksan iyon.
“Love! Nandito na ako!”
Walang sumagot.
Pumasok siya at napansin agad na kakaiba ang katahimikan.
Walang sapatos ko sa may pintuan.
Walang mga litrato namin sa dingding.
Wala ang mga halaman ko sa tabi ng bintana.
Pati ang mga kurtinang pinili namin nang magkasama ay wala na.
Nang mapansin niya ang sobre sa mesa, agad niya itong kinuha.
Pagkabasa niya sa unang linya, namutla siya.
Dahil ang nakasulat doon ay:
“Marco, salamat sa pitong araw na ipinakita mo sa akin kung sino talaga ang gusto mong makasama sa buhay. Hindi na kita pipigilang tuparin ang pangarap mong iyon. Pero may isang bagay kang kailangang malaman bago mo ako hanapin…”

PART 2 – ANG KATOTOHANANG HINDI NA NIYA MABABAGO
Napapikit si Marco habang hawak ang liham.
Muli niyang binasa ang mga salita, umaasang nagkamali lamang siya ng pagkaintindi.
Pero hindi nagbago ang laman nito.
Agad niyang inilabas ang telepono at tinawagan ako.
Isang beses.
Dalawang beses.
Limang beses.
Walang sumasagot.
Sinubukan niyang magpadala ng mensahe.
Love, nasaan ka? Bakit wala ang mga gamit mo?
Huwag kang magbiro. Kakauwi ko lang.
Tumawag ka sa akin ngayon din.
Nang hindi pa rin ako sumagot, binuksan niya ang liham.
Nakasulat doon:
Marco,
Limang taon kitang minahal at limang taon din kitang ipinaglaban. Maraming beses kong pinili na maniwala sa iyo kahit may mga bagay na malinaw nang nakakasakit sa akin.
Pero sa pagkakataong ito, hindi na kita kailangang hintayin pang umamin kung sino ang mas mahalaga sa iyo.
Hindi ako galit dahil tinulungan mo si Bianca. Ang masakit ay hindi mo man lang naisip na may mga pangako kang binali para magawa iyon.
Hindi ko kailangan ng lalaking pipiliin lamang ako kapag wala ang ibang babae.
Ang singsing ay nasa loob ng sobre. Isauli mo na lamang sa akin ang alaala ng limang taong iyon sa pamamagitan ng hindi na muling paghahanap sa akin.
Tapos na tayo.
Napaupo si Marco sa sofa.
Hindi niya matanggap na kaya kong tapusin ang relasyon namin nang hindi man lang siya hinihintay na makapagpaliwanag.
Nang gabing iyon, nagmaneho siya papunta sa bahay ng mga magulang ko.
Pagdating niya, nadatnan niya ang nanay kong nagdidilig ng mga halaman sa harapan.
“Aling Lorna, nasaan po si Tessa?”
Tiningnan siya ng nanay ko nang malamig.
“Bakit mo hinahanap ang anak ko?”
“Hindi po siya umuuwi sa apartment. Wala na rin ang mga gamit niya.”
“Alam mo ba kung bakit?”
“May hindi pagkakaunawaan lang po kami.”
Napailing ang nanay ko.
“Hindi pagkakaunawaan? Marco, ilang buwan niyang pinaghandaan ang pagkikita ng dalawang pamilya ninyo. Alam mong mahalaga iyon sa kanya. Pero iniwan mo siya dahil kailangan mong magpanggap na boyfriend ng ibang babae.”
“Kaibigan ko lang po si Bianca.”
“Kung kaibigan mo lang siya, bakit kailangan mong magpanggap na boyfriend niya? At bakit mas mahalaga sa iyo ang pagpapasaya sa pamilya niya kaysa sa paggalang sa pamilya ng babaeng limang taon mong sinasabing mahal mo?”
Walang naisagot si Marco.
“Hindi ko alam kung saan siya nakatira ngayon. Pero may isang bagay akong gustong sabihin sa iyo. Huwag mong isipin na ang anak ko ay laruan na puwede mong iwan at balikan kapag tapos ka nang magsaya.”
Pagkatapos noon, isinara ng nanay ko ang gate.
Kinabukasan, nagpunta si Marco sa opisina ko.
Ngunit hindi niya ako nadatnan.
Ayon sa receptionist, nagpaalam ako nang maaga dahil lilipat na ako ng trabaho sa Cebu.
Lalong naguluhan si Marco.
Hindi niya alam na dalawang buwan ko nang pinag-iisipan ang paglipat sa Cebu. May natanggap akong alok mula sa isang malaking kumpanya bilang senior project manager.
Dati, hindi ko tinanggap ang alok dahil ayaw kong malayo kay Marco.
Palagi niyang sinasabi na hindi niya kayang magkaroon ng long-distance relationship.
Kaya isinantabi ko ang pagkakataon.
Pero pagkatapos ng nangyari, naisip kong hindi ko kailangang isakripisyo ang kinabukasan ko para sa isang taong hindi naman kayang igalang ang mga pangako niya.
Tinanggap ko ang trabaho.
At bago pa siya makahanap ng paraan para kausapin ako, nakalipad na ako papuntang Cebu.
Samantala, patuloy na nagpadala ng mensahe si Marco.
Sa una, galit ang mga mensahe niya.
Ang OA mo naman. Hindi ba puwedeng magpaliwanag muna ako?
Pagkatapos ay naging mahinahon.
Miss na kita. Umuwi ka na.
At kalaunan, naging desperado.
Tessa, limang taon tayo. Hindi mo ba kayang bigyan ako ng pagkakataon?
Pero hindi na ako sumagot.
Makalipas ang tatlong araw, muling nag-post si Bianca sa social media.
Isang larawan nilang dalawa ni Marco ang nakalagay.
Nakasulat sa caption:
Thank you sa aking fake boyfriend na laging nandiyan para sa akin. Sana sa susunod, hindi na kailangang magpanggap.
Dati, malamang na masasaktan ako sa ganitong post.
Pero sa pagkakataong iyon, wala akong naramdaman kundi pagod.
Hindi nagtagal, nagpadala sa akin ng screenshot ang isa kong kaibigan.
Nakita niya ang komento ni Marco.
Huwag ka ngang ganyan. Alam mong kaibigan lang kita.
Sinundan iyon ng sagot ni Bianca.
Alam ko. Pero sana balang araw, may taong pumili rin sa akin.
Hindi ko na binasa ang mga sumunod na komento.
Hindi ko na kailangang malaman kung ano ang ibig sabihin ng mga iyon.
Dahil ang problema ay hindi kung may lihim na damdamin si Bianca kay Marco.
Ang problema ay pinayagan ni Marco na maging normal ang isang sitwasyong paulit-ulit na sumisira sa tiwala namin.
At hindi ko na kailangang makipagkumpitensya para lang mapatunayan na karapat-dapat akong mahalin.
Makalipas ang dalawang linggo, dumating si Marco sa Cebu.
Nalaman niya ang address ng opisina ko mula sa dati kong katrabaho.
Paglabas ko ng gusali, nakita ko siyang naghihintay sa may entrance.
“Tessa!”
Huminto ako.
Payat siya at halatang ilang gabi nang hindi maayos ang tulog.
“Puwede ba tayong mag-usap?”
“May sasabihin ka ba?”
“Bakit mo ginawa iyon? Bakit hindi mo man lang ako hinintay na makauwi para mag-usap tayo?”
Napatingin ako sa kanya.
“Marco, ilang beses mo ba akong hinintay na masaktan bago mo naisip na dapat mo akong kausapin?”
“Hindi ko naman sinadyang saktan ka.”
“Pero alam mong masasaktan ako.”
Napayuko siya.
“Akala ko kasi maiintindihan mo.”
“Na ano? Na mas mahalaga ang problema ni Bianca kaysa sa pangako natin?”
“Hindi ganoon.”
“Kung ganoon, bakit hindi mo siya tinulungan sa ibang paraan? Bakit kailangan mong maging boyfriend niya? Bakit kailangan ninyong magkatabi sa kama sa mga litrato? Bakit ka nagkomento ng mga puso sa post niya?”
“Puro biro lang iyon!”
“Marco, hindi na mahalaga kung biro iyon para sa iyo. Ang mahalaga, paulit-ulit mong ipinakita na hindi mo kailangang isaalang-alang ang nararamdaman ko.”
Huminga siya nang malalim.
“Puwede pa naman nating ayusin. Magpakasal na tayo. Gusto mo naman iyon, hindi ba? Puwede nating ituloy ang plano natin.”
Napangiti ako nang mapait.
“Dati, oo. Gusto kong pakasalan ka. Pero gusto kong pakasalan ang lalaking marunong tumupad sa pangako, hindi ang lalaking kailangang pilitin na piliin ako.”
“Tessa, mahal kita.”
“Kung mahal mo ako, bakit kailangan kong magmakaawa para igalang mo ako?”
Wala siyang naisagot.
Pagkaraan ng ilang sandali, inilabas niya ang isang maliit na kahon mula sa bag.
Singsing iyon.
“Bumili ako ng bago. Gusto kong magsimula tayo ulit.”
Tiningnan ko ang singsing pero hindi ko iyon kinuha.
“Hindi mo kayang palitan ng bagong singsing ang limang taon ng pagkadismaya.”
“Tessa…”
“Marco, hindi ako nakikipaghiwalay dahil may ibang babaeng kasama ka. Nakikipaghiwalay ako dahil sa loob ng limang taon, paulit-ulit mong ipinadama sa akin na pangalawa lang ako.”
Tumalikod ako at naglakad papunta sa sakayan.
Hindi niya ako hinabol.
Siguro, sa wakas ay naunawaan niyang wala na siyang karapatang pigilan ako.
Makalipas ang isang buwan, may natanggap akong mensahe mula sa dati kong kaibigan.
Nagkaroon daw ng problema sina Marco at Bianca.
Nang matapos ang bakasyon, patuloy na umaasa si Bianca na magiging seryoso ang kanilang relasyon. Sa walong taong pagkakaibigan nila, tila naniniwala itong sapat na ang pitong araw na pagpapanggap para magbago ang lahat.
Ngunit nang tanungin siya ni Bianca kung maaari silang mag-usap tungkol sa tunay na relasyon, malinaw ang sagot ni Marco.
Kaibigan lamang ang turing niya rito.
Doon nagsimula ang kanilang pagtatalo.
Sinabi raw ni Bianca na hindi niya maintindihan kung bakit kayang isakripisyo ni Marco ang relasyon namin para sa kanya, pero hindi naman siya kayang piliin bilang tunay na girlfriend.
Sa huli, nagkahiwalay din ang kanilang landas.
Nang malaman ko iyon, hindi ako natuwa.
Hindi rin ako nakaramdam ng paghihiganti.
Dahil hindi naman iyon ang dahilan kung bakit ako umalis.
Hindi ko hinihintay na mabigo si Marco kay Bianca para bumalik siya sa akin.
Gusto ko lamang ng buhay na hindi ko kailangang pagdudahan ang sarili ko araw-araw.
Lumipas ang anim na buwan.
Unti-unti akong nasanay sa bagong trabaho at bagong lungsod.
Nakakilala ako ng mga bagong kaibigan. Natutunan kong maglakad-lakad sa tabing-dagat tuwing weekend. Muli akong nagkaroon ng oras para sa sarili ko.
Isang hapon, habang nagkakape, nakatanggap ako ng mensahe mula kay Marco.
Happy birthday, Tessa. Sana masaya ka. Pasensya na sa lahat.
Tiningnan ko ang mensahe nang ilang segundo.
Pagkatapos, sumagot ako.
Salamat. Sana maging maayos din ang buhay mo.
Iyon lang.
Wala nang kasunod na usapan.
Hindi ko na kailangang magtanong kung nagsisisi ba siya. Hindi ko na kailangang malaman kung may bago na siyang karelasyon.
Sa unang pagkakataon matapos ang maraming taon, hindi na umiikot ang araw ko sa kung ano ang nararamdaman ng isang lalaki.
Sa gabing iyon, nag-video call kami ng nanay ko.
“Tessa, anak, kumusta ka na?”
“Okay na okay po, Ma.”
“May nakilala ka na bang bago?”
Napatawa ako.
“Wala pa, Ma. At hindi ko naman minamadali.”
Ngumiti siya.
“Basta tandaan mo, hindi kailangang magmadali. Ang mahalaga, huwag mong kalilimutan ang halaga mo.”
Tumango ako.
Doon ko naunawaan na tama ang sinabi niya.
Hindi sukatan ng tagumpay ang pagkakaroon ng kasintahan o pag-aasawa sa tamang edad.
Minsan, ang pinakamahalagang desisyon ay ang paglayo sa isang relasyong matagal mo nang ipinaglalaban kahit ikaw na lang ang lumalaban.
At kung sakaling dumating muli ang pag-ibig, gusto kong maranasan iyon nang hindi kinakailangang makipagkumpitensya sa ibang tao.
Gusto kong maging kapareha, hindi reserba.
Gusto kong maging pinipili, hindi lamang hinihintay kapag wala nang ibang mapuntahan.
Dahil may isang bagay akong natutuhan sa pitong araw na iyon:
Hindi mo kailangang hintaying iwan ka nang tuluyan ng isang tao bago mo piliing huwag nang manatili sa lugar kung saan palagi kang pangalawa.
Ang tunay na pagmamahal ay hindi lamang tungkol sa matatamis na salita at mga pangakong binitiwan. Nakikita ito sa mga desisyong ginagawa ng isang tao, lalo na kapag kailangan niyang pumili sa pagitan ng sariling kagustuhan at paggalang sa taong kasama niya.
Huwag mong ipagpalit ang iyong dignidad para lamang mapanatili ang isang relasyon.
Dahil ang taong tunay na nagmamahal sa iyo ay hindi mo kailangang paulit-ulit na turuang piliin ka.
